บันทึกที่ ๑๕๑ : หลงทาง


หลงเอ๋ยหลงทาง

ให้อ้างว้างหลงใหลในสิ่งลวง

ทั้งลาภยศสรรเสริญสิ่งทั้งปวง

ครอบงำทรวงปิดตาพาบังใจ

ยิ่งลุ่มหลงยิ่งมองมิเห็นทาง

แสงสว่างมืดดับจิตหวั่นไหว

กระเสือกกระสนกังวลฤทัย

อยากพ้นภัยหาทางออกให้พบเอย

(อร วรรณดา ๖-๙-๕๘)