วันสุดท้ายในหอพัก

เมื่อวาน วันที่ 6 พฤษภาคม 2559

ฉันยังนั่งร้องเพลง กินข้าว กอดคอ ร้องไห้กับเพื่อนอีก 40 คน

วันนี้ วันที่ 7 พฤษภาคม 2559

ฉันนั่งกินข้าว ฟังเพลง อ่านหนังสือ และอีกเยอะแยะมากมาย "คนเดียว"

มีหลายสิ่งหลายอย่างที่อยากจะบอกเพื่อน แต่ไม่มีโอกาสได้บอก จะเก็บไว้ในหัวก็กลัวลืม
จะเก็บไว้ในใจผ่านพื้นที่นี้ก็เเล้วกัน

เพื่อนก็เหมือนพระอาทิตย์ ทั้งแผลงฤทธิ์และให้ความอบอุ่น

เพื่อนไม่ใช่เครื่องบิน ที่ต้องรวยทรัพย์สินเราถึงจะมีได้

เพื่อนก็เหมือนกับหมอน บางครั้งน้ำลายยืดใส่ หมอนก็ไม่ว่าอะไร

เพื่อนบางคนเหมือนทุเรียน ข้างนอกแหลมคม ข้างในนุ่มนวล

เพื่อนไม่ได้ตามใจเราได้ทุกอย่าง แต่เพื่อนสนับสนุนทุกความสุขของเรา

เพื่อนแม้ไม่ได้อยุ่ข้าง ๆ แต่ช่วยขจัดความอ้างว้างได้หลายร้อยโล

เพื่อนก็เหมือนขนมหวาน เมื่อถึงเวลาจาก ก็ย่อมอยากจะงอแง

เพื่อนก็เหมือนตู้ไปรษณีย์ ที่คอยรับส่งความรู้สึกดี ๆ ให้แก่กัน

เพื่อนก็เหมือนผ้าห่ม ที่บางครั้งไม่ต้องการห่ม แต่ต้องการเเค่กอด

เพื่อนที่ดีหายาก เพื่อนมีมากหาง่าย #ต้องเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน

เพื่อนก็เหมือนพระจันทร์ ที่บางครั้งเหลือเพียงเสี้ยว แต่เดี๋ยวก็เลี้ยวกลับมาเต็มดวง


ให้เพื่อนไปแล้ว อีกบุคคลหนึ่งที่อยากพูดคุยด้วย แต่อะไรไม่รู้สิงให้อายกับผู้ชายคนนี้ทุกที
ผู้ชายที่เป็นมากกว่าอาจารย์ ผู้ชายที่เรียกตัวเองว่าครู แต่ทำหน้าที่เหมือน "พ่อ"


ฝากไว้ให้พ่อ

เด็กตัวน้อย ก้าวเข้ามา สู่บ้านนี้ สู่บ้านที่ เป็นที่นอน ที่ศึกษา
เป็นที่บ่ม ทักษะ และวิชา พัฒนา เด็กน้อย ให้เป็นครู

มีชายแก่ คนหนึ่ง ยืนยิ้มให้ ด้วยหัวใจ พร้อมรับ นักศึกษา
เรียกตนเอง ว่าครู ตลอดมา เเต่ให้ศิษย์ ยิ่งกว่า คำว่าครู

4 ปีที่ คอยดูแล ไม่หลีกหนี 4 ปีที่ คอยอบรม ให้ศึกษา
4 ปีที่ ให้อภัย ตลอดมา แก้ปัญหา พาศิษย์ผ่าน ก้าวด้วยดี

ในวันนี้ นกน้อย จะฝึกบิน จะผกผิน สู่โลก อันกว้างใหญ่
พ่อยังคง คิดถึง คอยห่วงใย หวังเอาไว้ ว่าเจ้าจะ ไปได้ดี

คำพ่อสอน คำครูสั่ง จะจำไว้ เก็บไว้เป็น พลังใจ ทำหน้าที่
ลูกจะใช้ พัฒนา ตนให้ดี สมกับที่ พ่อหวังให้ชื่นใจ

ความรู้ดี ประพฤติดี และสอนดี เป็นคนที่ สร้างประโยชน์ ให้เกิดได้
เป็นคนดี ให้ทุกคน ได้ภูมิใจ สอนเด็กไทย ให้เติบโต อย่างสมบูรณ์

พระคุณพ่อ พระคุณครู อยู่ในจิต ลูกศิษย์คิด คิดระลึก ยังคงอยู่
ขอให้พ่อ จงยิ้ม และเฝ้าดู เจ้านกน้อย บินสู่ ทางที่ดี


รักพ่อ...




บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ความทรงจำในฝ่าเท้า



ความเห็น (2)

เขียนเมื่อ 

คุณพ่อ (ครู) รู้ คงจะดีใจมาก ;)...

ไม่มีจุดสุดท้ายที่แท้จริงในชีวิต
ทุกคนมีที่ไปทั้งสิ้น

สู้ สู้ ครับ ;)...

เขียนเมื่อ 

Wasawat Deemarn เชื่อว่าที่ไปของแต่ละคนต่างกัน แต่จุดหมายอยู่ที่เดียวกันแน่นอนค่ะ