วันที่ 38 ของฝากจากบูมบูม...(5 กรกฎาคม 2559)

สวัสดีเช้าวันอังคาร พร้อมกับบรรยากาศหม่น ๆ และฝนตกเกือบทั้งวัน บางทีก็อยากนอนห่มผ้าอยู่บนเตียงสบาย ๆ ทั้งวัน แต่ด้วยหน้าที่...เราต้องทำให้ดีที่สุด เท่าจะที่เราจะทำได้และทนได้ นั้นแหละ...สู้กันต่อไป


เนื่องจากวันนี้ฝนตก ก็เลยให้เด็ก ๆ เข้าแถวหน้าห้อง จากนั้นเพลงชาติก็ดังก้อง สะท้อนเสียงกังวาน ตอนขึ้นเพลงนี่ก็เท่าดีอยู่หรอ อยู่พอจบเพลงเท่านั้นแหละ...คนละที่คนละทาง พร้อมกันมากเหลือเกิน เข้าสู่การเรียนในคาบที่หนึ่ง สอง และสาม กับวิชาภาษาไทย เอาซิ! อย่าหาว่าทิชเชอร์ดุ เข้าใจค่ะว่าหิว ทิชเชอร์ก็หิวเหมือนกัน ตั้งใจเรียนหน่อยนะคะ ไม่มีสมาธิกันเลย ปราบด้วยการนั่งสมาธิซะหน่อย (ลมหายใจเข้า ลมหายใจออก ดั่งดอกไม้บาน ภูผาใหญ่กว้าง ดั่งสายน้ำฉ่ำเย็น ดั่งนภากาศ อันบางเบา....) เป็นไงล่ะ...ได้เครื่องมือปราบเด็กอีก 1 อย่างละ 555

ผ่านไปกับภาคเช้า ต่อด้วยภาคบ่าย 2 คาบรวดอีกตามเคย...วันนี้ทบทวนเนื้อหาบทที่ 2และขึ้นเรื่องใหม่บทที่ 3 การวัดความยาว คาบแรกก็ฟังอยู่หรอก แต่พอคาบที่ 2 โอ๊ย...ต้องใช้ความพยายามอย่างสุด ๆ ทั้งไม้อ่อนและแข็ง ตามสภาพไป แต่ที่สำคัญเป็นครูต้องปรับอารมณ์ให้ทันนะจ๊ะ...เฮ้อ...ได้พักเส้นเสียงซะที เจอกันอีกครั้งก็คาบ gifted นะ ได้เวลาเคลียร์กองงานบนโต๊ะ...เหลือทักษะภาษา 1 กองและคณิตศาสตร์อีก 10 เล่ม...ที่ยังตรวจไม่เสร็จ บางทีเวลาว่างตรวจงานก็ผ่านไปเร็วเกิน

โรงเรียนเลิกแล้ว ได้เวลาสอนพิเศษเด็กชายบูมบูมและเพื่อนอีก 2 คน ซึ่งจะเรียนบ้างไม่เรียนบ้างแล้วแต่อารมณ์ของพวกเขา แต่วันนี้เด็กชายบูมบูมมาของมาเซอร์ไพรส์ “ทิชเชอร์ครับวันนี้ผมมีอะไรมาให้ทิชเชอร์ด้วย” พร้อมด้วยการล้วงของอะไรสักอย่างในกระเป๋า ปรากฏว่าเป็นขนมปังปิ้งทาเนยที่รบเร้าให้แม่ทำให้แต่ตอนเช้า...ขอบใจนะ สุดท้ายก็แบ่งกันกินคนละแผ่น แม้ว่าขนมปังจะเหนียวจนเคี้ยวไม่ขาด แต่รสชาติที่ได้สัมผัสจากน้ำใจและความคิดถึงมันไม่เลวเลย...อร่อย ^_^

ยินดีกับชินกฤต ที่ได้รับรางวัลบันทึกการอ่านจากห้องสมุด สุดยอดเลย...คนเดียวในระดับประถม

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวรัตนา กาวีเมือง...(ภาคเรียนที่ 1/2559)



ความเห็น (0)