ความรักสีเขียวเข้มและบทสอบหัวใจแกร่ง....ของพี่

..
วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 นับเป็นวันประวัติศาสตร์หน้าหนึ่งของตัวเอง ที่ได้ทำหน้าที่อาจารย์ผู้สอน สมาธิในโครงการ "รด. จิตสีขาว" ซึ่งเป็นอีกหนึ่งโครงการของพระอาจารย์หลวงพ่อวิริยังค์ฯ ดังปรากฏในหลักสูตรยุทธสาสมาธิ
..
และวันนี้นี่เอง..ที่ผู้เขียนได้พูดบางสิ่งบางอย่างให้กับนักศึกษาวิชาทหารฟัง ก่อนที่ผู้เขียนจะเข้าเรื่องของสมาธิ
..
ความว่าประมาณนี้....

วันนี้ผู้เขียนรู้สึกเป็นเกียรติ ที่ได้มาพบปะกับนักศึกษา นั่นเป็นเพราะอะไร...หรือ?
..
อยากจะบอกให้พวกเรารู้ว่า... การเป็นทหารที่มีหัวใจรักชาตินั้น... ใช่ว่ามันจะเป็นกันได้ง่าย ๆ.... หากมิใช่การเดินตามรอยฝันของตัวเองแล้วละก็...อย่าหวังเลยที่จะได้เป็น....
..
ฝันที่เป็นจริงนั้น...มันจะเกิดขึ้นไม่ได้อย่างแน่นอน หากเราไม่เอื้อมมือไปไขว่คว้ามัน
..
..
การเป็นทหารได้นั้นมันต้องฝึก..ต้องอดทน มีระเบียบ มีวินัย นอนก็นอนกลางดิน กินก็กินกลางทราย.... ตากทั้งแดดทั้งฝน
คนที่เป็น “คุณหนู” นั้น อย่าหวังเลยว่าจะทำได้... หากไม่ได้เดินตามรอยฝันของตัวเองแล้วละก็…อย่าหวังเลย
...
..วันนี้อยากให้พวกเราภูมิใจนะครับว่า... ครั้งหนึ่งของชีวิตนั้น เราได้เดินตามรอยฝันของเราแล้ว ..ฝันชิ้นหนึ่งของชีวิต ที่เราทำมันให้เป็นจริงขึ้นมาได้
วันหนึ่งข้างหน้าครับ หากเรารู้สึกท้อ.... ให้เรานั้นหันหลังกลับมามองวันนี้ของพวกเรา....เราจะรู้ว่า..ความท้อของเรานั้น มันจิ๊ป จิ๊ป
..
..
พูดมาถึงตรงนี้แล้ว.. ทำให้อดคิดถึงภาพเมื่อวันวานที่ผ่านมาของผู้เขียนไม่ได้ .....
..
..
มันคืออะไร... อยากรู้มั้ย!!!
..
..
ภาพของผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งครับ...
และหากวันวาน เธอยังเป็นเช่นนั้น....ภาพวันนี้ เวลานี้...มันจะไม่เกิดขึ้นอย่างแน่นอน
..
เธอไม่ใช่คุณหนู หรอกนะครับ...
เธอเหมือนเด็กผู้หญิงส่วนใหญ่โดยทั่วไป ที่....กลัวผี กลัวงู กลัวแมงสาบ และสารพัดสัตว์รูปร่างแปลกๆ ฯลฯ
..
พวกเราเชื่อมั้ย....วันนี้เธอได้เดินตามรอยฝันของเธอเช่นกัน...
..
ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งที่หัวใจแกร่งแบบเธอนั้น... ผู้ชาย อก 1 ศอก 2 ศอก หรือ 3 ศอก บางคน ก็ยังสู้หัวใจของเธอไม่ได้
..
เธอคือใคร? และใครคือเธอคนนั้น?
..
..
..
อยากบอกครับว่า...ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้ หากนักศึกษาจะเอามาเป็นแบบอย่างของชีวิตนั้น ก็ย่อมได้ครับ (แต่อยากบอกว่าไม่ต้องเชื่อในสิ่งที่ผู้เขียนกำลังพูดหรอกนะ!! แต่อยากบอกว่าให้พวกเราฟังเรื่องเล่านี้จนจบเสียก่อน แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะเชื่อหรือไม่ ...ว่าแบบอย่างในชีวิตมุมไหนของเธอนั้นเราจะเอามาเป็นแบบอย่างของการใช้ชีวิตของเราได้ )
..
..
วัยเด็กนั้น.....เธอกลัวผี
..
พอโตขึ้นมาหน่อย.....เธอก็กลัวแมงสาบ กลัวงู กลัวสิ่งมีชีวิตตัวแปลก ๆ
..
เมื่อมองโลก.....กว้างขึ้น เธอกลับกลัวเลือด กลับเจ็บ กลัวความทรมาน...................และนี่คือ...เรื่องจริงของเธอ
..
เมื่อชีวิตมาถึงจุดหนึ่งนั้น....พระเจ้าก็มอบบททดสอบที่ยิ่งใหญ่ของชีวิต......ให้แก่เธอ
..
..
ความทุกที่มันว่า...ทุกข์แล้ว แต่เมื่อมันมาอยู่กับเธอ เธอกลับทุกข์มากกว่า
ความเจ็บที่มันว่า...เจ็บแล้ว แต่เมื่อมาอยู่กับเธอ เธอกลับเจ็บมากกว่า
ความกลัวที่มันว่า...น่ากลัวแล้ว สุดท้ายความกลัวที่เธอพบเจอนั้น มันกลับน่ากลัวยิ่งกว่า
...
ณ เวลานั้น...ชีวิตเธอเหมือนแสงไฟที่ริบหรี่ แทบจะมองทางไม่เห็น.......
..
..
..เพราะอะไร?
..
..

