ตอนตี 4 กว่า ๆ  ของวันนี้...มีเสียงฝนตกลงมากระทบใบไม้ใกล้ที่พัก...ผมนอนฟังเสียงเหล่านี้ด้วยความสบายใจ...

เมื่อเดินทางมาที่ทำงานระหว่างทางเห็นรถปิ๊กอับคันหน้าโดยคนขับลอดแขนยาวออกมานอกรถสงสัย   ผมเลยขับแซงขึ้นไป...และดูจึงรู้ว่า...ระหว่างกลางนิ้วชี้กับนิ้วกลางนั้น...มีของที่เขาชอบคือ...บุหรี่ครับ...

คือชายคนนี้ขับรถมือเดียว...เก่งมั๊ยครับ...นึกถึงวันก่อนผมพาลูกชายวัยซนไปธุระ...ลูกชอบนั่งตรงกลางที่ใส่สิ่งของระหว่างที่นั่งคนขับ...เพราะชอบแอร์รถ...สักพักหนึ่งลูกชายสะกิดบ่าผมและชี้ไปที่รถข้าง ๆ...

พ่อ ๆคนนั้นสูบบุหรี่...ไม่ดีเลยนะพ่อ...ผมถามว่าใครสอนลูกว่าสูบบุหรี่ไม่ดี...ก็พ่อนั้นแหละบอกพี่...ทำเป็นลืมไปได้...ฮา ๆ เอิก ๆ...

คือลูกชายคนนี้ชอบเรียกตนเองว่าพี่เสมอ...ผมหัวเราะชอบใจ...และบอกลูกไปว่า...ต่อไปพูดให้พ่อฟังเฉย ๆไม่ควรไปชี้ตรง ๆอย่างนั้น...นะ...เดี๋ยวคนสูบบุหรี่...งง...แล้วมาหาเรื่องเอาได้นะครับ...

ช่วงใกล้ที่ทำงานฟังข่าวทางวิทยุ...ได้ยินเสียงท่านพุทธทาส  ภิกขุ...บรรยายธรรมทำนองว่า...เป้าหมายของชีวิตสูงสุดคือนิพพาน...ไม่มีอะไรสูงไปกว่านี้แล้ว...เป็นบรมธรรม...ท่านพูดไปหัวเราะไป...สุดยอดจริง ๆที่ได้ฟังน้ำเสียงอย่างสบายอารมณ์อย่างนี้...เท่านี้แหละชีวิตเราจะมีความอยากอะไรอีกเล่าครับ...