เกลอเระ...หัวหน้าเผ่าซาไกแห่งย่านตาขาว
เมืองตรัง...ที่ตั้งทับอยู่ในป่าที่กำลังถูกบุกรุก
ทำลายป่า ...บัดนี้...ได้จากโลกนี้ไปแล้ว
ทิ้งไว้เพียงตำนานเล่าขานถึง..ผู้ยิ่งใหญ่แห่งพงไพร
คุณมะเดื่อทราบข่าวเศร้านี้จากครูหยิน ว่า เกลอเระเสียชีวิต
ไปเมื่อสิ้นปีนี้เอง สาเหตุที่เสียชีวิต ... เป็นเรื่องที่น่าสลดใจ
มากที่สุด...เสียชีวิตเพราะอด ไม่มีอาหารกิน หิว จนเป็นลมตาย
อยากให้มิตรรักแฟนเพลง อ่านจากบันทึกนี้ ของคุณมะเดื่อ
แล้วก็คงพอจะทราบว่า ทำไมเกลอเระจึงเสียชีวิตด้วยความ
อดอยาก หิวโดย
สภาพป่าที่ต้นไม้น้อยใหญ่ ซึ่งเปรียบเสมือน แหล่งอาหาร
ของซาไก ที่จะต้องพึ่งพาอาศัยป่า หาเผือกมัน สัตว์ป่า
เป็นอาหาร กลับถูกทำลายจนเสื่อมโทรม แหล่งอาหาร
ไม่มีอีกต่อไป ซาไก ผู้มีชีวิตทั้งชีวิตอยู่กับป่าดง เมื่อไม่มีป่า
จึง " ไม่มีชีวิต " อนิจจา ความเจริญที่เกลอเระ ไม่เคยรู้จัก
และไม่เคยปรารถนาจะรู้จัก...หนีไปจนสุดชีวิต ในที่สุด...
ก็ต้องสังเวยด้วยชีวิตที่บริสุทธิ์ของเขา
หลับให้สบายเถิดเกลอเระ ต่อไปนี้ จะไม่มีความศิวิไลซ์ใด ๆ
มาคุกคามเกลอให้ต้องหวาดกลัว ให้ต้องหนีอีกต่อไป...
เรื่องราวของเกลอจะอยู่ในใจของผู้ที่เคยแวะไปทักทาย
เกลอเระและพี่น้องซาไก จะเป็นตำนานแห่งพงไพร
ไปอีกนานแสนนาน




-ขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ
หากเรายังมีป่า..แลแผ่นดิน..ให้เผ่าดั้งเดิม..อยู่..เขาคงไม่อดตาย...ยังมีชนเผ่าอีกมากมายในโลกนี้..ที่ถูกลืม..
เป็นเรื่องที่น่าเศร้า..กับเพื่อนร่วมโลกที่..ถูกลืม..ขอให้ท่าน..สู่สุขคติภพ..ที่นิรันด์..เจ้าค่ะ
แสดงความเสียใจด้วยนะครับ
ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ
จำได้ว่าตอนที่ไปเยี่ยมแกแข็งแรงและร่าเริงมาก
เสียดายมากครับ
หวัดดีคุณเพชร
น้อมรับคำว่าเสียใจ
แทนพงไพร และธรรมชาติจ้ะ
หวัดดีจ้ะยายธี
เป็นอย่างที่ยายธีว่าจ้ะ
มันเป็นความสูญเสีย ที่...ใครจะนึกถึงหรือไม่นะ
หวัดดีจ้ะท่านอาจารย์ต้น
ขอน้อมรับความเสียใจ
แทนต้นไม้ และป่าดงนะจ๊ะขอบคุณจ้ะ
ใช่เลยน้องขจิต
วันที่พี่มะเดื่อไปนั้น
เกลอเระก็ยังแข็งแรง ยิ้มแย้มแจ่มใสดีมาก
ใจหายเหมือนกันจ้ะ