เมื่อรู้ว่า...พระเจ้านั้น.. ได้มอบบททดสอบชีวิตที่โหดร้ายที่สุดให้แก่เธอ......เธอแทบจะล้มทั้งยืน.. เพราะรู้ว่าชีวิตที่เหลืออยู่ของเธอนั้น มันกลับไร้ค่า
..

แต่หากวันนั้น...เธอถอดใจ และไม่ยอมหันหลังไปสู้กับมันแล้วละก็!!....วันนี้จะมีเธอยืนอยู่ตรงนี้หรือ?
..
..
เธอสู้ที่จะอยู่กับมัน...
..

..
ความทุกข์ที่ได้รับ...ความเจ็บปวดที่ได้รับ...ความทรมานที่ได้รับ
มันคือ...”พลังจักรวาลที่ยิ่งใหญ่”
..
..
พลังจักรวาลที่พระเจ้านั้นมอบให้แก่เธอ.
....
พลังจักรวาลที่สอนให้หัวใจของเธอนั้นแกร่ง และหัวใจที่แกร่งอันนี้นี่เอง...ที่มันทำให้สิ่งหนึ่งที่เราเรียกว่า “มะเร็ง” นั้น ....มันได้ลาลับหนีหายไปจากตัวเธอ….
..
..
และวันนี้เธอรู้แล้วว่า....
..
..
ชีวิตที่เหลืออยู่ของเธอนั้น.....เธอจะอยู่ไปเพื่ออะไร? เพื่อใคร? และทำสิ่งใด?
…

...
ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้ครับ...ครูฝึกที่ชื่อ "พันโทหญิง อินทิรา แสงศรี.. ครับ
..
..
และสิ่งหนึ่ง8ครับที่ผู้เขียนพูดจบ
นั่นก็คือ... สิ่งนี้ครับ
"กำลังใจ"
..

..
"กำลังใจ" ที่เธอได้จากนักศึกษาวิชาทหารที่เธออยู่ดูแล อยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกัน...นั่นเอง...
..
และ”กำลังใจ” นี่แหละครับ
เราต้องเก็บมันเอาไว้ให้ดี
..

กำลังใจนี้แหละครับ..ที่จะทำให้พวกเราเป็น รด.จิตสีขาว อย่างเต็มภาคภูมิเลยทีเดียว...