พ่อครับ...

หลายเดือนแล้วที่หมาพันธ์ุไทยผสมหรือพันธ์ุอะไรผมก็ไม่แน่ใจ ที่แน่ๆก็คือมันมานอนเฝ้าป้อมยามของ รปภ. หน้าหมู่บ้านแล้วไม่ยอมกลับบ้าน ไม่มีใครรู้ว่ามันมาจากไหน ถาม รปภ.ที่ให้อาหารมันก็ไม่รู้เช่นกัน แต่จากการสังเกตุเป็นหมามีเจ้าของเหมือนผมมีพ่อนี้แหละ เพราะแม้จะตัวใหญ่แต่เชื่องคนมาก ไม่ดุ ไม่เห่า

แม้ผมเอง จะเห่าขู่กรรโชกด้วยอาการแสดงความเป็นเจ้าถิ่นบรเวณนี้อย่างไร มันก็ไม่โต้ตอบ ดูทำเป็นเงียบขรำยังไงชอบกล

แต่ผมก็ไม่กลัวหรอก เพราะมีพ่ออยู่ทั้งคน

พ่อครับ...

ผมยกขาเยี่ยวทัั่วบริเวณสวนหย่อมแสดงความเป็นเจ้าถิ่นหมดแล้วละ แต่ตรงทางเข้าป้อมยามกลับมีกลิ่นหมาตัวอื่น

และผมมั่นใจว่าต้องเป็นเจ้าหมีดำตัวนั้นแน่ๆ


บริเวณส่วนหน้าหมู่บ้านนี้เจ้าทอฟฟี่จะมาเดินเป็นประจำทุกวันเสาร์อาทิตย์หรือวันหยุด....

พ่อครับ...

เมื่อวานผมเห็นเจ้าหมีดำชักเอาใหญ่แล้ว มันเดินมาวนเวียนรอบๆศาลพระพรหม แล้วหยุดนิ่งมองตรงมา ไม่สนใจที่ผมจะเห่าบอกว่าตรงนั้นอย่าเข้าไปยุ่ง มันเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่ใครเขามากราบไหว้กัน

ผมเองยังไม่เคยกร้ำกรายเข้าไปเยี่ยวใกล้ๆแถวนั้นนั้นเลย

ศาลพระพรหมบริเวณสวนหย่อมหน้าหมู่บ้าน....

พ่อครับ....

แล้วเมื่อวานนี้ผมรู้สึกเสียใจมากที่แม่ของเจ้าแพนด้าและเจ้าเอมี่(หมาบ้านซอย1) นำไก่นึ่งมาให้ผม พ่อปฏิเสธแต่ก็รับมาชิ้นหนึ่ง พ่อบอกเขาไปว่าผมกินอาหารพวกนี้ไม่เป็น กินเป็นแต่อาหารเม็ด พ่อต้องเลาะเอาแต่เนื้อไก่ป้อนผม ที่เหลือติดกระดูกพ่อนำไปให้เจ้าหมีดำทั้งหมด นั่นทำให้ผมไม่พอใจเป็นอย่างมาก ผมเห่าเจ้าหมีดำจนพ่อต้องดุผม

แต่พ่อนั้นแหละ่ที่ไม่เข้าใจผม ถึงผมจะไม่เคี้ยวอาหารเม็ด แต่เนื้อไก่ติดกระดูกชิ้นนั้น ผมสาบานว่าถ้าผมได้กิน ผมจะเคี้ยวกินอย่างเมามันเลยล่ะ

พ่อครับ...

ถึงผมจะโกรธพ่อ แต่ผมก็รักพ่อ

ขอเพียงพ่ออย่าไปใส่ใจกับเจ้าหมีดำ หมาเฝ้าป้อมรปภ. ตัวนั้นมากไปกว่านี้

เพราะเราอยู่กันที่นี่ บ้านหลังเดียวกัน...

......................