ในช่วงที่ชีวิตกำลังแบกหามกับชีวิต ทั้งที่เป็นชีวิตตนเอง และคนรอบกาย
ผมยิ่งให้ความสำคัญกับการเฝ้ามองชีวิต เฝ้ามองปรากฏการณ์ของโลกที่กำลังหมุนเคลื่อนไปในแต่ละวัน
เป็นการเฝ้ามอง พร้อมๆ กับการตั้งคำถาม เพื่อยึดโยงกับนิยามของการใช้ชีวิต
และหลายต่อหลายครั้งก็เป็นเพียงการตั้งคำถามที่ไม่พึงปรารถนาให้ได้มาซึ่งคำตอบ

เพราะเชื่อว่า การเฝ้ามองและตั้งคำถาม หรือกระทั่งถอดรหัสปรากฏการณ์เหล่านั้น
ล้วนเป็นอีกหนึ่งกระบวนการของการกล่อมเกลาและเยียวยาตัวเอง เป็นการหนุนเสริมพลังบวกให้กับตัวเองไปในตัว