วันนี้..ผมอยู่กับเธอ..ด้วยความรักความผูกพัน ไม่เว้นกระทั่งวันอาทิตย์ ไม่มีวันไหนที่ไม่ห่วงหาอาทร..มีความสุขกับการทำงาน ..ในบรรยากาศที่รื่นรมย์ ผสมผสานบทเพลงลูกทุ่ง..เธอคือ..ดวงใจ..
“..โลกมีความหมาย..จากวันที่ใจเราใกล้ชิดกัน เธอคนสำคัญ.. ที่ความฝันส่งการ์ดเชิญ ให้มาร่วมหวัง และเป็นทิศทางก้าวเดิน.. ขอบคุณนะความบังเอิญ ที่แนะนำเธอสู่ใจ...”
นับแต่วันที่ได้เป็น “ครู” ก็ถือว่าผมได้เริ่มก้าวแล้ว เพื่อมุ่งสู่ฝัน แม้ทางเลือกในโลกนี้มีอยู่มากมาย แต่”หัวใจ” มีดวงเดียว และผมก็เลือกฝันในโรงเรียน. เราอาจทำตาม”ความฝัน” หรือเหตุผลของคนอื่นได้บางเวลา แต่คงไม่ใช่ตลอดไป ...
ผมจึงมีความฝันและความหวังอยู่กับโรงเรียน..อาจเป็นเพราะ..ใจสั่งมา..ให้เข้าสู่เส้นทางนี้..เส้นทางของผม..เส้นทางสู่รั้วโรงเรียน..เป็นทางของผมเลย..ต้องก้าวให้ได้ด้วยตัวเอง...
“..มั่นคงเสมอ..ใจขานชื่อเธอตลอดเวลา..ถึงแม้รู้ว่า เส้นทางข้างหน้ายังไกล..ไม่เคยเลิกฝัน ถึงแม้มีแรงต้านใจ คำคนทัดทานเพียงใด แต่ใจก็ยังยืนยัน...”
ผมมีเหตุผล..ทุกลมหายใจ..โหยหาแต่โรงเรียน ความที่เป็นโรงเรียนขนาดเล็ก มีข้อจำกัดที่ผมและหลายคนเข้าใจได้ เมื่อเข้าใจ..ก็ต้องให้เวลา..ค่อยๆคิดค่อยๆทำ..อย่างสม่ำสมอ ไม่ทอดทิ้งภารกิจกลางคัน..งานสำคัญรออยู่ข้างหน้าเสมอ เส้นทางสู่ความสำเร็จ..ยังอีกยาวไกล..
ผมไม่เคยหยุดคิดสร้างสรรค์ ทำงานทุกวัน ให้เกิดคุณค่าต่อตนเองและส่วนร่วม อาจมีบางวัน..ที่ชีวิตหม่นหมองร้องไห้ แต่อุปสรรคขวางกั้นนั้น..ก็หยุดผมไม่ได้ ผมยังยืนกราน..ที่จะนำโรงเรียน..ไปสู่เป้าหมาย..
“..ช่วยคอยคุ้มกัน ความฝันรอฉันได้ไหม อย่าด่วนเลือกเส้นทางใหม่ ระหว่างที่ใจไต่ฝัน บอกใจดวงนี้ ว่ามีเธออยู่ตรงนั้น จะทำเพื่อเธอทุกวัน..จนกว่าคู่ควรได้มา..”
ผมรักโรงเรียน..ความผูกพันนี้ ทำให้ผมเชื่อว่า..โรงเรียนมีจิตวิญญาณและพร้อมที่จะรักผม..คุ้มครองผมให้ยืนหยัดทำงานต่อไป โดยที่ไม่ต้องมีข้อกังวลใดๆ
โรงเรียนเล็กที่ยิ่งใหญ่ในใจผม..ด้วยแหล่งเรียนรู้และสิ่งแวดล้อม..ที่ผมพร้อมไขว่คว้าและพัฒนา..ผมจะทำเพื่อโรงเรียนทุกวัน..ให้สมกับความรักความผูกพันที่ผมมี...
“...ผิดมากแค่ไหน หากวันนี้ใจ ขอสิทธิ์เผยคำ แม้นไม่เห็นงาม โปรดให้เกียรติฟังซักครา สิ่งที่สะสม จากการคบกันผ่านมา คงเขียนแทนด้วยคำว่า..เธอคือ...ดวงใจ..”
ผมยอมรับหมดใจ ตั้งแต่ทุ่มเทกายและใจให้โรงเรียน..ไม่เคยปฏิเสธ..ไม่เคยดูแคลนทุกสิ่งทุกอย่างในโรงเรียน แม้ต้องอยู่ในท่ามกลางความยากลำบาก ความอดทนเป็นสิ่งสวยงาม ไม่ใช่ความขมขื่น ผมจึงรักโรงเรียน..รักในสิ่งที่ผมมี ที่ผ่านมา..ผมทำผลงานให้เห็นเป็นที่ประจักษ์..บ้างแล้ว...
จากการอยู่ด้วยกันที่ผ่านมา..โรงเรียนหลังนี้..ผมไม่ได้หลง..แต่ผมรักเลย ไม่มีสิ่งใดมาทดแทนคุณค่าแห่งชีวิตนี้ได้อีกแล้ว..หรืออาจจะมี..ก็คงเขียนแทนด้วยคำว่า..
“เธอคือ...ดวงใจ”
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๑๗ ธันวาคม ๒๕๖๐
ต้นไม้งามมากๆเลยครับ
ชอบใจๆ