วันที่ 2 บริบทที่แตกต่าง...ช่างต้องปรับตัว (3 พฤศจิกายน 2559)

Fah Ladda
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

เทอม 1 ที่ผ่านมา...เราฝึกสอนอยู่ที่โรงเรียนเอกชน เราแทบจะไม่ได้แตะตัวเด็ก (ตี) ขึ้นเสียงกับเด็ก (ดุ)...แต่พอมาเทอม 2 บริบทแตกต่างกันมาก ที่นี่เป็นโรงเรียนรัฐบาล ไม้เรียวจะมีแทบทุกห้อง ถึงแม้ห้องไหนไม่มีไม้เรียว แต่ก็จะมีอุปกรณ์อื่น อาจดูเป็นวิธีที่โบราณ แต่เป็นวิธีที่ทำให้เด็กตั้งใจเรียน เชื่อฟัง ส่งงานตรงเวลา เวลาที่เราดุ เราตีเด็กในห้อง แต่พอออกนอกห้องเรียน เราคิดว่าเด็กคนนั้นจะโกรธเรา ไม่คุยกับเรา แต่เขากลับมาที่โต๊ะเรา มาคุย มาถามไถ่เรา เด็กก็คือเด็ก...เรารู้สึกว่าวันนี้เราได้ทำหน้าที่ เราได้แสดงออกถึงความเป็นครูอย่างเต็มรูปแบบซึ่งแตกต่างจากเทอม 1 ที่ผ่านมา แต่เราก็ต้องขอบคุณเรื่องราวในเทอม 1 ที่ทำให้เราเห็นถึงข้อแตกต่าง เห็นอะไรที่ไม่เหมือนกัน เห็นถึงบริบทที่แตกต่างกันมาก ฐานะ การเรียนรู้ การทำงาน และอีกหลาย ๆ เรื่อง

การที่เรามาอยู่ในสถานที่ใหม่ ความรู้สึกที่แปลกแตกต่างไปจากที่เราเจอ การปรับตัว เราว่าสิ่งนี้สำคัญมากนะ มันคงยากที่เราจะให้ทุกคนปรับตัวให้เข้ากับเราให้ได้ และเช่นกันมันคงยากมากที่เราจะปรับตัวเองให้เข้ากับทุกคนได้ เราคงยังต้องคงความเป็นเราที่ต้องกลมกลืนกับเพื่อนใหม่ นักเรียนใหม่ ครูพี่เลี้ยงคนใหม่ โรงเรียนฝึกประสบการณ์ใหม่ ไม่มีอะไรจะเป็นดังหวังเราทุกเรื่อง เมื่อเราตัดสินใจทำอะไร...ก็อย่าลืมหาวิธีป้องกันความเสียใจ ขอบคุณโอกาสในชีวิตที่ให้เราพบเห็น พบเจอเรื่องราวที่แตกต่าง เป็นกระจกสะท้อนตัวเรา เพื่อการปรับตัวและพัฒนาให้ดีขึ้น

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวลัดดาวัลย์ จันตะคุต (ภาคเรียนที่ 2/2559)



ความเห็น (2)

เขียนเมื่อ 

โรงเรียนนี้น่าจะให้ประสบการณ์ ครูฟ้า ได้ดีทีเดียว ;)...

เขียนเมื่อ 

หนูก็หวังว่าขอให้เป็นเช่นนั้นค่ะ