....จับนาง..(๒)


ผมอยากให้ลูกภูมิใจในตนเอง มีความมั่นใจในตนเอง ถึงแม้เขาจะบอกผมว่า..อาจารย์เลือกเขา เพราะไม่รู้จะเลือกใครได้อีกแล้ว นิสิต.จะมีข้อจำกัดด้านความถนัด จะรักและสนใจกันไปคนละแบบ ลูกชายชอบโขน ในชมรมฯ ก็มีเพียงไม่กี่คน เท่าที่รู้..ก็มีโขนพระ แต่ยังขาดตัว..หนุมาน..

ผมมีลูกชายสองคน คนโต รับราชการครู สอนวิชาดนตรี คนเล็ก เรียนอยู่ ปี ๑ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ คณะศึกษาศาสตร์(พลศึกษา) คนโต..ไม่มีอะไรน่าห่วง จะมีก็แต่คนเล็ก..ที่กำลังถูก..รับน้อง..อย่างหนัก ผมก็ได้แต่ให้กำลังใจ ให้อดทนเพื่อจะได้ผ่านช่วงเวลานี้ไปให้ได้..

ถ้าผ่านได้..ก็ยังต้องเรียนอย่างมุ่งมั่นทุ่มเท..ให้มากกว่าเพื่อน ผมเตือนลูกเสมอว่า เราเป็นเด็กโควต้า ไม่ได้มาจากแอดมิดชั่น จะต้องตั้งใจเรียนเป็นพิเศษ เพราะกิจกรรมจะมากกว่าเขา นิสิตโควต้า..มีเงื่อนไขว่า ต้องร่วมกิจกรรมกับชมรมศิลปวัฒนธรรม ที่เกี่ยวข้องกับ โขน ละคร ดนตรี และการแสดงพื้นบ้าน..

ลูกคนโต..ที่ว่าไม่ห่วง แต่บางครั้งก็อดไม่ได้เหมือนกัน ต้องคอยเตือนให้แบ่งเวลา พักผ่อนบ้าง เสาร์อาทิตย์ก็เอาแต่ซ้อมดนตรีไทย (วงปี่พาทย์) ต่อเพลงให้เด็ก..ไม่ค่อยจะกลับบ้าน วันธรรมดาก็กลับเข้าบ้านพักครูจนมืดค่ำ ก็ถือว่าให้เวลากับงานราชการอย่างเต็มที่

ทำให้ผมนึกถึง ตัวผมเอง..เมื่อย้อนกลับไปในอดีต..ใช่เลย..ผมก็เป็นแบบนี้แหละ ลูกชายคนเล็กของผม ก็เหมือนผมในอดีต เมื่อครั้งที่ผมเป็นนักศึกษาวิทยาลัยครู ..ร่วมกิจกรรมของสถาบันไม่เคยขาด แต่ก็เป็นแบบสมัครใจ ไม่มีเงื่อนไขอันใด ทั้งกิจกรรมดนตรี กิจกรรมเชียร์..ชมรมวรรณศิลป์และกิจกรรมห้องสมุด..แต่ก็ไม่เสียการเรียน เพียงแค่พอผ่าน ไม่ถึงกับเป็นเลิศทางวิชาการ และไม่ได้เกียรตินิยมกับเขา แต่ความรู้พิเศษจากกิจกรรมและประสบการณ์ สามารถนำไปประยุกต์ใช้ในวิชาชีพครูได้ทั้งหมด..บางเรื่องราว..ไม่มีในตำรา..และวิชาเอกก็ไม่ได้มีให้เรียนรู้..

เมื่อสอบเข้ารับราชการครู..เป็นครูสมความตั้งใจ ก็ยอมรับว่า ผมไฟแรงมาก..และที่สำคัญ..ไฟ แห่งการพัฒนาการเรียนการสอน ไม่เคยมอดไหม้ไปจากตัวผม..ครูใหญ่..มอบหมายงานอะไรให้ทำ ทุกอย่างต้องทำอย่างถูกต้อง รวดเร็ว เรียบร้อย พอเปลี่ยนสายงานมาอยู่สำนักงานการประถมฯ เจ้านายก็มอบหมายงานด้วยความไว้วางใจ แต่ละงานล้วนสำคัญ ต้องอาศัยความรับผิดชอบ..ผม..ก็ไม่เคยทำให้เจ้านายผิดหวัง..

