๑๕๒.บทกวีจำเป็น : หลงทาง

บันทึกที่ ๑๕๑ : หลงทาง


หลงเอ๋ยหลงทาง

ให้อ้างว้างหลงใหลในสิ่งลวง

ทั้งลาภยศสรรเสริญสิ่งทั้งปวง

ครอบงำทรวงปิดตาพาบังใจ

ยิ่งลุ่มหลงยิ่งมองมิเห็นทาง

แสงสว่างมืดดับจิตหวั่นไหว

กระเสือกกระสนกังวลฤทัย

อยากพ้นภัยหาทางออกให้พบเอย

(อร วรรณดา ๖-๙-๕๘)

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บทกวีจำเป็น



ความเห็น (3)

เขียนเมื่อ 

ชอบค่ะ..ดร.วรภัทร์ ภู่เจริญ..กล่าวไว้ว่า..จุดเทียน ดีกว่า ด่าความมืด..อิอิ..แต่คลำไม่เจอเทียนน่ะซิ..เลยไม่รู้จะจุดกันยังไง..เลยมะงุมมะหลากันอยู่..ลุ่มหลง..ง่ะ


เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะ คุณยายธี

ที่ให้ข้อคิด " จุดเทียน ดีกว่า ด่าความมืด"


เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะ

อาจารย์ ดร.จันทวรรณ

คุณลุงวอญ่า

ผอ.ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

อาจารย์ ส.รตนภักดิ์

คุณวิราวรรณ

คุณวินัย เจริญเฉลิมศักดิ์

ขอบคุณทุกกำลังใจค่ะ