​พระอภัยให้ข้อคิด 61

ยูมิ
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ


เล่ามาถึงบาทหลวงครูของมังคลาอยู่อารามในเมืองลังกาคิดว่าซวยแล้วตรู ด้วยข้าศึกบุกตีชนะมาทุกด่านใกล้เข้ามาถึงเมืองแล้วเราอยู่ไม่ได้แล้วจึงออกไปป่าวร้องให้ฝรั่งออกไปรบช่วยมังคลาในตอนใกล้ค่ำ บาทหลวงเองจุดประทัดแล้วเหวี่ยงไปเผาบ้านเมืองลังกาผู้คนต่างหนีตายออกมาทั้งท้าวทศวงศ์และบริวารพร้อมสุวรรณมาลีกับลูกสาวชื่อสร้อยสุวรรณ จันทร์สุดาต่างถืออาวุธออกมาป้องกันตัว ฝ่ายฝรั่งเห็นเข้าก็บุกตี บาทหลวงสั่งให้ฆ่าให้หมดและสั่งจับหัสไชยซึ่งเป็นผู้บัญชาการรบอยู่ในเมืองนี้ให้ได้เมื่อจับได้แล้วให้ฆ่าเสีย ตกลงเกิดศึกนอกศึกในตะลุมบอนกันยามค่ำคืนไฟไหม้ทั่วเมืองลังกา นางละเวงและบริวารรีบมาช่วยรบกันไปมายังผลให้ทัพฝ่ายบาทหลวงเหลือน้อยจึงรีบหนีโดยรุกไปด่านเขาเจ้าประจัญที่มังคลาตั้งมั่นอยู่ เมื่อมังคลาเห็นครูมาก็ดีใจให้ช่วยวางกลศึก ฝ่ายนางละเวงรวบรวมพลได้พร้อมเหล่าชาวผลึก รมจักรและการะเวกก็นำทัพไล่ตามบาทหลวงไปยังด่านเขาเจ้าประจัญ


เขาเจ้าประจัญนั้นกั้นกลางระหว่างเมืองลังกากับเมืองใหม่ใครจะไปจะมาต้องผ่านหุบเขาลูกนี้ก่อน เป็นอันว่ากองทัพนางละเวงมาจากเมืองลังกามองขึ้นไปยังบนกำแพงปากประตูด่าน เอ๊ะ เห็นพระอภัย ศรีสุวรรณ สินสมุท ถูกจองจำบนไม้กางเขนและร้องให้ทัพนางกลับไปไม่งั้นเขาจะประหารเราและญาติวงศ์ ทั้งหมด สุดที่จะกล่าวนางละเวงเป็นลมถอยทัพเพื่อไปคิดการช่วยเหลือพระอภัยและบริวาร
ฝ่ายกองทัพพระอภัยยกมาจากเมืองใหม่มาถึงเขาเจ้าประจัญอีกด้านหนึ่งมองขึ้นไปบนกำแพงก็เห็นท้าวทศวงศ์และเมียพร้อมด้วยนางสุวรรณมาลีและลูกสาวทั้งสองคนถูตรึงทรมานไว้ที่บนไม้กางเขน และทหารร้องบอกว่าให้เลิกทัพกลับไปเสียไม่งั้นจะฆ่าญาติวงศ์เหล่านี้ทั้งหมด
พระอภัยเห็นแล้วเกิดโศกเศร้าเสียใจแต่ต้องแก้ไขให้ทันการ จึงสั่งแม่ทัพนายกองทุกคนอุดหูแล้วเป่าปี่ พอแว่วเสียงปี่บาทหลวงรู้ทันรีบคว้ามังคลาลูกศิษย์ก้นกุฎีหนีออกไปจะขี่ม้า ม้าก็ง่วงหาวหลับไปจึงพากันเดินฝ่าป่าหนามหายไปในขุนเขานั้น


เมื่อทัพข้าศึกหลับแล้วศรีสุวรรณ สินสมุทและแม่ทัพนายกองรีบรุดปีนบันไดเข้าไปในค่ายเพื่อช่วยเหลือเพ่งดูเอ๊ะไม่ใช่เป็นกลลวงของบาทหลวงโดยหาคนเชลยศึกที่หน้าตาคล้าย ๆ มาทาสีให้เหมือนและสั่งสอนสำเนียงพูดให้เหมือนเพื่อหลอกลวงข้าศึกนั้นเอง เป็นการลวงทั้งฝ่ายแม่และฝ่ายพ่อให้หลงผิด ส่วนสินสมุทค้นหาเจ้าตัวการเจอจับมัดหัสกัน สุดสาครจับมัดวายุพัฒน์ กฤษณาจับมัดวลายุดา ไว้แล้วพามาพบพระอภัย เมื่อพระอภัยเป่าปี่ให้ตื่นแล้ว แม่ทัพนายกองถามก็บอกแจ้งแก่ทุกคนว่าบรรดาลูกทรชนพวกนี้จะส่งให้แม่เขาจัดการเขาจะสั่งสอนหรือโบยตีลูกอย่างไรก็ให้อำนาจแม่เขาเถิด.
…………………………………..
บรรณานุกรม
สุนทรโวหาร ( ภู่ ),พระ,2329-2398. ( 2555 ). พระอภัยมณี.
กรุงเทพ ฯ : ไทยควอลิตี้บุ๊คส์ ( 2006 ).

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน วัฒนธรรมท้องถิ่น



ความเห็น (0)