ความทรงจำของผม.......เมื่อคราวที่ผมยังเป็นเด็ก บ้านผมอยู่ข้างวังสวนจิตลดา ผมมักจะเข้าไปวิ่งเล่นในวังสวนจิตฯ เป็นประจำ กิจกรรมที่เราเล่นสนุกสนานกัน คือวิ่งเล่นกันแถวโรงโค พายเรือเล่นในบ่อ วิ่งเก็บผลไม้
อยู่มาวันหนึ่ง ระหว่างเราวิ่งเล่นกัน พ่อหลวงของเรา ทรงเสด็จมาทรงงานที่โรงโค ทำให้พวกเราต้องหยุดเล่นและเฝ้ารอรับเสด็จ พระองค์ท่านเห็นพวกเรา พระองค์ท่านหยุดจับศรีษะผม จากวันนั้นถึงวันนี้ ความประทับใจในครั้งนั้นเป็นความทรงจำที่ผมไม่เคยลืม ผมเลยมีความตั้งใจเดินตามรอยเท้าพ่อ ตั้งใจทำงานเพื่อแผ่นดิน กิจกรรมการกุศลโดยไม่เคยย่อท้อ งานช่วยเหลือคนได้รับความเดือดร้อนทำมาร่วม 20 ปี ตอนผมมีตำแหน่งทางการเมือง ผมก็ทำแต่สิ่งดีๆ ช่วยเหลือผู้ได้รับความเดือดร้อน ผมตั้งใจทำมาตลอด ผมดีใจที่ผมไม่เคยคอรัปชั่นแม้เพียงสักบาทเดียว เราใช้งบประมาณให้คุ้มค่าที่สุด ผมมีความตั้งใจเดินตามรอยเท้าพ่อ ทำสิ่งดีๆเพื่อชาติเสมอมา
อีกสิ่งหนึ่งที่ผมมีความทรงจำไม่เคยลืม คือมื้ออาหารที่ท่านพระราชทาน ให้กับทุกคนในวังปีละครั้ง ที่บริเวณหน้าโรงโค แต่ครั้งที่จำขึ้นใจคือ...มีอยู่ปีหนึ่ง ผมแข่งทานอาหารกับเพื่อน เราทาน ข้าวมันไก่ ผัดไทย ไอศกรีม ทานกันจนผมหายใจไม่ออก เล่นเอาแทบตาย
วันนี้ พ่อหลวงที่ผมรักและเคารพ ท่านได้จากผมไปแล้ว ขอน้อมส่งเสด็จพระองค์ฯสู่สวรรคาลัย
ขอเดชะข้าพระพุทธเจ้า นายไชยนิรันดร์ พยอมแย้ม ประธานองค์กรพิทักษ์ความเป็นธรรม รองประธาน มูลนิธิไทยรวมใจ
