๓๑..อย่าคาดหวัง..

ครูอ้อ..ในตำแหน่งพนักงานราชการ ขออนุญาตไปสอบบรรจุเป็นข้าราชการครูในตำแหน่งครูผู้ช่วย ที่เขตฯต่างๆ ซึ่งผมก็อนุญาตทุกครั้ง เพื่อความก้าวหน้าของครูอ้อ ...ทั้งที่รู้คำตอบว่า...สักวัน..ครูอ้อ...ต้องก้าวออกไปจากโรงเรียนขนาดเล็ก...แน่นอน..ผมสังเกตจากผลการปฏิบัติงานและการดูหนังสือสอบของเธอ

๑๐ ปี ในโรงเรียนขนาดเล็ก เรียนรู้ประสบการณ์ ทำให้เข้าใจปัญหาและอุปสรรค..ในท่ามกลางการเปลี่ยนแปลง ทั้งที่เกิดจากองค์กรภายนอก และภายในองค์กรเอง มากระทบงานพัฒนาคุณภาพ...อยู่บ่อยครั้ง แต่ก็ก้าวผ่านมาได้ ด้วยรอยยิ้ม และความสุข ครั้งแล้วครั้งเล่า จนรู้สึกมั่นใจในตนเอง ลึกๆแล้ว ภูมิใจด้วยซ้ำ ...ไม่ผิดหวังเลย ที่สู้ยืนหยัดเพื่อโรงเรียนขนาดเล็ก

ในช่วง ๒ – ๓ ปี มานี้...โรงเรียนขนาดเล็ก สร้างคุณค่าให้เกิดขึ้นมากมายในชุมชน สร้างวัฒนธรรมที่ดีงาม และศรัทธาที่เข้มแข็งแก่ท้องถิ่น..แต่ภาพที่ว่านี้ ไปไม่ถึงส่วนกลาง ที่ต้องการเพียงคุณภาพของ”ตัวเลข” และคำบอกเล่าที่ผิดเพี้ยน ไม่มีผู้นำทางการศึกษาคนไหน ที่กล้าลงมาถึงพื้นที่ เพื่อดูสภาพจริง..เชิงประจักษ์.. ขอรอดูแต่ข้อมูล..จากรายงาน..เพื่อประมวลผล หลังจากที่ได้..ปักธง...ไว้เป็นที่เรียบร้อย
ปัจจุบัน..จึงพบว่า..โรงเรียนขนาดเล็ก ที่มีนักเรียนไม่ถึง ๖๐ คน..นอกจากครูผู้สอนจะมีไม่ครบชั้นแล้ว ยังไม่มีผู้บริหารไปบรรจุ หรือย้ายไปดำรงตำแหน่ง เพราะทุกคนรู้ชตากรรมว่าจะเกิดอะไรขึ้นในโรงเรียนขนาดเล็ก โรงเรียนที่อยู่ได้ก็อยู่กันไป ครูไม่อยากอยู่ก็ย้าย โรงเรียนจึงอยู่ในสถานการณ์เหมือนถูกบีบอยู่ร่ำไป...

กาลเวลาผ่านไป...ไม่เคยมีใครกล้าให้ความเชื่อมั่น นอกจากซ้ำเติมด้วยข่าวการ ยุบ ควบ รวม ไม่เคยมีการทำข้อตกลงใดๆ ในเส้นทางที่บอกว่าจะปฏิรูปการศึกษา ..เหมือนอยากเห็นโรงเรียนหายไปจากชุมชนหมู่บ้าน..

การยุบโรงเรียน...หรือการ รวมโรงเรียน ไม่ได้ทำง่ายๆ หากไม่ใช้ ม.๔๔ วันนี้ ม.๔๔ ทำให้ผม ซึมเศร้า ไปชั่วขณะ เพราะตั้งหลักไม่ทัน..กว่าจะคิดได้ว่า.เสียใจ หรือ เสียดาย ก็ใช้เวลาอยู่นานพอดู คำตอบ คือ ไม่ได้เสียใจ แต่ เสียดาย..โอกาสที่ดีงามของชีวิต ณ ช่วง... เวลานี้

เพราะ ไม่ได้คาดหวัง..จึงไม่ได้เสียใจและ ไม่ต้องผิดหวัง บอกตัวเอง อยากมีความสุขในโรงเรียนขนาดเล็ก ต้องทำให้เด็กอ่านคล่องเขียนคล่อง ไม่ต้องคาดหวังไกลไปกว่านี้ เพราะนี่คือ สัจธรรม ของชีวิตการรับราชการครูที่แท้จริง..ในบั้นปลาย..

