เนื่องจากประธานแจ้งข่าวให้ทราบผ่านทางไลน์เมื่อคืนว่า งานวันภาษาไทยถูกเลื่อนออกไปจัดวันอาทิตย์หน้า
และกิจกรรมวันวิทยาศาสตร์จะถูกเลื่อนไปจัดในวันพุธนี้
วันนี้ทางโรงเรียนจึงได้มีการเรียนการสอนตามปกติ
วันนี้ฉันมีสอนเพียงคาบเดียว คือ คาบ 3 นักเรียนชั้น ป.4/2
วันนี้นักเรียนเริ่มดื้อขึ้นมาอีกแล้วและมีนักเรียนที่เริ่มไม่ตั้งใจเรียนอีกแล้ว
ฉันคงต้องคิดวิธีการปราบเด็กดื้อขึ้นมาใหม่อีกแล้ว ><
ตอนนี้พันเดชไม่ได้ระบายสีการ์ตูน cookies run แล้วนะ
เพราะเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว เขาไม่ยอมระบายสีตัวการ์ตูน cookies run ที่ฉันปริ้นส์ให้เหมือนเคย
เขาบอกฉันว่า เขาเบื่อการ์ตูน cookies run แล้วล่ะ
ฉันถามเขาต่อว่า "แล้วพันเดชอยากระบายการ์ตูนอะไรละ ครูจะได้เตรียมมาให้"
เขายิ้มและเอามือปิดปาก แล้วก็ส่ายหัวไม่ยอมบอกฉัน
แต่เพื่อนในห้อง ป.4/2 ก็บอกว่า "ตอนนี้พันเดชกำลังสนใจการ์ตูน Zombie อยู่ครับ"
พอเพื่อนเขาบอก เขาก็หันหน้าไปหาเพื่อนและพูดเล่นๆกับเพื่อนว่า "บอกทำไมเล่า" แล้วก็ยิ้ม
ฉันถามเขาอีกครั้งว่า "พันเดชอยากระบายสีการ์ตูน Zombie" เหรอคะ เขาก็พยักหน้า
ฉันถามเขาต่อว่า "อยากระบายการ์ตูน Zombie แบบไหนเหรอคะ"
เขาก็อธิบายต่อให้ฉันเข้าใจว่า การ์ตูน Zombie ที่เขาอยากระบายก็คือ ตัวการ์ตูนที่อยู่ในเกม Plant vs Zombies นั่นเอง
วันนี้ฉันก็เลยเตรียมรูปตัวการ์ตูนที่อยู่ในเกม Plant vs Zombies มาให้เขาระบาย
ภาพการ์ตูน Plant vs Zombies รูปแรกที่ให้พันเดชระบายสี (ขอบคุณภาพจาก http://screenshots.en.sftcdn.net/)
ภาวะร่างกายและจิตใจในช่วงนี้มีความอ่อนเพลียเป็นอย่างมาก
บ่ายนี้ฉันจึงชวนเมย์ เพื่อนฝึกสอนไปซื้อน้ำหวานข้างโรงเรียน
เผื่อกินน้ำหวานเข้าไปแล้วจะทำให้สดชื่นขึ้นมาบ้าง
ตอนที่ฉันหิ้วถุงน้ำหวานเดินเข้ามาในโรงเรียน อีกสามก้าวจะเข้าห้องสมุด แหล่งพักประจำแล้ว
ฉันก็เจอกับนักเรียนประจำชั้น ป.3/2 กำลังเล่นซนกันเต็มสนามเลย
ตอนแรกฉันก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร ไม่ได้ทักทายพวกเขาเลย และกำลังจะเดินเข้าห้องสมุด
แต่อยู่ๆเด็กน้อย ป.3/2 คนหนึ่งก็ทักฉันว่า "ทำไมครูทำหน้าเบื่อโลกอย่างนั้นล่ะ"
ฉันชะงักไปสักพักกับคำถามของเด็กคนนั้น
"นี่ฉันกำลังทำหน้าเบื่อโลกขนาดนั้นเลยเหรอ !"
