เมื่อเรา . เห็น. ภาพนี้...และ..จะ กล่าว คำนี้..ออก มา. (ฤ จะเขียน ) คำว่า .."อีดอก"...

(เราๆจะคิดจะนึก อะไร กัน นะ )...แต่อาจ จะไม่สำคัญ...กับ บันทึก บทนี้...

(บันทึกถึงเมื่อวันวาน ..). เสียงลอย. ลม. ใน รถไฟ. จากที่นั่งมุมหนึ่ง. .."อีดอก". เป็นสรรพนาม ที่ กล่าว ถึง. จึงเป็น "นิรนาม".(.แน่นอน. ว่า. ภาษานี้. ถ้า คน.ได้ยินแล เข้าใจ. จะต้องเป็น. คน. ที่เรียกกัน ว่า. "คน ไทย "

อยากจะ จบ. ข้อเขียนนี้. ตรงนี้ ว่า. ..มีคำถามว่า. ต่อ สิ่งที่เห็นกับสิ่งที่เป็น และ " ที่ได้ยิน"....

คำตอบขณะนั้นที่ได้รับมา. คือ คำว่า. "น่ากลัว"...(ผู้ใช้. คำตอบ นี้. เพิ่งจะได้รับตำแหน่งมาสอนภาษาไทยในต่างแดน. ชั่วคราว...และรู้จักกันเคร่าๆ. ว่า เป็น นักวิจัย (อิสระ)...

ผู้เขียน บันทึก นี้...(ยายธี)...ให้ความสนใจ. ต่อสิ่งที่สัมผัสอยู่ในปัจจุบัน. เพียง ว่า.

สิ่ง สัมพันธ์. ที่ลึกล้ำ. ที่มีตัว จิต และกาย. เป็น. ตัวกำหนด. ..มีตัว พลัง. ที่เรียกว่า. ว่า "รัก" . เป็น ตัวสร้าง (สรรค์)..

มี อารมณ์. สารพัดชนิด. เกิด. และดำรงอยู่. ในจิต. เป็นตัวทำ ลาย...

(บันทึก นี้. คือ. ที่ มา. ของคำว่า. รัก. น้ำรัก. และ. ลงท้าย. ด้วย. คำว่า. "อีดอก". ในแกลลอลี่ ชีวิต วันนี้...

(ขอให้มีความสนุกสนาน. กับการอ่าน. และ. ความคิด ที่เปิดให้. เป็น. ปัจจุบัน. ขณะ. และเก็บไป. พิจารณา

ด้วย สติ ทุกๆท่าน เทอญ. !!!!.