เดี๋ยวนี้ฉันไม่ต้องสาทยายอะไรมากแล้วในเรื่องกิจกรรมของดมยาและห้องผ่าตัด...เพราะเล่าบ่อยจนเพื่อนๆมองหน้าฉันเป็นภาพใต้สะ...สะ...สะอะไรดีน้า.....เอ้า.สระน้ำดีกว่า..อย่างเก่งก็เป็นแค่...บัวใต้น้ำ...

เราเริ่มงานห้องผ่าตัดแต่เช้า...เตรียมข้าวของก่อนแพทย์ผ่าตัดมา...ใครอยู่ห้องผ่าตัดกระดูก..ต้องมาเช้ามากหน่อย...เพราะเขามากันตรงเวลามั๊กมากกกก....8 โมงครึ่งตรงเป๊ะ...ลงมีดได้จะดีมากเลย...อันนี้ฉันคิดเอง

เราทำกันอย่างนี้ทุกวัน...ตอนนี้มีการ fix   ห้องหลายเดือนแล้ว..(สมัยก่อนturnไปเรื่อยๆ..ฉันturn..ตั้งแต่สาว...จนแก่...)..ไม่ค่อยมีใครอยาก fix ortho. เพราะต้องมาเช้าๆ...แพทย์ผ่าตัดเสียงดัง...ก็เครื่องมือมันพาดังเน๊อะ...ทั้งค้อน..ทั้งสิ่ว...สารพัด...เหมือนช่างไม้  ช่างปูน.. แถมชอบดุ..ชอบว่า..(ในเรื่องที่พวกเขาเถียงไม่ออก เช่นมาสาย  เริ่มcase ช้า  เป็นต้น)...

แต่ไม่ใช่ฉัน...ฉันรัก Orthopedics…(ผ่าตัดกระดูก)

น้องๆเคยถามว่า

ทำไมพี่ติ๋วเก่งจัง...อยู่orthoได้...ระเบิดลงบ่อยๆ

โอย...พี่แก่แล้วน้อง...หนังเหนียว...ตายยาก...โดนระเบิดกี่ครั้งก็ไม่ตายยยย

ตั้งแต่  fix 4 - 5 เดือนมานี้...ระเบิดลงน้อยมาก...ฉันพยายามไม่ให้เกิดปัญหา...สัมพันธภาพและใส่ใจในงาน...สำคัญมากที่สุด...

วันนั้นเร่งรีบแต่เช้า..เหมือนเดิม... ดมยาเสร็จ....ทำความสะอาดคนไข้เสร็จ...เตรียมปูผ้าเขียว..ตามสูตร...

เอาของขึ้น แพทย์ผู้ช่วยผ่าตัดบอกscrub nurse

เดี๋ยว...มาปูผ้าให้เรียบร้อยก่อน..อะไร...ของที่มึ......ควรทำไม่ทำ...ไอ้ห.......” อาจารย์แพทย์ตำหนิ....คำพูดพวกนี้ได้ยินบ่อย.. ธรรมดามากๆ.. เวลาพวกผู้ชายเขาคุยกัน...ชินแล้ว..จนบางทีคล้อยตาม..

เอ้า...ของขึ้น..คราวนี้อาจารย์แพทย์กล่าว  แพทย์ผู้ช่วยผ่าตัดยืนขวางรถใส่เครื่องมือที่จะใช้....

เอ้า...แล้วมึ..มายืนขวางเขาทำไม..ไอ้....ทีของควรทำไม่ทำ...ไอ้ทีไม่ควรทำ...มาทำ แพทย์ผู้ช่วยผ่าตัดยังยืนเก้ๆ  กังๆ  คงยังงงๆ..เพราะความตั้งใจเดิมที่อยากช่วยให้เร็ว..ถูกบั่นทอน

หมอ...หลบให้พี่scrub เขาเอาของขึ้นหน่อยนะ...เมื่อกี้ของอาจารย์ไม่ขึ้น...ตอนนี้ของมันจะขึ้น...เพราะหมอนั่นแหละ.. ” ฉันบอก

อาจารย์แพทย์มองหน้าฉัน .... แพทย์ผ่าตัดเริ่มยิ้มๆ.....แล้วเขาก็หัวเราะกัน...

บรรยากาศก็ผ่อนคลาย...และสนุกกับการผ่าตัดกันทั้งวัน...เหมือนเดิม