แม้จะดึกดื่นขนาดไหน..ก็ต้องทำงานให้แล้วเสร็จ ไม่ให้องค์กรเสียหาย ไม่ทำให้เจ้านายเสียความรู้สึก ขณะเดียวกัน..ผมก็มีความสุขกับผลงานที่ทำ..เวลาผ่านพ้นไป..เป็นอดีตที่ยาวนาน แต่ผมไม่เคยสลัดหลุดได้เลย ยังเกาะกุมอยู่ในหัวใจผม เป็นส่วนหนึ่งของพฤติกรรมการทำงานของผม..ในตำแหน่ง..ผู้อำนวยการโรงเรียน..ในปัจจุบัน

ลูกชายคนโต..ก็กำลังจะเหมือนผมอีกแล้ว...เริ่มต้นชีวิตครูอย่างสวยหรู..เป็นที่รักของครูและผู้บริหาร สร้างสรรค์ผลงาน เป็นหน้าเป็นตาให้สถานศึกษา กอบกู้เกียรติยศชื่อเสียงให้กับหน่วยงานของตน สร้างคุณค่าให้กับส่วนรวม..โดยที่ไม่เห็นแก่เหน็ดเหนื่อย ผมก็ได้แต่บอกรู้ว่า..ทำที่สบายใจนะลูก แต่ต้องไม่ลืมดูแลตัวเองด้วย..มีเวลาก็โทรหาน้องบ้าง..เพราะน้องยังไม่เคยเจออะไรหนักๆ ต้องคอยช่วยกันให้..กำลังใจ

วันแม่ที่ผ่านมา..ลูกคนเล็ก พลิกผันตัวเอง จากโขนลิง ไปเป็นหนุมาน ตามที่ชมรมฯหมายตาไว้ ได้ฝึกซ้อมและไปแสดงที่ห้างเซ็ลทรัลเวิร์ล..นับเป็นบทบาทใหม่ที่ลูกได้รับ เมื่อย่างก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย..ผมบอกลูกว่า..อาจารย์ท่านให้โอกาสแล้ว ทำให้ดีที่สุด..อย่าทำไปเล่น จริงจังทุกเวที แต่ก็อย่าเพลิดเพลินจนผละหนีการเรียน หัวใจของนิสิต ต้องอยู่ที่การเล่าเรียนเพียงอย่างเดียว งานอื่น..เป็นเพียงประสบการณ์เสริม ..ซึ่งก็ไม่อาจปฏิเสธได้เหมือนกัน

ผมอยากให้ลูกภูมิใจในตนเอง มีความมั่นใจในตนเอง ถึงแม้เขาจะบอกผมว่า..อาจารย์เลือกเขา เพราะไม่รู้จะเลือกใครได้อีกแล้ว นิสิต.จะมีข้อจำกัดด้านความถนัด จะรักและสนใจกันไปคนละแบบ ลูกชายชอบโขน ในชมรมฯ ก็มีเพียงไม่กี่คน เท่าที่รู้..ก็มีโขนพระ แต่ยังขาดตัว..หนุมาน..

วันนี้..ลูกชายคนเล็ก..ทำให้ผมคิดไกลไปอีกก้าว..เมื่อได้ข่าวว่า..ลูกสาวคนเล็ก ของครูที่โรงเรียนที่เรียนนาฏศิลป์ก็มีความสามารถที่จะรำเป็น..ตัวนาง..ได้ โดยเฉพาะการแสดงโขนในเรื่องรามเกียรติ์ ตอน..จับนาง ถ้าเป็นไปได้ ก่อนปิดภาคเรียนนี้ เด็กทั้งสองน่าจะมาซ้อมด้วยกัน ให้น้องนักเรียนได้ชม และอาจต่อยอดไปสู่การแสดงให้ชุมชนท้องถิ่นได้รับชมด้วย

ผมโทรบอกลูกชาย ให้หาเวลาว่าง หมั่นซ้อมบ่อยๆจะได้ไม่ลืม มีทักษะการร่ายรำที่คล่องตัว ลูกชายบอกว่า กำลังซ้อมอยู่.. อาจารย์จะพาไปเล่นงานนอก ในงานพระราชทานเพลิงศพ อดีตอาจารย์มหาวิทยาลัย...ที่วัดลาดพร้าว..ลูกชายได้เล่นเป็นตัว..หนุมาน..อีกแล้ว

ครับ..เป็นการจับนาง..ครั้งที่สองของลูกชาย..เขาคงเหนื่อยไม่ใช่น้อย ต้องเรียนและรับผิดชอบกิจกรรมของชมรมฯ แต่เอาเถอะ..ผมก็ขอเอาใจช่วย ให้เขามีความสุขในงานที่เขาได้ทำ ในกิจกรรมที่เขาได้ร่วม ถ้าเขาผ่านไปได้..คุณค่าและความภูมิใจจะติดตามตัวเขาไป..เหมือนพ่อของเขา

ชยันตฺ์ เพชรศรีจันทร์

๓๐ สิงหาคม ๒๕๕๘




หมายเลขบันทึก: 594118เขียนเมื่อ 30 สิงหาคม 2015 17:24 น. ()แก้ไขเมื่อ 30 สิงหาคม 2015 17:24 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลงจำนวนที่อ่านจำนวนที่อ่าน:


ความเห็น (2)

เป็นกำลังให้ทุกๆคนด้วยครับ

มาเป็นกำลังใจให้ครับ

ตอนมัธยมศึกษา

ผมได้แสดงโขนเป็นหนุมาณด้วย

ตอนนี้เลยตีลังกาได้หลายแบบ

55555

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี