สิ่งเล็กๆ ที่เรียกว่า...ความน่ารักจาก ด.ญ.บูม ( 6 มิถุนายน 2559)

จำได้ว่าเคยเอาเรื่องราวของเด็กหญิงคนนึง ชื่อว่า ด.ญ. เกศกนก ลงในบันทึกของชีวิตการฝึกสอน เมื่อไม่นานมานี้เอง วันนี้ครูรู้จักชื่อเล่น หนูแล้ว
ด.ญ.เกศกนก ชื่อเล่นว่า บูม ที่เคยเล่าว่า บูมเป็นเด็กพิเศษ ไม่ค่อยตั้งใจเรียนสักเท่าไร ทำงานช้า บางครั้งก็ไม่เสร็จ แล้วก็ไม่มีงานส่ง บ่อยครั้งและแทบทุกครั้งตั้งแต่ได้มาสอนที่นี่บูมเป็นแบบนี้ตลอด วันนั้นก็บอกว่าปวดหัว พอพาไปหาครูประจำชั้น ครูกลับกระซิบบอกว่า เป็นธรรมดาแบบนี้แหละ ไม่เป็นอะไรหรอก แกขี้เกียจเรียน หึหึ บูมเอ้ยยยยย!!!

และแล้วก็วันนี้แหละค่ะ วันจันทร์จะเรียกว่า อันแสนโหดร้ายก็ว่าได้ เมื่อคืนตีสองเบาๆ จากที่ก่อนหน้านี้ ก็นอนไวอยู่ ตื่นเช้ามาหวัดถามหาเลย เจ็บคอหนักมาก แอบหวั่นใจเบาๆที่วันนี้มีสอนถึงสี่คาบรวด ด้วยความไม่ค่อยพร้อมสักเท่าไร เลย แต่ก็สอนตามปกติค่ะ เจอปอสามเข้าไป เลยแอบเพลียกับปอสามทั้งสองห้องอยู่ไม่น้อย เพราะนักเรียนเยอะ และควบคุมห้องยากมาก ต้องตะโกน ต้องพูดเสียงดังๆ กว่าจะให้นักเรียนทำงานได้ ก็ปาไปครึ่งคาบ แล้วนักเรียนก็ส่งงานช้า เลยเวลา ทำให้วันนี้ลงมาสอนห้องปอสองช้าาาา....

แต่พอเข้าห้องปอสองไปปุ๊ป ด.ญ.บูม ก็วิ่งเข้ามาหา ทักครูก่อนเลย "น้องก่อนึกว่าครูบ่สบาย น้องนึกว่าวันนี้ครูบ่มา" แววตาไร้เดียงสามาก ไม่รู้ว่าครูเข้าใจไปเองมั้ยว่า หนูรอครูมาสอนอยู่ แต่ครูรู้สึกแบบนั้น จากที่เหนื่อยๆ มาจากห้องปอสาม ความน่ารักของหนูทำให้ครูลืมไปหมดเลย 555... และก็สอนต่อไป นักเรียนปอสองก็ฟังบ้างไม่ฟังบ้าง บางคนยังเล่นกันไม่หยุด....... ทำให้ครูปรี๊ด...ขึ้นมาอีกแล้ว บวกกับความเจ็บคอก็มาเยือน เมื่อสู้เสียงนักเรียนไม่ไหว จึงใช้วิธียืนอยู่หน้าห้องแล้ว เงียบ ไม่พูดอะไรเลย ปล่อยให้นักเรียนคุยกัน..... จนห้องเงียบเอง แล้วทุกคนก็แปลกใจกลับไปนั่งที่ของตัวเอง อย่างอัตโนมัติ บูมก็วิ่งออกมาหน้าห้องอีกค่ะ แล้วพูดว่า " หันก่อว่าแล้ว ว่าครูบ่าสบาย ครูยังบ่อู้ก๋า" แล้วก็ตะโกนบอกให้เพื่อนๆเงียบบบบบบ......

หลังจากสอนเสร็จวันนี้ทั้งวันจนถึงตอนนี้ที่มานั่งเขียนบันทึก ก็คิดถึงแต่คำพูดของ ด.ญ.บูม ไม่รู้ทำไมเหมือนกันบอกไม่ถูก ไม่คิดว่าเด็กตัวเล็กๆแค่นั้น จะมีคำพูดที่ออกมาจากปากโดยไม่คิดอะไร แล้วทำให้เรารู้สึกดีได้ขนาดนี้ ....เด็กก็คือเด็ก ...หนูคิดยังไงหนูก็พูดอย่างนั้น ....อยากบอกบูมจังเลย ว่าครูดีใจมากแค่ไหน ที่บูมเป็นห่วงครู ......

สำหรับการสอนในวันนี้ ก็ไม่ตามแผนมากนัก เรียกได้ว่าแทบไม่ได้ตามแผนเลยก็ว่าได้ เจอแบบนี้เข้าครูก็คงต้องยืดหยุ่น และแก้กันไปในแต่วันละวัน แต่ถึงยังไงวันนี้่ครูก็มีกำลังใจเล็กๆ....จากความน่ารักของบูม ที่ทำให้ครูรู้สึกดีจากความเหนื่อยล้าขึ้นมาบ้าง

สู้ๆ นะคะเด็กๆ ครูก็จะสู้เหมือนกัน !!!


บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกการฝึกสอนของนางสาวชนากานต์ เมฆยะ...(ภาคเรียนที่ 1/2559)



ความเห็น (0)