สะพานไม้สายน้ำเมื่อยามเช้า
มีความเก่าเล่าขานผ่านสมัย
เลียบริมแควแลริมฝั่งหวังริมใจ
มองรถไฟใกล้ธารคืบคลานมา
น้ำแควน้อยลอยล่องมองคดโค้ง
นับชั่วโมงตรงธารผ่านริมท่า
สี่ร้อยเมตรสะพานผ่านสายตา
แมกไม้ป่าใหญ่น้อยคอยปิดบัง
เจ็ดสิบสามปีผ่านกาลสมัย
สะพานไม้ยังอยู่ดูเข้มขลัง
ตอนสร้างเสร็จสิบเจ็ดวันนั้นเร็วจัง
ด้วยพลังของเชลยผู้เคยงาน
เดินถึงถ้ำกระแซแลในถ้ำ
พระพุทธะประกาศธรรมประจำฐาน
คำ “กระแซ” แปลว่างูอยู่มานาน
จึงเรียกขานด้วยคำถ้ำกระแซ
ธันวาคมลมผ่านบนลานป่า
ลมพลิกพาพงไพรใบเหลืองแก่
ให้ร่วงลอยลงลานแล้วผันแปร
บ้างเลยแพลอยพ้นหล่นผิวน้ำ
สะพานไม้สายน้ำใกล้ถ้ำเถื่อน
หวนมาเยือนเตือนเราทุกเช้าค่ำ
กาลหมุนเวียนเปลี่ยนบทกฎแห่งกรรม
คอยชี้นำแนวทางทุกย่างเดิน
***บันทึกเยือนถ้ำกระแซ 22-24 ธค 58
</a>
</a>
เจ็ดสิบสามปีผ่านกาลสมัย
สะพานไม้ยังอยู่ดูเข้มขลัง
ตอนสร้างเสร็จสิบเจ็ดวันนั้นเร็วจัง
ด้วยพลังของเชลยผู้เคยงาน
อายุมากเลยนะคะ 73 ปี ...
ขอบคุณค่ะ
-สวัสดีครับอาจารย์
-ตามมาท่องเที่ยวครับ
-ภาพสวยมาก ๆ นะครับ
-บทกลอนบรรยายความได้..
-ขอบคุณครับ
ขอบคุณที่นำเรื่องเล่าดีๆมาแบ่งปันค่ะ...ขอให้มีความสุขตลอดปีใหม่ที่จะมาถึงนี้
Dr. Ple
ครับท่าน ดร มัคคุเทศก์เขาว่าไว้อย่างนั้น ระหว่างสงคราโลก ญี่ปุ่นให้เชลยศึกเป็นคนสร้าง
เพชรน้ำหนึ่ง
สถานที่เขาดีจังครับ เลยได้ภาพสวยๆมา พร้อมทั้งบทกวี
นงนาท สนธิสุวรรณ
ขอบคุณครับพี่นงนาท สุขตลอดปี2559เลยนะครับ