น่าสงสารสามเณรน้อยสุดสาครถูกตาชีผลักตกเหวได้ 3 วันจึงฟื้นจำเรื่องราวได้แม่นแต่ไร้แรงจะปีนป่ายขึ้นจากหุบเหว เดี๋ยวใจเห็นตาหลวงขี่รุ้งพุ่งมาฉุนเหาะขึ้นไปปากเหวได้...แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์
มันแสนสุดลึกล้ำเหลือกำหนด
ถึงเถาวัลย์พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด
ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งในน้ำใจคน
มนุษย์นี้ที่รักอยู่สองสถาน
บิดามารดารักมักเป็นผล
ที่พึ่งหนึ่งพึ่งได้แต่กายตน
เกิดเป็นคนคิดเห็นจึงเจรจา
แม้นใครรักรักมั่งชังชังตอบ
ให้รอบคอบคิดอ่านนะหลานหนา
รู้สิ่งไรไม่สู้รู้วิชา
รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี.( น. 514 )
เมื่อตาหลวงหายแวบไปแล้ว เณรน้อยก็หาผลไม้มาให้ม้าแสนรู้กินด้วย แล้วอาบน้ำเสร็จก็พากันมุ่งไปเมืองการะเวกตามหาตาชีที่ขโมยเอาไม้เท้าวิเศษไป พอไปถึงผู้คนก็บอกว่าตาชีอยู่ในวัง เมื่อตามไปเจอตาชีกำลังหลับอยู่ฉวยเอาไม้เท้าแล้วปลุกตาชีให้ตื่นขึ้นมาพอเห็นหน้าสุดสาครเท่านั้นตาชีตกใจมุดหนีออกรั้วไปเกิดเอะอะโวยวาย
ฝ่ายเจ้าเมืองจริงออกมาดูรู้เหตุให้ทหารตามหาตัวตาชีผู้หลอกลวงจับได้แล้วเอามาถามความจริงที่เกิดขึ้น เณรน้อยก็เล่าความจริงให้ฟังจนหมดสิ้น เจ้าเมืองจะฆ่าตาชีแต่เณรน้อยขอไว้ไม่สร้างเวรกรรมต่อกัน ทำให้เจ้าเมืองหลงรักสุดสาครและเลี้ยงดูดุจดังลูกของตนและให้อยู่ในเมืองสอนเรื่องในวังทุกอย่างพร้อมวิชาการปกครองวิชาทหารทุกสิ่งทั้งการศึกสงครามให้แล้วเรียกลูกสาวมาเล่นกับสุดสาครเหมือนเป็นพี่น้องเกิดร่วมท้องมารดาเดียวกัน นั้นคือ...
จึงพาราผาสุกสนุกสนาน
พระกุมารบันเทิงละเลิงหลง
ลืมนักสิทธิ์บิตุราชมาตุรงค์
ใจพะวงอยู่ด้วยเล่นไม่เว้นวัน. ( น. 525 )
แล้วสามเณรน้อยสุดสาครจะนึกถึงพ่อตามหาพ่อได้ไหมละนี่.?
............................................
บรรณานุกรม
สุนทรโวหาร ( ภู่ ),พระ,2329-2398. ( 2555 ). พระอภัยมณี.
กรุงเทพ ฯ : ไทยควอลิตี้บุ๊คส์ ( 2006 ).
