เด็กบ้านนอก (วันอังคาร ที่ 28 เดือนมิถุนายน พ.ศ.2559)

SmallGirl
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

วันนี้เรามีสอน 4 คาบ เป็นวันที่สอนเยอะเหมือนที่ได้เขียนไว้ในทุกอาทิตย์ที่ผ่านมา ซึ่งวันนี้เราได้เตรียมการสอนมาป็นอย่างดี ทั้งสุขศึกษาและคณิตศาสตร์แต่ในภาคเช้ามีกิจกรรมนักเรียนต้องซ้อมการรรับเข็มของลูกเสือและยุวกาชาด ทำให้เราไม่ได้สอนไปทั้งหมด 2 คาบ (ทุกครั้งถ้าเป็นนักเรียนจะดีใจมากที่ครูไม่สอน แต่พอมาเป็นครูกลับรู้สึกว่าเสียดายคาบสอนอยากสอน กลัวจะสอนนักเรียนของเราไม่ทัน)

ในเมื่อเป็นกิจกรรมของโรงเรียนก็ต้องทำใจ ไม่ใช่แค่นั้นนะ วันพฤหัสบดีเป็นวันที่นักเรียนรับจริง ซึ่งทำให้เราไม่ได้สอนอีก 1 คาบ รวมแล้วเป็น 3 คาบ

เปลี่ยนเรื่องบางดีกว่า จากที่ไม่ได้สอน เราก็ได้รับมอบหมายหน้าที่ช่วยครูพี่เลี้ยงดูแลนักเรียนในการซ้อมรับเข็มยุวกาชาด พอเวลาเห็นนักเรียนซ้อมรับก็นึกถึงตัวเองที่เคยเรียนมา เราไม่มีพิธีกรรมแบบนี้ เราเป็นยุวกาชาดตั้งแต่ป.1 แล้วก็เป็นมาเรื่อยๆ จนจบม.3 ซึ่งเราไม่ได้มีพิธีรับเข็มอะไรเลย เรารู้สึกสงสารเด็กบ้านนนอกที่ไม่ได้รับโอกาสแบบนี้บ้างเลย จึงทำให้นักเรียนบ้านนอกไม่ได้เห็นความยิ่งใหญ่ของการเป็นยุวกาชากและลูกเสือ เช่นเรา เราเรียนมาตั้งแต่เด็ก เรามาซาบซึ่งมากๆ เกี่ยวกับยุวกาชาดก็ตอนมาซ้อมรับให้นักเรียนนี้แหละ ว่ามันมีความสำคัญที่เป็นสิ่งที่น่าภาคภูมิใจเป็นอย่างมาก ลูกเสือเราก็มาซาบซึ้งมากๆ ตอนไปเข้าค่ายเพื่อเป็นผู้กำกับลูกเสือ มันเป็นแบบนี้จริงๆนะความรู้สึกของเด็กบ้านนอก

แล




บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของ นางสาวโชติมณี จินะโต้ง (ภาคเรียนที่ 1/2559)



ความเห็น (0)