รุ่งเช้าที่สะพานป๋า...แดดส่องฟ้าเป็นสัญญาวันใหม่...บนเกาะยอ...บรรยากาศดีมากครับยามเช้านี้...ย้อนไปยามเย็นวันศุกร์ที่ 24  พ. ย. 49  ผมเลาะริมฝั่งทะเลทางตะวันออกจากสงขลาไปนครศรีฯ 

  ขณะนี้เส้นทางระหว่างบ้านม่วงงาม  อ. สิงหนคร  ไปเลยตลาดสนามชัย  อ. สะทิงพระ  กำลังสร้างทางใหม่  ขยายออกเป็นถนน 4 เลน  ครับ...

ความเร็วรถที่ผมใช้ทางตรงประมาณ  110  ครับ  วิ่งสบายถ้าดูแล้วปลอดภัย...จะมีบางที่  คลานไปเพราะติดรถเทหินปูนทรายเท่านั้น...

ถึงบ้านอาหารค่ำนี้เป็นปลาทูทอด ...ผัดผักบุ้งริมคลองปลอดสารพิษครับมีน้ำพริกมะขามแถมด้วยข้าวต้มมัด (เหนียวห่อกล้วยทั้งลูก ) ทานไปหนึ่งคู่ ( แน่นพุงเลยครับ ) ต้องเดินย่อยอาหารอยู่พักหนึ่ง  นึกถึงคำที่เขาว่า...บางคนไม่มีกินจึงอดตาย...บางคนมีกินจนท้องแตกตาย ( ประเภท กินมำ ๆ บ่อคลำเบิ่งท้อง ) 

เวลา 2-3ทุ่มผมเดินย่อยอาหารอยู่ลานบ้าน...แหงนมองบนฟ้ากว้างเห็นพระจันทร์เสี้ยวในคืนเดือนมืดนี้...ขณะสายลมทะเลพัดมาหนาวจิตดีจัง...ไร้ยุงอาจเป็นเพราะที่บ้านอยู่ไม่ห่างจากทะเล  ลมพัดแรง  ยุงต้านลมไม่ไหวเลยหายตัวไป ฮา ๆ เอิก ๆ...

ธรรมชาติบางครั้งก็จัดการสรรพสิ่งให้ลงตัวได้เหมือนกันนะครับ...

รุ่งเช้าวันเสาร์...เวลา  07.00น.  ผมออกไปชมทะเล...มีคลื่นเบา ๆ...สวยงามไปอีกแบบนะครับ...พวกเรือลอยต้องนำเรือขึ้นฝั่ง...มองไปในทะเลมีแต่เรือปู...ที่ยังคงลอยเคร้งเต้ง...อยู่กลางทะเล...

ผมเข้าไปคุยกับชาวประมงเขากำลังซ่อมอวนอยู่...ได้รู้เรื่องทะเลหลายอย่างครับ...เขามีประสบการณ์ตรงทางเรือ...รู้ว่าช่วงไหนมีคลื่นมา...ปูขึ้นมาช่วงไหน...ปลาลังจะจับเอาช่วงไหน...

เขาทิ้งท้ายว่า...งานสร้างคน...ประสบการณ์สอนให้เราเรียนรู้สรรพสิ่ง...

พอกลับเข้าบ้าน...เจอกองชุมพู่...ป้าของหลาน ๆเก็บจากต้นที่ป้าปลูกเองอยู่ข้าง ๆกำแพงบ้านนั้นเอง  เป็นต้นเล็ก ๆ แต่ให้ลูกดกมากครับ...

คุณป้าน้ำใจงามมาก...ชอบทำสิ่งดี ๆเช่น...อาหารอร่อย ๆให้พวกเราทานเวลาหล๊บบ้านครับผม...และยามเย็นของวันเสาร์นั้นผมต้องรีบกลับมาสงขลาครับ...