ก่อนอื่นต้องขอบคุณอาจารย์ Beeman ที่รับปากว่าจะ (ทน) ติดตามอ่านบันทึกของผมจนครับ 19 บันทึก

นี่เพิ่งได้ 2 บันทึก คือ กระเพาะเป็นแผล กับปวดท้อง (ลำไส้) จากอาหารเป็นพิษ หากจะเขียนให้ครบ 19 บันทึก คงต้องเขียนถึงอวัยวะเกือบทั้งหมดในร่างกาย ไม่ว่าจะเป็น ตับ ไต เซี่ยงจี๊ ปอด..........และ หัวใจ
นั่นคือความกังวลเล็กๆ ที่เกิดขึ้นว่าจะหาเรื่องมาเขียนให้ครบได้อย่างไร

อีกอย่างคือ..หากเขียนครบเมื่อไหร่...ทุกท่านคงจะมองเห็นผมทะลุปรุโปร่ง เป็นแน่แท้...  

บันทึกนี้เป็นเรื่องของ สมอง คือ การนอน

ใครๆ ก็นอน.. บางคนนอนดึก (หรือไม่ค่อยนอน) เช่น นายบอน และ อ. ขจิต สี่ ห้าทุ่ม ก็ยังเขียนบันทึก
บางคนตื่นเช้ามาก เช่น Ka-Poom และ คุณกฤษณา ตื่นได้ไงก่อนตีห้า

ผมเป็นคนหลับยาก ตื่นง่าย แค่ลมพัดนอกบ้านก็ตื่นแล้ว (เว่อไป.. ??)
(ไม่เว่อ หรอกครับ ฮวงจุ้ยบ้านผมไม่ค่อยดี ประตูบานเลื่อนห้องนอนจะรับลมโดยตรง เวลามีลมแรงๆ จึงรู้สึกได้)
การตื่นง่ายทำให้เมื่อก่อนนี้ผมได้ยินเสียงกรนของคนข้างๆ (ที่ว่าเมื่อก่อนนี้เพราะปัจจุบันรักษาหายแล้ว)

มีหลายวิธีที่จะลดเสียงกรน เช่น ให้จับนอนตะแคง  หรือให้เอาลูกเทนนิสผูกด้านหลังเสื้อนอน หรือซื้อท่อพลาสติกเล็กๆ ใส่ให้จมูกโล่ง

ผมเคยเล่าให้เขาฟังหลายครั้งก็ทำท่าไม่ยอมเชื่อ ไม่ยอมรับเพราะไม่มีหลักฐาน ทำให้ผมนึกถึงวิธีการหาหลักฐานการกรนขึ้นมาได้ ..

เมื่อหลายปีมาแล้ว มีพี่ๆ หลายคน นอนกรน เวลาไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกัน จะนอนรวมกันหลายๆ คน  เสียงกรนก็จะสนั่น หวั่นไหว (แยกห้องชายหญิง)

มาวันหนึ่งมีคนทนไม่ได้ ก็เลยหาหลักฐานโดยการอัดเทปไว้

รุ่งเช้าก็ให้ทายกัน ว่าเสียงนี้เป็นของใคร
จึงเป็นที่เรื่องที่สนุกสนาน ด้วยหลักฐานมัดตัวที่ไพเราะ

ทำให้ต้องยอมจำนน

 

ปล. ผมสงสัยว่า อ. Beeman ได้ตัวเลข 19 มาอย่างไร เพราะสำหรับผม ตัวเลขประจำตัวคือ100 จนได้รับฉายาเจ้าพ่อ 100 ครั้ง