ลูกอาจยังไม่ใช่ฮีโร่ของพ่อ...แต่พ่อจะฝึกลูกจากสิ่งที่พ่อเป็น

วันที่พ่อได้เป็นตัวแทนของพระอาจารย์หลวงพ่อวิริยังค์ สิรินธฺโร เดินถือก้อนทองที่มีค่ายิ่งของท่านมามอบให้กับนักศึกษาครูสมาธิ รุ่นที่ 37 ที่จังหวัดสุราษฎร์ธานีนั้น...สิ่งหนึ่งที่พ่อคิดในใจเสมอมาว่า..เมื่อพ่อได้สิ่งนี้แล้ว พ่อได้ทำหน้าที่อันทรงเกียรตินี้แล้ว และพ่อได้เป็นตัวแทนของพระอาจารย์หลวงพ่อฯ มามอบสิ่งมีค่านี้ของท่านให้กับนักศึกษาฯ แล้ว....

พ่อคิดต่ออีกนะว่า...พ่อจะทำอย่างไรดีนะ..ที่จะให้ลูกซึมซับสิ่งนี้ จากการกระทำของพ่อ... มากกว่าที่ลูกได้เห็นสิ่งที่พ่อทำจากที่บ้าน หรือได้ยินพ่อพูดพร่ำบ่นเสมอว่าเมื่อไหร่นะ?ที่ลูกทั้งสองจะทำเป็นกิจลักษณะเสียที... มิใช่อย่างที่พ่อเห็น ณ เวลานี้..

วันนี้จึงถือเป็นวันดีที่ลูกทั้งสองอยู่กันพร้อมหน้า และเป็นจังหวะดี ที่พ่อได้มีโอกาสสอนนักศึกษาฯ ในเรื่องของ "สมาธิกับการเรียน"

พ่ออยากให้ลูกทั้งสองเห็นในสิ่งที่พ่อทำ และได้ยินในสิ่งที่พ่อพูด (ซึ่งจริงๆ ก็พูดกับลูกเสมอทุกครั้งที่พ่อมีโอกาส) แต่วันนี้ สิ่งที่พ่อพูด...พ่อพูดให้คนที่ลูกไม่เคยรู้จักมาก่อนได้ฟัง พ่ออยากให้ลูกทั้งสองเห็นว่า..สิ่งที่พ่อพูดนั้น...มันมีค่ามากพอที่ลูกทั้งสองควรจะได้ฟัง.. สาระในสิ่งที่พ่อพูดมันอาจไม่ใช่ประเด็นที่พ่ออยากให้ลูกฟังทั้งหมด... ประเด็นอยู่ที่ว่า..พ่ออยากให้ลูกเห็นว่า....สิ่งที่พ่อพูดนั้นผู้คนร่วมร้อยชีวิตเค้าสนใจ... เค้าตั้งใจฟังพ่อพูดมากกว่า...ต่างหาก

พ่ออาจไม่ใช่นักพูดที่พูดในเรื่องที่ลูกทั้งสองสนใจใคร่รู้....แต่ลูกรู้มั้ย!!สิ่งที่พ่อพูด..ซึ่งแม้นว่า..พ่อจะไม่ใช่นักพูดตัวยง.. คำพูดของพ่ออาจไม่ใช่ขนมหวานที่ลูกทั้งสองอยากลิ้มลอง แต่คำพูดของพ่อนั้น...แม้สมณะและผู้คนที่ลูกไม่รู้จักนั้น... ท่านก็ตั้งใจฟัง พวกเค้าเหล่านี่นั้น..เขาสนใจที่จะฟัง.. ในสิ่งที่พ่อพูด

พ่อรู้นะว่า...ลูกยังคงเดินเล่นอยู่รอบ ๆ โบสถ์แห่งนี้อยู่ ...บางที่นะ!!..ลูกอาจเหงี่ยหูฟังพ่อพูดบางสิ่งบางอย่างอยู่ก็ได้!!

ถึงแม้นว่าลูกจะฟังหรือไม่ฟังก็ตาม... แต่พ่ออยากบอกลูกว่า.. ณ เวลานี้ วันนี้พ่อได้พูดสิ่งใดไว้บ้าง?

