บันทึกการฝึกสอน
วันจันทร์ ที่ 23 พฤษภาคม พ.ศ.2559
เรื่อง “ประสบการณ์แค่เสี้ยววินาที”
23 พฤษภาคม 2559 วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่ทำให้เราตื่นเต้น จนถึงขั้นเครียดไปเลยที่เดียว เพราะว่าเกิดเหตุการณ์ที่ในคาบว่างของเราเพื่อจะรอสอนรายวิชา สังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรมคุณครูได้มอบหมายให้เราไปสอนภาษาไทยของชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 เป็นครั้งแรกที่ไม่ได้เตรียมตัวสอนเลยเพราะต้องสอนวันพรุ่งนี้ แต่ยังมีความโชคดีเกิดขึ้นกับตัวเราเอง คือ เราได้เตรียมแผนการจัดการเรียนรู้ภาษาไทยเอาไว้แล้ว ทำให้เราสามารถโยนแผนนั้นมาสอนก่อนได้แบบกะทันหัน วินาทีนั้นรีบเปิดหนังสือ รีบอ่านเรื่องที่จะสอนอย่างรวดเร็ว ทำให้ความพร้อมการสอนมีน้อย จัดกิจกรรมการเรียนการสอนได้ไม่ดีเท่าที่ควร ทำให้เราเสียใจนิดหน่อยแทนที่เราจะสอนได้ดีกว่านี้ ไม่น่าเลย ดังนั้น เราต้องเตรียมความพร้อมอยู่ตลอดเวลา ต้องพัฒนาตนเองอยู่ตลอดเวลา
คนเราไม่มีใครที่จะเก่งได้โดยไร้ประสบการณ์และข้อผิดพลาด จงนำเอาข้อผิดพลาดเหล่านั้นมาปรับใช้ นำมาเป็นกระจกสะท้อนให้เราปรับปรุงตนเองให้เก่งขึ้น ไม่มีการสอนใดดีที่สุด คนที่จะเก่งได้ต้องอาศัยระยะทาง อาศัยระยะเวลา อาศัยประสบการณ์ ยอมรับฟังความคิดเห็นและคำแนะนำดีๆจากครูผู้สอน
ครูพี่เลี้ยง อย่าคิดว่าเราเก่ง เราเป็นเพียงนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพครู ที่ต้องเรียนรู้และพัฒนาตนเองอยู่ตลอดเวลา ต้องรู้จักเคารพซึ่งกันและกัน
นอกจากนี้วันนี้ยังได้รบความอบอุ่นใจจากครูพี่เลี้ยงและนักเรียนทุกคนที่ต่างให้กำลังใจในขณะที่เราสอนนักเรียนอยู่หน้าชั้น ครูพี่เลี้ยงก็ให้
คำแนะนำ คำสอนสอดแทรกเป็นระยะๆ ไม่ปล่อยให้เราสอนเองทั้งหมด ส่วนนักเรียนน่ารักทุกคน คือ ทุกคนตั้งใจฟังครูมาก ไม่วุ่นวายไม่เสียงดัง ตอบคำถามทุกคำถามที่ครูถาม มีอะไรไม่เข้าใจก็กล้าที่จะพูดกล้าที่จะถามให้หายสงสัย ทุกๆครั้งที่เข้าสอนจริง นักเรียนเป็นตัวสะท้อนว่าเราสอนเขาให้เป็นอย่างไรนักเรียนเข้าใจในสิ่งที่เราสอนหรือไม่ ถือว่าการฝึกสอนครั้งนี้ค่อนข้างอบอุ่นใจถึงแม้ว่าเราจะสอนไม่เก่งเท่ากับครูผู้สอนจริงๆ แต่ครูเขาก็ไม่เคยละทิ้งหรือปล่อยให้เราสอนตลอดเวลา ทำให้เราเห็นตัวอย่างการสอนที่ดีๆ ได้เทคนิคการสอนใหม่ที่สามารถนำกลับไปใช้ได้จริง ไม่ว่าเราจะไปอยู่ในโรงเรียนไหนก็ตาม
“ยอมรับ พัฒนา ปรับปรุงแก้ไข” 3 คำที่ควรจดจำ
นางสาวนันท์ดณุชยา ณภัคพงศ์ชัย
24/05/59
