ลูกนกได้ไปอยู่ด้วยกันอีกครั้ง เดี๋ยวแม่มันก็มา ภารกิจอันยิ่งใหญ่ของผมเสร็จแล้ว ยิ่งใหญ่อยู่ในใจผมคนเดียว..ไม่มีใครเห็น..แต่ผมรู้สึกได้ สะท้อนสัจจะธรรมความเป็นจริง..ที่เห็นภาพเชิงประจักษ์..นกน้อย..ทำรังแต่พอตัว..

          สายมากแล้ว..ท้องฟ้ามืดครึ้ม..ลมเย็นพัดโชยมา เหมือนฝนตกอยู่ไม่ไกล ในยามนี้ ที่มีทั้งลมหนาว ฝนตกและร้อนระอุในบางวัน..ผมเดินอยู่ในท่ามกลางแปลงผักริมสระน้ำ ผักไม่สวยงามเลย อาจเป็นเพราะแสงแดดไม่เพียงพอ...

          เสียงนกพิราบบินพรึบพรับ..ออกจากศาลา มันคงเห็นผมเดินมา เลยบินหนีไปตั้งหลัก เหมือนที่ผมเคยเห็นเมื่อช่วงปิดเทอม ตอนนั้น..ผมนั่งเล่นที่ศาลา นกพิราบสองตัวช่วยกันสร้างรังอย่างขะมักเขม้น..ผมชะโงกดูในรัง เห็นว่ายังไม่มีไข่ ผมจึงโยนรังมันทิ้งไป..

         อาจมองดูว่า..ไม่มีความเมตตา แต่จะช่วยให้ศาลาสะอาดมากขึ้น รังนกพิราบไม่ต้องร่วงหล่นให้เด็กต้องเก็บกวาด และนกพิราบก็จะได้ไปสร้างรังบนต้นไม้ หรือที่ที่เหมาะสมมากกว่านี้...

         ผมสงสัย..ทำไมวันนี้..นกพิราบบินต่ำ และไม่ได้บินออกจากหลังคา ผมผละออกจากแปลงผักเข้าไปในศาลา..พบลูกนก..ที่เริ่มแข็งแรง นั่งเหงาอยู่บนรัง ที่ตกลงมายังพื้นศาลา มันคงหายตกใจ..เพราะดูจากรังที่เกลื่อนกระจาย บ่งบอกว่า..มันตกลงมาหลายชั่วโมงแล้ว..

         ผมถอนใจอย่างเหนื่อยหน่าย..ที่เห็นภาพนี้เป็นประจำ ยามที่มีลมหนาวพัดโบกโบย วันนี้..อยากเดินจากไป..แต่ลูกนกตัวน้อย..ทำให้ผมต้องต้องครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง..

        เปิดเทอมหลายวันแล้ว..ผมเพิ่งสังเกตว่ามีรังนก แสดงว่าพ่อแม่นก พบรักที่ศาลานี้ตั้งแต่ปิดเทอม..จากนั้นก็สร้างรัง และตั้งท้อง ออกไข่..จนคลอดลูกออกมา แล้วก็ประสบเหตุเภทภัย..ทำให้รังร่วงหล่น..แล้วพาลูกน้อยตกลงมาด้วย..

       ผมก็ไม่อยากโทษ ว่าเป็นความผิดของนกพิราบหนุ่มสาว ที่มายึดโยงศาลาเอามาเป็นเรือนหอพักพิง คงเป็นเพราะความเคยชิน หรือมองเห็นว่าศาลาปลอดภัย ทั้งที่ไม่น่าใช่..ความรักอาจทำให้มันตาบอดก็ได้..ทั้งๆที่ในโรงเรียนมีต้นไม้มากมายให้พ่อแม่นกอยู่อาศัย...

      ผมมองไปรอบๆ ไม่เห็นนกพิราบตัวใหญ่ที่บินออกไป แต่เชื่อว่า..แม่นกน่าจะกำลังมองผมอยู่ มองดูสถานการณ์ในยามคับขัน..ระหว่างผมกับลูกของมัน แม่นกอ่านใจผมไม่ออกแน่...

      แม่นก..คงตกใจ ที่ผมก้าวย่างเข้าใกล้ลูกมันทุกที ลูกนก..ไร้เดียงสา ทำตาปรือเหมือนง่วงนอน มันสบตาผมนิดนึง แล้วหลับตา ท่าทางไม่ได้เกรงกลัวผมเลยแม้แต่น้อย ช่างกล้าหาญจริงๆ กล้ามากกว่าแม่ของมันเสียอีก..

      ผมอยากเดินผละออกไป..มีงานที่ต้องทำอีกมากมาย แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร..ที่ทำให้ผมต้องยืนบนเก้าอี้แล้วแหงนหน้ามองดูขื่อคาที่มาของรัง ซึ่งไม่สูงมากนัก ผมไม่พบเศษกิ่งไม้หรือเศษรังแม้แต่น้อย..นอกจาก..ลูกนกอีกหนึ่งตัว..นอนเล่นอย่างสบายใจ..

      เพื่อความปลอดภัยของลูกนกทั้งสองตัว..ผมตัดสินใจ..อุ้มลูกนกตัวล่างให้มาอยู่ข้างบน..และไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับเศษรังที่เกลื่อนกลาด ให้เป็นหน้าที่ของแม่นกเก็บกวาดเอาเอง คิดว่า..เมื่อผมเดินจากไป..แม่นกก็จะโล่งใจ มีเรี่ยวแรงมาคาบกิ่งไม้ขึ้นไปสร้างรังให้ลูกเหมือนเดิม...

       ลูกนกได้ไปอยู่ด้วยกันอีกครั้ง เดี๋ยวแม่มันก็มา ภารกิจอันยิ่งใหญ่ของผมเสร็จแล้ว ยิ่งใหญ่อยู่ในใจผมคนเดียว..ไม่มีใครเห็น..แต่ผมรู้สึกได้ สะท้อนสัจจะธรรมความเป็นจริง..ที่เห็นภาพเชิงประจักษ์..นกน้อย..ทำรังแต่พอตัว..

        ถ้าหากพ่อและแม่นก..พอเพียงอีกสักนิด เหตุการณ์แบบนี้คงไม่เกิดขึ้น ถึงแม้จะมีเหตุผลอยู่บ้างก็ตาม ความพอประมาณก็พอใช้ได้ ที่มีลูกเพียงสองตัว แต่การสร้างภูมิคุ้มกันให้ลูกนี่สิ..ใช้ไม่ได้เลย..สภาพรังต้องแข็งแรงและปลอดภัยมากกว่านี้..

        วันนี้..วันเกิดผม..ย่างเข้าสู่ปีที่ ๕๕..ที่ผ่านมา..บ้านและโรงเรียน ผมสร้างสรรค์แต่พอดีและพองามบ้างหรือเปล่า..? ผมเฝ้าถามตัวเอง..๑๑ ปีที่ไม่เคยมีคำว่าก้าวกระโดด ทุกสิ่งทุกอย่าง ค่อยเป็นค่อยไป อดทนและรอคอย..

         ไม่มีสิ่งใด..ที่ได้มาโดยง่าย และไม่มีสิ่งใด..ที่ได้มาฟรีๆ ล้วนแล้วแต่ต้องทำงาน ทำหน้าที่ และทำความดี มีความเพียรพยายาม มุ่งมั่นตั้งใจ..โดยที่ไม่สร้างความเดือดร้อนให้ใคร..แม้กระทั่งตนเอง..

 ชยันต์  เพชรศรีจันทร์

๙  ธันวาคม  ๒๕๖๐

 

      <p></p>