Wheel chair

wheelchairwheelchairptot333

วันพฤหัสบดี ที่ 8 กันยายน ฉันได้เรียนวิชาPTOT333 กิจวัตรประจำวันและการฟื้นฟูสมรรถภาพ(ADLs) โดยอาจารย์ให้ฉันได้ลองเป็นผู้รับบริการที่เป็นโรคลิ้นหัวใจรั่วและต้องเข็นWheel chairไปตึกอธิการบดีเพื่อไปส่งเอกสารที่ชั้นสามด้วยตนเอง โดยนี้เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ใช้Wheel chairด้วยตนเอง เริ่มต้นออกจากคณะกายภาพบำบัด มหาลัยมหิดล โดยที่คณะค่อนข้างคำนึงถึงผู้รับบริการที่ต้องนั่งรถเข็น แต่ทางลาดสำหรับรถเข็นค่อนข้างแคบและเมื่อลาดลงมาสุดก็เป็นทางหักเลี้ยวเลย ซึ่งเป็นสิ่งที่ยากลำบากสำหรับฉันในการควบคุมรถเข็นที่ลงมาด้วยแรงและเร็ว แล้วต้องมาเลี้ยวเลย เมื่อเข็นมาถึงทางแยกที่ต้องข้ามถนน ฉันต้องดูถนนให้แน่ใจว่าโล่งไม่มีรถและต้องรีบเข็น และระหว่างที่เดินทางไปตึกอธิการบดีก็จะมีคนมองบ้าง และด้วยนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เข็นรถเข็นด้วยตนเองทำให้การบังคับทิศทางยังไม่ค่อยดีเวลาเข็นไปเรื่อยๆรถจะเอียงไปแต่โชคดีที่ฉันมีนักกิจกรรมบำบัดมาด้วยเขาจะคอยช่วยแนะนำวิธีการเข็นWheel chairอย่างถูกวิธีทำให้ฉันสามารถเข็นได้ง่ายมากขึ้น อากาศที่ร้อนทำให้รู้สึกท้อไม่อยากจะไปต่อและเหนื่อย เพราะเมื่อฉันใช้แรงในการเข็นมากจะรู้สึกเจ็บหน้าอก หายใจได้ลำบาก และมีมึนงงจะเป็นลมในบางครั้งแต่ก็จะมีนักกิจกรรมบำบัดที่มาเป็นเพื่อนด้วยคอยถามเป็นระยะและให้หยุดพักเมื่อเห็นฉันไม่ไหวและจะคอยพูดให้กำลังใจให้ฉันรู้สึกอยากไปถึงจุดหมายได้ด้วยตนเอง โดยเส้นทางที่ฉันเลือกเป็นทางลัดในการไปตึกอธิการบดีโดยผ่านเซเว่นคณะวิศวกรรมศาสตร์ซึ่งเป็นถนนขรุขระทำให้การเข็นWheel chairยิ่งมีความยากลำบาก ถนนค่อนข้างมีรถสวนทางไปมาทำให้ขณะที่เข็นฉันต้องคอยระวังแต่ก็จะมีนักกิจกรรมบำบัดช่วยคอยระวังด้วยและถนนมีร่องระบายน้ำค่อนข้างลึกทำให้ล้อรถติดจะไม่สามารถเข็นไปเองได้ ฉันพยายามลองหลายครั้งแล้วแต่ไม่ไหว ยิ่งออกแรงมากก็ยิ่งเหนื่อย ฉันจึงจำเป็นต้องให้นักกิจกรรมบำบัดช่วยเข็นผ่านร่อง แต่เมื่อไปถึงประตูข้างตึกอธิการบดีไม่มีทางสำหรับรถเข็นทำให้ฉันต้องอ้อมไปด้านหน้าตตึกและทางที่จะอ้อมไปด้านหน้าตึกพื้นที่ลาดตัดขาดทำให้ล้อรถเข็นไม่สามารถขึ้นไปและมีจักรยาน มอเตอร์ไซด์จอดขวางทาง ขึ้นได้อย่างลำบากฉันต้องพยายามหลายครั้งแต่ก็มีนักกิจกรรมบำบัดคอยแนะนำและให้กำลังใจเพื่อขึ้นโดยทางลาดค่อนข้างชัน และเมื่อต้องขึ้นฉันต้องใช้แรงมากและพยายามโน้มตัวไปด้านหน้าเพื่อช่วยเพิ่มแรง แต่มันก็ทำให้ฉันเหนื่อยได้ ฉันจึงหยุดทำให้รถเข็นไหลลง นักกิจกรรมบำบัดจึงแนะนำให้ล็อคล้อ แต่ทางลาดมีที่พักให้ก่อนจะไปต่อ เมื่อเข้าไปภายในตึกฉันก็เข็นไปกดลิฟต์และเมื่อเข้าไปภายในลิฟต์ไม่มีที่กดสำหรับคนที่นั่งรถเข็นอย่างฉัน ทำให้ฉันต้องเอื้อมจากรถเข็นไปกด ฉันคิดว่าหากฉันต้องไปชั้นสูงๆที่ต้องกดไปข้างบนมันคงต้องลำบากแน่ และฉันก็มาถึงชั้นสามและสามารถส่งเอกสารได้สำเร็จตามที่ต้องการ


นางสาว ชวิกา ทรงสวัสดิ์ 5723006

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน มาเข้าใจกิจกรรมบำบัดกัน



ความเห็น (0)