สวัสดี เช้าวันเสาร์ ที่ 27 สิงหาคม พ.ศ.2559
ทั้งที่วันนี้เป็นวันหยุดและเป็นวันที่เราจะได้นอนตื่นสายๆ
แต่วันนี้กลับต้องรีบตื่นเร็วกว่าปกติ เพื่อไปงานกีฬาสีอนุบาลที่สนามกีฬาเทศบาล
ยังไม่อยากลุกจากที่นอน แต่ก็ต้องฝืนลุกขึ้นมาให้ได้ ><
กีฬาสีอนุบาลในวันนี้มีเด็กๆจากโรงเรียนในเครือเทศบาลทั้งหมด 11 โรงเรียนเช่นเคย
การเดินขบวนของอนุบาลแตกต่างจากนักเรียนประถมและมัธยมตรงที่มีผู้ปกครองมาร่วมเดินขบวนด้วย
การคุมขบวนเด็กอนุบาลยากกว่าเด็กประถมเป็นไหนๆ
แต่ด้วยความน่ารักของชุดแต่ละชุดที่เด็กๆใส่ก็ถือว่าให้อภัยกันได้ ^^
การเดินขบวนวันนี้นับได้ว่าเป็นการจับปูใส่กระด้งแบบรอบ Final เลยทีเดียวก็ว่าได้ ><
(ขอขอบคุณภาพจากเพื่อนฝึกสอนศรีดอนไชย)
ภาพคุณครู STAFF ที่ใช้คุมขบวนเด็กอนุบาลในวันนี้
ภาพเด็กชายสงกรานต์ นักเรียนชั้นอนุบาล 1
ภาพเด็กชายภูวดล คำหอม (น้องภู) นักเรียนชั้นอนุบาล 1
ภาพเด็กหญิงอารยา โอมัล (ชากีล่า) นักเรียนชั้นอนุบาล 1
เด็กๆเดินขบวนรอบสนามกีฬาไปแล้วจำนวน 1 รอบ
แต่คณะกรรมการยังตัดสินขบวนไม่ได้ จึงต้องให้เด็กเดินวนอีกรอบ
เด็กอนุบาลตัวกระเปี๊ยกต้องเดินรอบสนามกีฬาเทศบาลถึงสองรอบ
ฉันสงสารเด็กมาก เมื่อมองเห็นสีหน้า ท่าทาง และเหงื่อที่ไหลของเด็กๆ
แล้วยังไม่ทันเดินได้ถึงสองรอบสนามดีๆ ก็มีเด็กออกอาการหน้ามืด และเป็นลม
ฉันเห็นใจหัวอกคนเป็นพ่อเป็นแม่มาก ที่ต้องมาดูแลลูกและเห็นลูกเป็นลม ><
หลังจากเดินขบวนเสร็จแล้ว ฉันก็ออกมานั่งหาอะไรกินสักพัก เพราะฉันและเพื่อนๆยังไม่ได้กินข้าวเช้าเลย
ในโดมกีฬามีเด็กๆไม่กี่คน แต่เป็นผู้ปกครองมากกว่าที่มีจำนวนเยอะมากกว่าเด็ก
โดมกีฬาทั้งโดมอัดแน่นไปด้วยผู้คนจนฉันไม่อยากจะเข้าไปเลย มันน่าอึกอัดมาก
ระหว่างที่นั่งกินข้าวเช้าอยู่นอกโดมกีฬา ฉันก็สังเกตเห็นเด็กผู้ชายสองคนกำลังร้องไห้
ไม่มีใครสนใจเด็กทั้งสองคนเลย ฉันจึงรีบลุกเข้าไปหาและถามเขาว่า "หนูร้องไห้ทำไมคะ"
เด็กหนึ่งในสองคนตอบว่า "ผมหาแม่ไม่เจอครับ" แล้วเขาก็ร้องไห้ต่อ
