ได้เข้าไปฟัง"เมื่อคุณธรรม...นำการศึกษา" โดยท่านอาจารย์ ดร.อาจอง ชุมสาย ณ อยุธยา ในงานมหกรรมการจัดการความรู้ครั้งที่ 3 ในช่วง 11-12 น. (เรา 3 คนจากห้อง GotoKnow -อ.จันทวรรณ อ.ธวัชชัย และตัวเอง ขออนุญาตชวนชาวสมาชิกที่มาเรียนการใช้ blog GotoKnow ไปฟังกับพวกเราด้วย)

ต้องขอบคุณอ.จันทวรรณที่เสนอว่า เราน่าจะไป เพราะเราแทบจะไม่มีโอกาสได้เยี่ยมชมงานส่วนอื่นๆเลย แต่เรื่องนี้ของอ.ดร.อาจอง นี่เราไม่อยากพลาดเลย ได้ชื่นชมความเก่งระดับโลกของท่านที่ได้รับการพิสูจน์แล้ว พร้อมๆกับซาบซึ้งกับความมีคุณธรรมที่ท่านถ่ายทอดออกมา ทำให้เรามีความสุขที่ได้เห็นคนเก่งที่พยายามชี้ให้เห็นว่า คุณธรรมความดีมีคุณค่ามากกว่าความเก่งแน่นอน

ท่านเล่าให้ฟังถึงการสอนเด็กที่โรงเรียนสัตยาสัย จังหวัดลพบุรีของท่าน ที่ใช้หลักพุทธศาสนา สอนให้เด็กมีศีล สมาธิ ปัญญา ให้คุณค่ากับเด็กทุกคน หนึ่งในหลายๆสิ่งที่ท่านฝากไว้ให้คิดก็คือ ไม่สอนในสิ่งที่ตัวเองทำไม่ได้ ท่านได้มีคำสั่งให้คุณครูของโรงเรียนนี้ไว้ 2 ข้อคือข้อ 1 จงเป็นแบบอย่างที่ดีของนักเรียน และข้อ 2 ให้กลับไปอ่านข้อ 1

อ่านบันทึก "ทำหรือยัง?" ของอ.Beeman แล้วก็เลยทำให้อยากเขียนเรื่องนี้ย้ำอีกที

เพราะเรามักจะได้พบเห็น หรือบางครั้งเราเองก็จะเป็น ที่เราตั้งคำถามว่า
          ทำไม...ไม่มีใครทำ...อย่างนั้น อย่างนี้
          ทำไมเขาถึงทำอย่างนั้น ทำไมไม่ทำอย่างนี้
          ทำไมไม่มีใครช่วยเหลือคนนั้น
           ทำไมไม่มีคนทำหน้าที่....
แต่เราลืมถามตัวเองไปว่า
         
แล้วทำไม...เราจึงถาม
          ทำไมเราไม่ลงมือทำเสียเลย

ตั้งใจไว้แล้วค่ะว่า ต่อจากนี้ไปคำถามแบบนี้จะไม่ใช้แล้ว ถ้าหากเรามีคำถามเช่นนี้ แล้วสิ่งนั้นไม่ใช่สิ่งที่เราทำได้เอง ก็จะไม่ถาม จะเริ่มถามตัวเองก่อนว่า สิ่งนั้นเราทำได้ไหม ถ้าไม่ได้...จะได้ไม่ต้องถามว่า ทำไม...ใครไม่ทำ

อีกอย่างหนึ่งที่อยากฝากไว้ในบันทึกอันเนื่องมาจากการบรรยายครั้งนี้ก็คือ คำสอนที่ว่าให้ถามว่า สิ่งนั้นดีกับตัวเรามั๊ย ถ้าดี ถามต่อว่า ดีสำหรับทุกคนไหม ถ้าไม่ดีสำหรับทุกคน...อย่าทำ