เมื่อวานหลังเลิกงาน...ฉันนั่งอยู่หน้า comp. ที่ทำงาน...

ในห้องนี้มี board เอาไว้ใช้สื่อสารเกี่ยวกับงานต่างๆของ Supply ในงานบริการวิสัญญี...

ฉันได้ยินเสียง แพทย์ฝึกหัดดมยา มายืนอ่านเบาๆ...แล้วไม่ไปสักที...ฉันจึงหันไปมอง               

หมออ่านอะไร...   ฉันถาม

หนู...งง  หมอเด็กๆตอบ..เป็นหมอก็อย่างนี้แหละค่ะ..อ่านแล้วชอบวิเคราะห์....ไม่เคลียร์...ไม่เลิก.....

ฉันเลยเงยหน้าขึ้นอ่านบ้าง  มีข้อความเขียนว่า

(ดิฉันขออนุญาตเอ่ยนาม..ท่าน อ.รศ.นพ. สรรชัย  ธีรพงศ์ภักดี...เพราะท่านเป็นต้นแบบ..แบบอย่างที่ดีของวิสัญญีแพทย์...ที่มีความคิดสร้างสรรค์งานตลอดเวลา..และทุ่มเทงานให้วิสัญญี มข.เป็นอย่างมากมาโดยตลอด...สักวัน..ดิฉันจะเอาผลงานท่านมาอวด...ได้ขออาจารย์ไว้แล้ว)  

โครงการ อ.สรรชัย

เก็บ filter ที่สะอาดไม่ติดเชื้อรุนแรงคืนภาควิชา  อ.สรรชัยจะstudyโดยให้แสงสว่างอบร้อน(ทั้งของเด็ก+ผู้ใหญ่)  

หมองงตรง แสงสว่างอบร้อน ใช่ไหมล่ะ....แสงสว่างน่ะหมายถึง  พี่แสงสว่าง พี่พนักงานของเรา...ไม่ใช่ใช้แสงสว่างที่หมอเข้าใจไปอบให้ร้อน

"อ๋อ..แฮะๆ" เธออายเล็กน้อย แล้วเดินจากไป

เจ้าของประกาศเดินมาพอดี...ฉันก็เลยเล่าให้ฟัง...เธอหัวเราะก๊าก..แล้วพูดว่า

ดีนะที่แสงสว่างยืนอยู่ตรงนั้น....(ยังดูเป็นวิชาการ)....ถ้าหมูยืนอยู่(น้องพนักงานอีกคนชื่อหมู)...แล้วใช้หมูอบร้อนคงอร่อยน่าดู  

นี่แหละหนา...ภาษาไทยกับเว้นวรรค...มีเสน่ห์และน่ารักอย่างนี้นี่เอง