พอมาดูหน้าเด็กสองคนดีๆ อ่าว!เด็กหน้าตาเหมือนกันเลย ฝาแฝดนี่นา
เด็กแฝดสองคนกำลังร้องไห้หนักมาก เพราะพลัดหลงกับแม่
ในตอนนั้นฉันไม่รู้จะทำยังไง นอกจากจะปลอบให้เด็กหยุดร้องไห้ก่อน แต่เด็กทั้งสองไม่ยอมหยุดร้องไห้เลย
ฉันจึงถามว่า "หนูอยู่โรงเรียนอะไรคะ เดี๋ยวครูจะพาหนูไปส่ง"
เด็กก็ตอบว่า "ผมอยู่โรงเรียนวัดหมื่นเงินกอง" ฉันจึงเรียกจูงมือเด็กจะพาไปส่งคุณครูที่โรงเรียนดังกล่าว
ในโดมกีฬามีผู้คนเยอะแยะมากมาย ฉันพาเด็กๆแหวกผู้คนจะพาไปหาสแตนด์ของโรงเรียนหมื่นเงินกอง
เด็กๆจับมือฉันไว้แน่นมาก
ณ ตอนนี้ ฉันคงเป็นที่พึ่งเดียวของพวกเขาในการตามหาตัวแม่ และเขาคงไว้ใจฉันมาก จึงจับมือฉันแน่นมากอย่างนี้
โชคดีที่ตอนเดินไปหาสแตนด์โรงเรียนวัดหมื่นเงินกอง แม่ของเด็กก็ตามมาเจอตัวพอดี
เด็กๆดีใจมากที่เจอแม่ พวกเขารีบวิ่งไปกอดแม่ของเขาอย่างดีใจ
ที่แท้ แม่ของเด็กแค่ข้ามไปซื้อลูกชิ้นที่อีกฝั่งถนน แต่คงไม่ได้บอกเด็กๆไว้ เด็กๆจึงร้องไห้ เพราะกลัวถูกทิ้ง...
ฉันดีใจที่เด็กๆได้เจอแม่ของเขา และโล่งใจมากที่ได้ส่งเด็กถึงมือแม่ของเขาแล้ว
ภาพประทับใจในวันนี้ ก็คือ ภาพลูกแฝดวิ่งไปกอดแม่ด้วยความดีใจ ^^ เสียดายที่ไม่ได้ถ่ายรูปไว้ :)
หลังจากเดินขบวนเสร็จแล้ว ภายในโดมกีฬาก็ได้เริ่มแข่งขันกีฬาทั้ง 7 ประเภท
จะเรียกว่ากีฬาก็ไม่ใช่ จะเรียกว่าการละเล่นก็ไม่เชิง
ทั้ง 7 ประเภทที่แข่งกันในวันนี้ ได้แก่
- วิ่งซุปเปอร์แมน
- วิ่งซิกแซก
- ส่งลูกปิงปอง
- ขี่ม้าส่งเมือง
- บอลลอดอุโมงค์
- วิ่งเปี้ยว
- ตักถั่วใส่ขวด
ฉันได้รับหน้าที่ให้ฝึกซ้อมเด็กในการแข่งขันตักถั่วใส่ขวด
ฉันตื่นเต้นยิ่งกว่าเด็กซะอีกในการลุ้นผลการแข่งขัน
แต่ก่อนหน้าที่จะแข่งขัน ก็เกิดปัญหาขึ้นมา
เมื่อนักกีฬาตัวจริง น้องภู อนุบาล 1 เกิดงอแงขึ้นมา
คุณแม่บอกว่าเพราะอากาศร้อน น้องภูถึงงอแง
ฉันและแต้วเพื่อนฝึกสอนช่วยกันปลอบใจต่างๆนานาก็ไม่ยอมหยุด
พอฉันพูดถึงเรื่องเหรียญรางวัล น้องภูก็หยุดร้องทันที
ครูดีใจนะที่น้องภูหยุดร้องไห้ ^^
ภาพตอนน้องภูกำลังร้องไห้งอแง (ขอขอบคุณภาพจากศศิธร ฟองจันทร์)