แต่งาน..เริ่มสะดุด..ลงชั่วขณะ ไม่ราบรื่น อย่างที่เห็นและเป็นอยู่ ความกังวลใจคืบคลานเข้ามา บอกตัวเองว่า..อย่าท้อถอยเป็นอันขาด ถอยไม่ได้แม้แต่ก้าวเดียว..นี่คือ..บทเรียน ที่ไม่ใช่บทเรียนแรก และอาจไม่ใช่บทเรียนสุดท้ายด้วยซ้ำ...เพียงแค่ไม่ทันรับมือ..จึงเสียดาย...และ..ซึมเศร้า

คิดใหม่.และตั้งหลักใหม่กับเหตุการณ์ในวันนี้...ที่”ครูอ้อ”พนักงานราชการ..หรือ ครูอัตราจ้างชั่วคราว ที่ต้องประเมินทุกๆ ๔ ปี..เธอ..ทำงาน..ดีมาก อายุ ๔๒ ปี ด้วยประสบการณ์สอนเอกชนมาอย่างยาวนานและความตั้งใจ มุ่งมั่น เสียสละ ในการจัดประสบการณ์ชั้นอนุบาล ๑ – ๒ ส่งผลให้โรงเรียนบ้านหนองผือ...ก้าวสู่เส้นทาง...คุณภาพ..ทุกปี

๗ ปี ที่ ครูอ้อ..ในตำแหน่งพนักงานราชการ ขออนุญาตไปสอบบรรจุเป็นข้าราชการครูในตำแหน่งครูผู้ช่วย ที่เขตฯต่างๆ ซึ่งผมก็อนุญาตทุกครั้ง เพื่อความก้าวหน้าของครูอ้อ ...ทั้งที่รู้คำตอบว่า...สักวัน..ครูอ้อ...ต้องก้าวออกไปจากโรงเรียนขนาดเล็ก...แน่นอน..ผมสังเกตจากผลการปฏิบัติงานและการดูหนังสือสอบของเธอ

ด้วยอะไรก็แล้วแต่...ครูอ้อ..สอบหลายครั้งมาก ไม่มีชื่ออยู่ในบัญชีผู้สอบแข่งขันได้..มาเมื่อปี ๒๕๕๘ ครูอ้อ...พนักงานราชการ..ผู้จบเอกประถมศึกษา..สอบติดที่เขต ๔...มีชื่อขึ้นบัญชีและได้รับการคาดหมายว่า...ปลายปี ๒๕๕๙ อาจได้เรียกตัวไปบรรจุเป็นครูผู้ช่วย หรือ..ครูอ้อ..บอกว่า อาจไม่เรียกบรรจุ..ถ้าครบ ๒ ปีในเดือน พฤษภาคม ๒๕๖๐...

ผม..คิดอยู่เสมอ..ขอให้..ภายใน..ปี การศึกษา ๒๕๕๙ นี้ ครูอ้อ..สมหวังด้วยเถิด ด้วยเหตุผลที่ ครูอ้อ สร้างคุณงามความดี มุ่งมั่น ทุ่มเท ให้กับงาน และด้วยอายุและประสบการณ์ ก็สมควรเป็นข้าราชการครู..ได้แล้ว

ผมวิเคราะห์อันดับที่ครูอ้อ..สอบแข่งขันได้...คิดว่าราว ตุลาคม ๒๕๕๙ นี้ เขตพื้นที่ฯน่าจะขยับขับเคลื่อนให้ครูอ้อได้บรรจุมากขึ้นเป็นลำดับ...แต่ผมคิดผิด เพราะ คสช.ใช้ ม.๔๔ ให้เขตพื้นที่ฯทุกเขต ไม่ต้องมี อกคศ. ไม่ต้องมีองค์คณะบุคลที่ทำหน้าที่แต่งตั้งโยกย้าย มอบอำนาจให้ศึกษาธิการจังหวัด หรือ กศจ. มีอำนาจเต็มในการบรรจุแต่งตั้งครูผู้ช่วย หรือผู้อำนวยการโรงเรียน รวมทั้งการสอบแข่งขันทุกตำแหน่ง..

