สวัสดีวันอังคารที่ 13 เดือนธันวาคม 2559
สัปดาห์ที่เจ็ดแล้วนะกับเส้นทางการฝึกสอนเทอมสอง วันเวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก แต่มันคือเรื่องจริง สัปดาห์นี้ต้องรับหน้าที่ครูประจำชั้นแทนครูพี่เลี้ยงเพราะครูต้องพาเด็กนักเรียนไปแข่งขันงานศิลปหัตถกรรมนักเรียน สัปดาห์นี้เลยต้องรับหน้าที่ฉายเดี่ยวไม่ว่าจะเป็นการสอนแทนและการทำหน้าที่การเป็นครูประจำชั้น ล้วนมีเรื่องราวชวนให้ปวดหัวไปกับเด็ก ๆ การที่ครูประจำชั้นตัวจริงไม่อยู่ความดื้อ ความซนของเด็กจะเพิ่มขึ้นอีกเท่าตัว เพราะที่ผ่านมาครูประจำชั้นอยู่ควบคุมตลอดพฤติกรรมความดื้อ ความซนที่มีเหมือนถูกกดไว้ แต่พอครูไม่อยู่เหลือแต่ครูนักศึกษาความกลัว ความเกรงใจที่มีต่อครูนักศึกษาก็มีน้อยลงพฤติกรรมความดื้อ ความซนจึงปรากฏขึ้นมาให้เห็นมากขึ้นเรื่องราววุ่น ๆ ชวนให้ปวดหัวจึงเกิดขึ้นตามมา นี่แหละหนาเด็กถ้าหากไม่มีสิ่งใดมาควบคุมให้เขารู้สึกเกรงกลัว พฤติกรรมธรรมชาติของความเป็นเด็กก็จะปรากฏออกมา ก็เป็นสิ่งที่ต้องเรียนรู้และทำความเข้าใจในความเป็นเด็กกันต่อไป เด็กเอ๋ยเด็กน้อย…….