น่าเสียดายที่นักกีฬาตัวจริงที่เตรียมไว้ หนีกลับบ้านไป 2 คน จึงต้องหาคนมาแทน
นักกีฬาตักถั่วใส่ขวดในวันนี้ ได้แก่ น้องนะโม น้องฟ้า น้องภู น้องดาดา น้องเอ และน้องฟ้า
ฉันรู้ว่าเด็กๆทุกคนทำได้ดีแล้ว เพราะแม้จะเป็นตัวสำรองที่ต้องลงแข่งแทน ทีมของเราก็ได้อันดับที่ 3 มาครอบครองได้อยู่
ฉันดีใจมากที่เด็กๆทำสำเร็จ ^^
ภาพกีฬาส่งลูกปิงปอง (ขอขอบคุณภาพจากเพื่อนฝึกสอนศรีดอนไชย)
ภาพกีฬาบอลลอดอุโมงค์ (ขอขอบคุณภาพจากเพื่อนฝึกสอนศรีดอนไชย)
ภาพกีฬาตักถั่วใส่ขวด (ขอขอบคุณภาพจากเพื่อนฝึกสอนศรีดอนไชย)
กีฬาที่ได้ใจผู้ชมไปมากที่สุดในวันนี้ เห็นทีจะไม่พ้นกีฬา "ขี่ม้าส่งเมือง"
เพราะในเงื่อนไขการแข่งขันก็คือ ผู้ปกครองจะต้องเอาลูกของตนเองขี่หลังและวิ่งสลับฝั่งกันจนกว่าจะครบคู่
ผู้ปกครองแต่ละคนจริงจังกับการแข่งขันครั้งนี้มาก เพราะแต่ละคนวิ่งเร็วเป็นลมกรดเลย
วิ่งเร็วจนฉันแอบคิดว่า ท่านผู้ปกครองลืมไปรึเปล่าว่าเอาลูกขี่หลังอยู่ ><
มันเป็นกีฬาที่ทั้งตื่นเต้นและน่าหวาดเสียวจริงๆ เพราะฉันกลัวเหลือเกินว่าผู้ปกครองจะเอาลูกไปตกกลางทาง ><
แต่เด็กๆแต่ละคนไม่ได้กลัวหรือหวาดเสียวอะไรเลย กลับตื่นเต้นและสนุกมากกว่าที่ได้ขี่หลังผู้ปกครอง ^^
หน้าตาของเด็กแต่ละคนที่ได้เล่นขี่ม้าส่งเมืองดูมีความสุขมาก ^^
สิ่งที่ฉันกลัวเกิดขึ้นจนได้ เมื่อการแข่งขันขี่ม้าส่งเมืองในรอบสุดท้าย ผู้ปกครองสะดุดขา และเอาลูกไปล้มจริงๆ
สงสารเด็กมาก >< โชคดีที่เด็กไม่เป็นอะไรมาก
ฉันคิดว่าเด็กคงไม่ค่อยรู้เรื่องอะไร แต่ผู้ปกครองคงเจ็บใจน่าดู เพราะดันไปล้มในรอบสุดท้ายพอดี ><
ภาพกีฬาขี่ม้าส่งเมือง (ขอขอบคุณภาพจากเพื่อนฝึกสอนศรีดอนไชย)
ภาพกีฬาขี่ม้าส่งเมือง (ขอขอบคุณภาพจากเพื่อนฝึกสอนศรีดอนไชย)
การแข่งขันกีฬาอนุบาลวันนี้จบลงไปด้วยดี เด็กๆรับถ้วยรางวัลจากการแข่งขันอย่างภาคภูมิใจ
สำเร็จไปอีกหนึ่งกิจกรรมแล้วนะ คุณครูฝึกสอนศรีดอนไชยทั้งหลาย เย้ ^^
ภาพนักศึกษาฝึกสอนโรงเรียนชุมชนเทศบาลวัดศรีดอนไชย (ขอขอบคุณภาพจากกล้องโรงเรียน)
