ไลน์..เป็น..เครื่องเล่นผ่านๆ..ความเหงาๆๆ..ทำไมๆๆ..เวลาช่างมากมายเสียอยู่กับความใส่ใจ..ที่เคว้งคว้าง...

มดแดงที่ไต่ตอม..คงจะไม่ได้นึกถึงความงาม..แต่คงจะเป็น..ความหวาน..ต่างหาก....

ดอกไม่ที่บาน..ก็คงจะไม่ได้ตั้งใจที่ไม่..ให้บอกเวลา..ว่าฝนจะหมดไป..เป็นฤดูที่เปลี่ยน....

ชั่วเสี้ยวนาที..ที่เปลี่ยนให้เห็น..เฉก..เช่น..ความฝัน..เปลี่ยนแค่..ตื่น...

ไม้ยืนคู่..ทั้งคู่..คงจะแสนเหงา..เพราะเพื่อนที่อยู่ข้างอย่างหนาแน่นได้จากไป...

เกิดและดับ..เห็นอยู่เป็นอยู่..เหมือนสายน้ำที่ไม่เคยไหลกลับ..

(บันทึก)..ของ..สาว..(น้อย)..วัย..(ดึก)..ในแกลลอลี่..ชีวิตวันนี้..เวลา 3.46...น.