ยามบ่ายแก่ ๆ วันนี้ผมขับรถผ่านร้านขายดอกไม้เลยจอดรถลงไปถามดูกระถางที่มีดอกบัวคนขายเป็นหญิงวัยกลางคนออกมาคุยด้วยเธอบอกว่ากระถางละ 100 บาทแล้วกระถางที่มีพลูด่างละเท่าไร เธอบอกว่ากระถางละ 50 บาท ผมบอกว่ากระถางมีบัวนั้นจะซื้อ 2 กระถางและอีก 1 นั้นเป็นกระถางพลูด่างรวมเป็น 3 กระถางตามราคาที่เธอว่ามาก็ 250 บาท ผมว่า เธอจะลดให้ได้เท่าไหร่ที่เธอจะลดให้ได้แบบไม่เดือดร้อนนะครับ
เธอคิดอยู่สักพัก เธอชี้ไปที่กระถางมีบัว 2 กระถางว่า อันนี้ 160 ก็แล้วกันคะ คุณแม่ของลูกเธอยืนฟังอยู่ก็พูดว่า เอาอย่างนี้ รวมทั้ง 3 กระถางนั้นเป็น 200 บาทก็แล้วกันนะ เธอคนขายคิดสักพัก แล้วพยักหน้าก็ไปหาถุงมาใส่ทั้ง 3 กระถางยื่นส่งให้เราและรับเงินไป 200 บาทไปด้วยรอยยิ้ม แล้วเราก็นำสิ่งของที่ซื้อนั้นมาวางให้ฝูงปลามันแหวกว่ายเล่นเห็นสนุกดี
แต่ทิ้งมุมให้ผมคิดถึงความสุนทรีย์สนทนาในอารมณ์ระหว่างการซื้อการขายครั้งนี้คือมันสนุกตรงที่ได้เหลี่ยมมุมคิดการต่อรองราคากันระหว่างคน 3 คนคือคนขาย 1 คน คนซื้อมี 2 คน ผมว่าคนอย่างผมไม่ควรเป็นคนซื้อของที่มีการต่อรองเพราะผมไม่ถนัดเรื่องการต่อรองเอาเสียเลยนี่ผมต้องจ่ายมากกว่า 200 บาทแน่ แต่เรื่องนี้ผมยกให้คุณแม่ของลูกเธอเป็นคนเก่งในการต่อรองราคาได้ดีทีเดียวครับ ฮา ๆ
