รูปถ่ายกับความรู้สึก

รูปทุกรูป...แสดงความรู้สึก

รูปทุกใบ...มีความทรงจำ

รูปทุกแผ่น...มีความหมาย

ในแต่ละวันเราต้องผ่านเหตุการณ์และพบเจออะไรมากมาย ความทรงจำของเราอาจเลือนลางไปบ้างตามกาลเวลา

แต่...ทุกๆเหตุการณ์และทุกๆความรู้สึกสามารถย้อนกลับมาได้อย่างชัดเจนได้ เพียงแค่มองรูปถ่ายรูปนั้น  "ความรู้สึก" ในช่วงเวลานั้นก็จะเกิดขึ้นมาทันที ฉะนั้นอย่าลืมถ่ายรูปเพื่อเก็บบันทึกความทรงจำของเรา ไม่ว่าจะเรื่องราวดีหรือเรื่องราวที่ร้าย แต่ทุกๆเรื่องราวคือบทเรียนและประสบการณ์ของชีวิตเรา เพราะรูปถ่ายเปรียบเสมือนเครื่องเตือนใจให้เราย้อนเหตุการณ์กลับไปได้ เหมือนไทม์แมชชีน (Time Machine) และเตือนสติเราว่า...เราทำได้ เราทำได้ และเราเคยผ่านเรื่องเช่นนี้มาแล้ว

ในอัลบั้มรูปของฉัน มีรูปถ่ายอยู่มากมาย หลายพันรูป...ฉันจะเล่าบรรยายเรื่องราวที่ดี ความทรงจำที่ดี ที่ทำให้ฉันมีความสุขและเป็นแรงบันดาลใจในชีวิตของฉันนะคะ

พ่อแม่...คือทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของฉัน พ่อแม่ให้กำเนิดฉัน ให้ชีวิตฉัน ให้การเลี้ยงดูฉัน ให้เงินส่งเสียฉันเรียนจนจบ ให้ความรักความอบอุ่น ให้ความสุขสบาย 

น้องสาว...ให้ความรักความอบอุ่น ให้กำลังใจ ให้ทุกอย่างที่เรียกว่าความสุขและเติมเต็มคำว่า "ครอบครัวที่อบอุ่น"

เพื่อน...ให้คำปรึกษา ให้กำลังใจกันเรียนจบและทำงาน ให้ความสนุกสนาน และคอยช่วยเหลือกัน กลุ่มเพื่อนของฉันต้องมีรอยยิ้มและมีความสุขทุกครั้งที่พบเจอกัน

เพื่อน.. ไม่ว่าจะใกล้หรือไกล ก็จะกอดคอและจับมือกันไปจนถึงฝั่งฝัน

การทำงาน..ฉันรักเด็ก ฉันชอบการสอนหนังสือ และฉันเริ่มต้นการทำงานด้วยการเป็น "ครู" สอนเด็กประถม โรงเรียนเอกชน

แต่ต่อมา... ฉันก็ต้องดิ้นรน เพื่อความมั่นคงในการทำงาน และทำตามความฝันของพ่อแม่ที่อยากให้ลูกสอบบรรจุเป็นข้าราชการครูได้   เมื่อทำงานอยู่ในหน่วยงานเอกชน เขาปิดกั้นเราไม่ให้เรียนประกาศนียบัตรวิชาชีพครู และไปสอบหรือสมัครงานที่อื่นก็หักเงินวันละ500บาท ฉันก็จึงได้มาสอบเป็นครู อัตราจ้าง ในหน่วยงานราชการ และก็สอบได้เป็นอันดับที่1 ก็ทำให้พ่อแม่ดีใจอยู่บ้างนะ


ฉันชอบการสอนหนังสือ ฉันมีความสุขทุกครั้งที่ได้สอนหนังสือและอยู่กับนักเรียน

พิธีไหว้ครู หรือวันไหว้ครูโดยปกติจะจัดขึ้นในวันพฤหัสบดี และในสัปดาห์ที่ 2 ของการเปิดภาคเรียนหรือวันใดวันหนึ่งในราวเดือนพฤษภาคมหรือเดือนมิถุนายน ที่โรงเรียนของฉันจะจัดพิธีไหว้ครูที่ใหญ่ และศักดิ์สิทธิ์มาก เพราะต้องมีการจัดพิธีบวงสรวงถวายเครื่องสังเวยพระวิษณุกรรม หรือ "เทพแห่งช่าง" ด้วย ซึ่งทุกครั้งจะทำให้ฉันระลึกถึงพระคุณครู และขอพร


