" นกในกรง ต้นไม้ในกระถาง" รอผู้อื่น เอาอาหารมาให้ เอาน้ำมารด ถึงจะอยู่รอดปลอดภัย

เมื่อชีวิตเดินทางมาถึงถนนสายหกสิบ หลายคนหยิบยื่นความสุขให้ตัวเอง ตามที่คาดหวังและตั้งใจ

บางคนอยู่บ้านเลี้ยงหลาน อ่านหนังสือ ปลูกต้นไม้ หลายคนเข้าสู่ชมรมผู้สูงอายุ

มีกิจกรรมรวมกลุ่มดูแลสุขภาพ ทำให้มีคุณค่าในวัยที่หยุดงานประจำ ไม่ทำตัวเป็น

" นกในกรง ต้นไม้ในกระถาง"

รอผู้อื่น เอาอาหารมาให้ เอาน้ำมารด ถึงจะอยู่รอดปลอดภัย

แต่สำหรับผู้เขียน นิยมจรจากเคหามาสู่งานอาสา ตามใจปราถนา ออกจากบ้านมากกว่าช่วงวัยที่อยู่ใน

งานประจำ ทำกิจกรรมหลายเครือข่าย

จนวันหนึ่ง เพื่อนเก่า สมัยเรียน กศญ (การศึกษาผู้ใหญ่ปี 2515) แวะเวียนมาหาที่บ้านหลายครั้ง

ก็ไม่พบหน้ากัน เขาได้ฝากคำพูดไว้กับแม่บ้านว่า

"ให้อยู่บ้านบ้าง อย่า"ออกคราว" มากแรง

คนข้างกายก็ถ่ายทอดข้อความที่เพื่อนฝาก แล้วถามต่อว่า คำว่าออกคราวหมายถึงอะไร....

ก็ได้ขยายความให้ฟังว่า "ออกคราว" หมายถึงการท่องเที่ยวสัญจรไปคน ในวัยหนุ่มตอนปลาย

มาจากกริยาการกระทำของแมวเพศผู้ ทีอายุมาก ก็จะออกจากบ้าน ทิ้งลูกเมีย ชาวบ้านเรียกแมวคราว

มักมีนิสัยดุร้าย คนรุ่นผู้เขียนยังเด็กๆ มัมีคำขู่ เมื่อเกิดการ งอแง ว่า "นายมาจับ หมอมาฉีดยา

แมวคราวมา มูสังแหย้วมา มูสังค้างคูดมา ฯ แมวคราวจึงเป็นเรื่องที่เชื่อกันว่าหากมันเจอคน

มันจะทำร้าย ซึ่งก็ได้ผล ตกกลางคืน หากผู้ใหญ่พูดถึงแมวคราว แล้ว ก็จพไม่กล้าออกจากบ้านในยาม

ค่ำคืน.....

แต่แมวคราวต่างกับผู้เขียน เพราะผู้เขียนไม่ดุร้าย สัญจรไปออกคราวไปเพื่อยังประโยชน์แก่องค์กรชุมชน

และก็ยังคงออกคราวต่อไป ขอบคุณ เพื่อนและ แม่บ้านที่ทำให้ หวนนึกถึงแมวคราว


[-คฺราว] น. แมวตัวผู้ที่แก่ รูปร่างใหญ่ หน้าตาดุน่ากลัว และมีหนวดยาว.