แล้วเด็กคนที่ทักฉัน ก็เป็นเด็กชายที่ดื้อคนหนึ่งในห้อง ป.3/2 เลย
คนที่ดื้อ ซน ไม่ค่อยยอมฟัง และยอมรับสิ่งที่ฉันอบรมเขาทุกเช้า
แต่ตอนนี้เขากำลังถามสิ่งหนึ่งที่กำลังสะท้อนตัวตนที่ฉันแสดงออกให้ฉันได้รับรู้
ไม่คิดมาก่อนว่า เขาจะเป็นคนช่างสังเกตและละเอียดอ่อนมากขนาดนี้
เด็กคนนั้นชื่อ เด็กชายพฤกษา ทาชมพู
เขาเป็นเด็กที่ดื้อและซนมากๆ และทำให้ฉันต้องปวดหัวบ่อยๆ
ภายนอกดูเหมือนว่าเขาจะนิสัยแย่มาก แต่คำถามที่เขาถามฉันวันนี้ทำให้ฉันมองเขาเปลี่ยนไป
คำถามที่เขาถามกำลังแสดงถึงความห่วงใยฉันอยู่ ^^
ฉันสัมผัสได้จากแววตาและน้ำเสียงของเขา ^^
ฉันยิ้มอ่อนให้เขา หลังจากชะงักไปสักพัก
แล้วฉันก็บอกว่า "ที่ครูกำลังทำหน้าเบื่อโลก เพราะครูกำลังขาดกำลังใจ พฤกษามากอดให้กำลังใจครูหน่อยสิ"
เขารีบวิ่งมาหาฉันและกอดฉันแน่นมากเลย ^^
กอดเล็กๆทำให้ฉันเหมือนได้ชาร์ตพลังให้กับตัวเองอีกครั้งหนึ่ง
หลังจากกอดแล้ว ฉันก็ยิ้มกว้างให้เขาและบอกว่า "ครูได้กำลังใจจากพฤกษาแล้ว เห็นไหม ครูยิ้มได้แล้ว"
พอเขาเห็นฉันยิ้ม เขาก็ยิ้มกว้างๆให้ฉันอีกครั้งและวิ่งไปเล่นกับเพื่อนต่อ
ฉันไม่ได้ยิ้มเพราะกำลังปลื้มใจอย่างเดียวหรอก ฉันยิ้มเพราะความไร้เดียงสาในตัวเขาต่างหาก ^^
ฉันแค่พูดเล่นๆกับเขา ไม่เคยคิดว่าเด็กที่ดื้อมากๆจะยอมวิ่งมากอดฉัน ^^
ที่จริงเด็กดื้อคนนี้ก็มีความน่ารักอยู่ในตัวนะ
อย่างน้อยเขาก็ยังเข้าใจความรู้สึกของฉันในตอนนี้ ^^
"กอดเล็กๆ แต่ได้กำลังใจกลับมาเต็มเปี่ยมเลย ^^"
ภาพเด็กชายพฤกษา
ภารกิจต่อไปในวันนี้คือ การจัดบอร์ดงานศพคุณครูสุพจน์ ทองศรี
คุณครูของโรงเรียนที่ได้เสียชีวิตไปเมื่อวันเสาร์ที่แล้ว
ฉันรับหน้าที่ช่วยตัดดอกไม้ตกแต่งบอร์ด
จัดบอร์ดเสร็จก็เย็นมากเลยทีเดียว เจ้าภาพเขาก็เลยกล่าวขอบคุณยกใหญ่และเลี้ยงข้าวเย็นเป็นการตอบแทน
ภาพขณะกำลังช่วยกันตกแต่งบอร์ด (ขอขอบคุณภาพจากครูแดง)
ภาพดอกไม้ที่ฉันตัด ^^
ภาพสำเร็จของบอร์ดเขียนคำไว้อาลัยคุณครูสุพจน์ ทองศรี
ภาพสำเร็จของบอร์ดรูปถ่ายของคุณครูสุพจน์ ทองศรี
เสร็จจากการจัดบอร์ดงานศพแล้ว ฉันและเมย์ก็มาเก็บของที่ห้องสมุด
แต่ได้พบกับความเซอร์ไพร์ซ เพราะเพื่อนฝึกสอนที่ห้องสมุดกำลังเตรียมงานฐานความรู้ที่ได้รับมอบหมายในวันพรุ่งนี้
ฉันและเมย์จึงนั่งช่วยเพื่อนตัดกระดาษแข็งวนไปอีก
วันนี้เป็นอีกวันที่กลับดึก ดึกไม่ดึกดูจากรูปเลย ><
ภาพเวลากลับในวันนี้ (ขอขอบคุณภาพจากศศิธร ฟองจันทร์)