ในปีการศึกษา 2560 ที่ผ่านมา ฉันแทบจะเป็นนักเดินทางมากกว่าคุณครูสอนหนังสือ ฉันเดินทางไปราชการทุกเดือน ไม่มีเดือนไหนที่ไม่ไป แต่ก็ขอบคุณโอกาสที่มองเห็นครูอัตราจ้างคนนี้ ให้ช่วยปฏิบัติราชการมากมายหลายภารกิจ และได้ประสบการณ์การทำงานอีกมากมายคะ

การอบรมผู้กำกับลูกเสือ ขั้นความรู้ทั่วไป และผู้กำกับลูกเสือวิสามัญ ขั้นความรู้เบื้องต้น (R.B.T.C)

การแข่งขันสิ่งประดิษฐ์คนรุ่นใหม่ ของอาชีวศึกษา ระดับภาคเหนือที่จังหวัดอุทัยธานี

การประชุมองค์การนักวิชาชีพในอนาคตแห่งประเทศไทย ระดับชาติ ที่จังหวัดสุพรรณบุรี

การอบรมจัดทำหลักสูตร และการวัดผลประเมินผล ของศูนย์ส่งเสริมและพัฒนาอาชีวศึกษาภาคเหนือ


การจัดบูธ และออกช่วยเหลือชุมชน

การเข้าร่วมกิจกรรมกับทางอำเภอจอมทอง

และก็ยังมีอีกหลากหลายภารกิจ แต่ฉันก็เต็มใจที่จะทำ เพราะเป็นประสบการณ์ที่ดี 

สำหรับปีนี้รูปถ่ายที่มีความสุข คือ..การได้มาเรียนป.บัณฑิต 61 ห้อง6 ที่มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่ ได้พบเจอเพื่อนใหม่ที่คอยช่วยเหลือกันและแบ่งปันกำลังใจให้กันเสมอ

และรูปถ่ายที่ทำให้ฉันอิ่มใจและอิ่มท้อง คือหมูกระทะ อาหารประจำชาติไทยนะคะ

มากกว่ารูปถ่ายคือความรู้สึกที่อยู่ในนั้น และเราไม่มีวันถอยเวลากลับไปได้ แต่ต้องเดินหน้าและเรียนรู้สิ่งใหม่ๆข้างหน้าอีกต่อไป

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ความเป็นครูของ "เกศินี"



ความเห็น (23)

เขียนเมื่อ 

ทำทุกอย่างจริง ๆ ;)…

Ongkuleemarn ถือว่าเป็นประสบการณ์ในชีวิตคะอาจารย์

เขียนเมื่อ 

สุดยอดค่ะครู

เขียนเมื่อ 

เก่งมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

ประสบการณ์ชีวิตจริงๆค่ะ

เขียนเมื่อ 

ให้รูปภาพมันเล่าประสบการณ์

เขียนเมื่อ 

ชื่นชอบคะ

เขียนเมื่อ 

น่ารักทุกภาพค่ะ

เขียนเมื่อ 

สุดยอดค่ะ

ยินดีกับคุณครู สุดยอดมากครับ

สุดยอดเลยคะ

เขียนเมื่อ 

เป็นภาพที่น่าประทับใจมากครับ

เขียนเมื่อ 

ความทรงจำที่น่าประทับใจ ^^

เขียนเมื่อ 

ให้ภาพเล่าเรื่อง เก่งมากๆครับ

ทุกรูป ล้วนมีความทรงจำจริงๆค่ะ

ทุกภาพล้วนเป็นความทรงจำ

เขียนเมื่อ 

หมุกระทะ !!!

เขียนเมื่อ 

สุดยอดค่ะ

สุดยอดค่ะ

เขียนเมื่อ 

เป็นครูที่เต็มที่กับทุกอย่างมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

เยี่ยมมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

เยี่ยมมากคะ

เขียนเมื่อ 

สุดยอดค่ะ