บันทึกการเดินทางด้วยรอยเท้าตนเอง (54) : สายลมหนาว



สายลมหนาว หวนกลับมาเป็นลมหนาวในห้วงฤดูกาลของมันเอง
หลังจากเคยเป็นตัวตนเพียงสั้นๆ ในห้วงหลายปีที่ผ่านมา

ข้าพเจ้าเป็นคนที่ราบสูงที่ได้รับการเรียกขานว่า แห้งแล้งโหยไห้
แต่เป็นคนที่ราบสูงที่หลงรักสายฝนพอๆ กับสายลมหนาว

ปีนี้สายลมหนาวย่างกรายมาเยือนเป็นระยะๆ
บ้างยาวนานเป็นสัปดาห์ บ้างต่อเนื่องสามสี่วัน
จากนั้นก็โบกมือลาไปอย่างสุภาพ

ข้าพเจ้าหลงรักแดดอุ่นอ่อนในเช้าของสายลมหนาว
ข้าพเจ้าหลงรักการปลิดปลิวลอยคว้างของใบไม้และเศษหญ้าแห้งกลางสายลมหนาวและแดดอุ่น หรือกระทั่งจัดจ้า
รวมถึงหลงรักม่านหมอกของสายลมหนาวที่ประหนึ่งผ้าแพรผืนบางที่คลี่ตัวห่มคลุมหมู่บ้านทั้งหมู่บ้านในเย็นย่ำและเช้ารุ่ง

แน่นอน ธรรมชาติบอกรักเราด้วยปรากฏการณ์ของธรรมชาติ พร้อมๆ กับการให้บทเรียนชีวิตแก่เราผ่านปรากฏการณ์ของธรรมชาติ

มันเป็นเช่นนั้นมายาวนาน แสนนาน
และจะยังคงอยู่ต่อไป

นี่คือโลกและชีวิตในครรลองของธรรมชาติ !









บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน pandin



ความเห็น (4)

เขียนเมื่อ 

ผมก็หลงรักเธอ "ฤดูหนาว" นี้เช่นกัน ;)...

-สวัสดีครับอาจารย์

-ณ เวลานี้ลมหนาวได้โบกลาไป...

-เป็นการปรับเปลี่ยนตามฤดูกาล...นะครับ..

-ผมก็ชื่นชอบ...เหมันตฤดู....

-ขอบคุณครับ..

เขียนเมื่อ 

อ.วัส

Wasawat Deemarn

อยู่โน่น ไม่ใช่หนาววันเว้นวันเลยเหรอครับ

หรือหมายถึง หนาวชีวิตโสดดดดดดด กระมัง ครับ

เขียนเมื่อ 

ครับ

เพชรน้ำหนึ่ง

ฤดูกาลกำหนดผลผลิตของข้าวปลาอาหาร
ปัจจุบัน มนษย์เรียนรู้มากมายเลยนะครับ กำหนดการออกผลิตของผืชผักผลไม้นอกฤดูกาลได้อย่างน่าทึ่ง บางทีธรรมชาติเองก็อาจงงกับ "มันสมองของมนุษย์เรา"

555