พ่อพูดว่า...เด็กวันนี้คือผู้ใหญ่ในวันหน้า การที่เราจะสร้างคนให้มีคุณภาพนั้น เราต้องเริ่มจากเด็ก

และหากเราปลูกฝังเขาดีพอ...เขาจะเป็นผู้ใหญ่ที่มีคุณภาพต่อสังคม และประเทศชาติสืบไป

ทุกวันนี้เรามองเห็นการพัฒนาทางด้านร่างกายอย่างชัดเจน ไม่ว่าจะเป็นอาหาร 5 หมู่ การอยู่ในสังคมที่ดี สิ่งแวดล้อมที่ดี และการมีครอบครัวที่อบอุ่น ซึ่งทั้งหมดนี้เราตั้งเป้าเพียงเพื่อให้เห็นว่า...ลูกเราจะเติบโตขึ้นมาเป็นคนมีคุณภาพสู่สังคมต่อไป ...อันนี้ถูกต้องครับนี่คือการพัฒนาทางด้านร่างกาย แต่อย่าลืมครับว่า...หากจะให้ดีกว่านี้..มันต้องมีควบคู่กันไปด้วยนั่นคือ.. การพัฒนาด้านจิตใจ การพัฒนาด้านจิตใจส่งผลดีอย่างไร? โดยเฉพาะอย่างยิ่ง "สมาธิ"

การเรียนรู้ทำให้เกิดความจำ... ความคิดก้าวไกล... สามารถแยกแยะสิ่งดีสิ่งไม่ดีได้

ตัวเราเองนั้น... สมาธิธรรมชาติที่มีอยู่กับตัวของเรา.. เมื่อมีมาก็ใช้หมดไป... หากเราไม่เอาสมาธิที่เราสร้างขึ้นใหม่นั้นเข้ามาเติม สมาธิที่ขาดหายไป... เราจะเอากำลังใจจากไหน? มาคิด.. มาทำ.. หรือมาศึกษาเล่าเรียน ..ในวัยของเราละ!!!

(พ่อยังเสียดายห้วงเวลาที่ขาดหายไปในวัยเด็กของตัวพ่อเองเลย..ที่พ่อไม่เคยรู้จักสิ่งนี้มาก่อน... แทบจะเกือบทั้งชีวิตของพ่อเลยก็ว่าได้ จะว่ามันสายไปก็ไม่ใช่ ..แต่หากให้พ่อเลือก...พ่ออยากนะ... อยากที่จะกลับไปเป็นเด็กแบบลูกๆ ของพ่ออีกครั้ง.. แล้วก็มีใครสักคนขอเพียงแค่คนเดียวก็พอ...ที่ได้มาบอกให้พ่อทำสิ่งนี้...เพียงแค่ครั้งเดียวพ่อก็ถือว่า...เป็นบุญกุศลของพ่อแล้ว...จริง ๆ แต่พ่อก็ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปเป็นแบบนั้นไม่ได้หรอก ..นะลูก!!)

เมื่อสมาธิจากธรรมชาติมันขาดหายไป เราจะคิดจะทำอะไรมันก็สะดุด ไม่ดีอย่างใจคิด บ่อยครั้งที่ทำพลาดล้มเหลว

(ลูกอาจฟังแล้วงง!! อย่าเพิ่งงง!!...นั้นเป็นเพราะว่า สิ่งที่ลูกเจอ ลูกอาจนึกว่า...มันพลาดไปก็ไม่เป็นไร?... เรามีพ่อมีแม่เดี๋ยวท่านก็มาช่วยเราเอง ...ลูกนึกได้แต่อย่าคิดเช่นนั้นเชียว!! ... เพราะอะไร?ลูกรู้มั้ย!!...การคิดเช่นนี้ มันจะทำให้ลูกเคยตัว สิ่งนี้แหละ!!มันเป็นสาเหตุหนึ่งนะ..ที่จะทำให้ลูกเสียคน )

หากว่า...เราได้ทำสมาธิที่สร้างขึ้นมา ทั้งจากการเดินจงกรม และนั่งสมาธิเพิ่มเข้ามา....สิ่งนี้แหละ...ที่มันจะเข้าไปเติมสมาธิธรรมชาติที่ขาดหายไป... ให้กลับมามีเพียงพอต่อการใช้งาน การเรียนรู้ การคิด การเรียน และก็มีเหลือเก็บไว้

การทำสมาธิที่สร้างขึ้นมานี้ก่อให้เกิดความสงบทางใจ มีกำลังใจ ความจำก็ดีขึ้น เมื่อความจำดีขึ้น ความเฉลียวฉลาดก็เพิ่มขึ้นตามมา