เรื่องเล่าของ "ฟ้าคราม" ตอนนักเลงพรหมพิราม

"ฟ้าคราม" ช่วงวัย ๔ ขวบนี้...เธอรู้เรื่องขึ้นมาก ๆ...เธอเรียนรู้วิถีชีวิต

จากครอบครัว...จากสังคมรอบข้างตัวเธอ...แม้แต่วันเสาร์ - อาทิตย์

ย่าบุษ ก็พาเธอมาในที่ทำงานที่มหาวิทยาลัยด้วย...เพื่อให้เธอได้คุ้นเคย

กับสภาพที่แปลกไปจากบ้านที่เธออยู่อาศัย...เธอเรียนรู้ เรื่องลิฟท์

จากย่าบุษที่คอยสอนเธอ เวลาขึ้นลงลิฟท์ เธอสามารถทำได้เอง

รู้ตัวเลขที่จะขึ้น - ลง...รู้ว่าย่าบุษทำงานที่ชั้นไหน? เธอสามารถกดได้เอง

เธอจำเลขได้...รู้ว่าเลข ๑ - ๑๐ เธอเขียน - อ่าน ได้คล่องหมด

แม้แต่การนับภาพสัตว์ ดอกไม้ นก...เธอนับได้และเธอก็สามารถกาจำนวน

ให้ตรงกับเลขที่โจทย์สั่งให้ทำ...เธอท่องคำศัพท์ภาษาไทย - อังกฤษ ได้

ด้วยตัวของเธอเอง...เธอสามารถเขียนภาษาอังกฤษตามพยัญชนะได้บ้างแล้ว

ช่วงนี้...เธอชอบขอล้างจานเอง...เธอคงคิดว่ามันสนุก...แต่แม่อ้อมไม่ค่อยให้ล้าง

ซึ่งฉันบอกว่า...สอนลูกแบบนี้ "ผิด"...เมื่อเขาอยากเรียนรู้ให้เขาได้เรียนรู้เลย

หากเปียกก็ช่าง...ให้เขาหัดทำ อย่าสอนลูกให้เป็นคนไม่ติดดิน...เมื่อเขาอยากทำ

ให้เขาทำ เราคอยบอก คอยสอนอยู่ห่าง ๆ เตือนว่าอย่าให้น้ำกระเด็นเพราะจะเปียกตัว

เมื่อเราบอก...เขาก็จะระวังเอง...ฟ้าครามมาที่บ้านย่าบุษที่พิษณุโลก เธอบอกย่าว่า

ฟ้าฯ ขอล้างจานเองนะย่า...ซึ่งย่าก็อนุญาต...ดูเธอมีความสุขมากที่ได้ล้างจาน

เธอขยัน เมื่อจานหมด เธอก็บอกว่า มีอีกไหม?...จนย่าต้องบอกเธอว่า...พอได้แล้ว

มือเปื่อยแล้ว...เธอจึงยอม...เสร็จแล้ว เธอมานั่งแกะเม็ดทับทิมใส่ถ้วยได้อีก

เธอบอกเธอจะทำเอง...ย่าบุษก็ไม่ห้าม ปล่อยให้เธอลองทำ...เหตุการณ์ทั้งหมดที่

เธอทำ เธอคงเห็นย่าบุษ ปู่เร พ่อเพรียง แม่อ้อมทำ เป็นตัวอย่าง เธอจึงอยากที่จะทำ

ซึ่งพิสูจน์คำว่า..."ตัวอย่างที่ดี...มีค่ามากกว่า...คำสอน"...เธอลงมือทำเอง...

เธออาสาบอกย่าบุษว่า...ต่อไปนี้ ฟ้าฯ จะล้างจานเอง...เป็นการสอนให้เธอรู้จักเรื่อง

"ความรับผิดชอบ"...หรือ "หน้าที่" ต่อไป เธอต้องทำ เพราะจะติดตัวเธอไปจนโต

ยามล้างจาน แกะเม็ดทับทิมเสร็จ...เธอก็เข้ามาเขียนการบ้านต่อที่ห้องนอน

เธอบอกย่าว่า...มีการบ้าน ๒ หน้า คุณครูให้ระบายสีด้วย...เธอก็มานั่งทำด้วยตัวของ

เธอเอง...นี่คือ พัฒนาการวัย ๔ ขวบ ของ "ฟ้าคราม"...ย่าสังเกตที่มือทั้ง ๒ ข้าง

ของฟ้าครามว่า "หนูมีปานจาง ๆ อยู่ที่มือทั้งสองข้างของหนู"...โบราณบอกว่า

ใครมีปานที่มือ คือ คนขยัน...จริงหรือเปล่าคร้าาา...ฟ้าคราม...คริ ๆ ๆ...

ยามอยู่บ้านที่พิษณุโลก...ปู่เรชอบเล่นและแกล้งฟ้าคราม เพราะความรัก

บางครั้งก็หยอกฟ้าครามแรง ๆ เพราะนึกรัก อยากเล่น เนื่องจากว่าหนูเป็นเด็กน่ารัก

บางครั้งก็ชอบมองหน้าฟ้าคราม...มีครั้งหนึ่งหนึ่ง ปู่เรมองหน้าฟ้าคราม...

เธอเห็น เธอจึงถามปู่เรว่า..."มองหน้า...หาเรื่องเหรอ???"...คริ ๆ ๆ...

ปู่เรโดนลูกนี้...ถึงกับงงกับคำพูดของฟ้าคราม...อิอิ...แม่นักเลงพรหมพิราม

ปู่เรมองหน้าก็ไม่ได้คร่าาาาา...คริ ๆ ๆ...

...

ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ

บุษยมาศ แสงเงิน

๓ ตุลาคม ๒๕๕๘



(เธอทาแป้งหน้าขาว เพราะว่า เธอทาแป้ง ทาปาก ทาคิ้ว ทาตาเหมือนกับย่าบุษ

พอจะออกจากบ้าน...คุณเธออายเขา ต้องกลับไปล้างหน้า...เช็ดหน้าเสร็จก็ไปเอา

แป้งมาทากลบ...หน้าจึงขาวนวล...คริ ๆ ๆ) ร้ายจริง ๆ คร่าา..."ฟ้าคราม"

ย่าถามว่า...ทำไมต้องล้างล่ะ? เธอบอกว่า...อายเขาไง? อิอิ...แสดงว่า เธอแยกออก

ว่าเด็ก ๆ เขาไม่ทากัน...คริ ๆ ๆ...