ดังนั้น ...ก็หมายถึงบัญชีผู้สอบแข่งขันได้ทุกตำแหน่ง...จึงไปรวมอยู่ที่จังหวัด ครูอ้อ...ไม่จำเป็นต้องเป็นครู อำเภอเลาขวัญ หรือบ่อพลอย..อาจได้เป็นครู อำภอท่ามะกา หรือ ท่าม่วง ก็ได้ ที่สำคัญ จะได้เรียกบรรจุเร็วขึ้น และมีโรงเรียนให้เลือกหลายอำเภอ......

๒๑ กรกฎาคม ๒๕๕๙ มีหนังสือมาจากจังหวัดกาญจนบุรี ให้ครูอ้อ..ไปเลือกโรงเรียนในวันที่ ๒๕ กรกฎาคม ๒๕๕๙.. ครูอ้อ...ดีใจ..หน้าตายิ้มแย้มแจ่มใสมาก ผมยิ้มให้ครูอ้อ ด้วยรอยยิ้มแห่งความยินดีที่อยู่ด้วยกันมานาน เข้าใจความรู้สึกครูอ้อ..เป็นอย่างดี...แต่ภายในใจผมรู้สึกเศร้านิดๆ เมื่อนึกถึงว่า นักเรียนจะอยู่อย่างไรหนอ...แล้วใครจะสอนอนุบาล...

วันนี้..สิ่งที่ครูอ้อ ต้องทำเป็นลำดับแรก คือ เขียนใบลาออก...ตามระเบียบของทางราชการและต้องมอบหมายงาน ส่วนผม..เรียกประชุมครู บอกเล่าเรื่องราวความเคลื่อนไหวและแสดงความยินดีกับครูอ้อ...ก่อนที่จะจบลงด้วย..การมอบหมายให้ครูผู้สอน ป.๓ – ๔ ไปสอนชั้นอนุบาล ผอ.สอนชั้น ป.๓ – ๔ ด้วยตนเอง...ตั้งแต่วันที่ ๒๕ กรกฎาคม ๒๕๕๙ เป็นต้นไป

อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด...ภูมิใจกับครูอ้อ..ที่ถึงฝั่งฝันเสียที งานทางนี้ไม่มีอะไรยาก..บอกตัวเองว่า ไม่มีอะไรผิดพลาด ไม่มีสิ่งใดเป็นทุกข์ ให้ต้องเดือดเนื้อร้อนใจ และ.ต้องเข้าใจด้วยว่า...เป็นสิ่งที่เกิดจากปัจจัยภายนอกที่เราควบคุมไม่ได้...จะเศร้าไปใย...วางแผนไปส่งครูอ้อ..ถึงโรงเรียนใหม่..ไม่ดีกว่าหรือ...

กลับเข้ามาอยู่ในเส้นทางแห่งงานปัจจุบัน..และค่อยๆแก้ปัญหา ให้สำเร็จลุล่วง ด้วย สติ และปัญญา มองหาแสงสว่างด้วยหลักธรรม...เพื่อการทำงาน...เพื่อนักเรียน..ที่อยู่ตรงหน้า.. แล้วก็พบจนได้..

“..อย่าคาดหวัง ว่าพรุ่งนี้ จะเป็นเช่นไร ทำวันนี้ ให้ดีที่สุด แล้วพรุ่งนี้จะดีเอง...”

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๒๑ กรกฎาคม ๒๕๕๙









บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ด้วยรักและศรัทธา พัฒนางาน..ชีวิต เส้นทางผลสัมฤทธิ์ บันทึกไว้..ให้รื่นรมย์



ความเห็น (3)

-สวัสดีครับ

-ขอแสดงความยินดีกับครูอ้อด้วยนะครับ

-ความดีงามย่อมดึงดูดความดีงามเสมอนะครับครูอ้อ..


เขียนเมื่อ 


....หนุ่มสาว วาดหวังใด..........."พระ" อวยให้ สมประสงค์
คงมั่น ในมรรคา......................ธรรมา เป็นดาวใจ
ไปเถอะ ! ไปนำทาง................แผ้วถาง รัก-รับใช้
ผู้เจ็บ ผู้หมองไหม้..................สุขถ้วน ทั่วกัน...นั้นนา

เขียนเมื่อ 

“..อย่าคาดหวัง ว่าพรุ่งนี้ จะเป็นเช่นไร ทำวันนี้ ให้ดีที่สุด แล้วพรุ่งนี้จะดีเอง...”

ขอบคุณค่ะ