วันพ่อตลอด ๒๔ ชั่วโมง

"หมอช่วยผมหน่อยได้ไหม ลูกสาวผมท้อง"

ผู้ชายวัย ๔๐ ปลายๆคนหนึ่งเดินเข้ามาหาผมหลังจากที่ผมตรวจคนไข้คนสุดท้ายในคลินิกนรีเวชเสร็จสิ้นลง และกำลังเก็บของจะรีบออกไปประชุมในเวลาเที่ยง ซึ่งเวลานี้ก็เริ่มสายแล้ว

ผมเงยหน้ามองชายที่เข้ามาหาแล้วเชิญนั่ง รู้สึกทึ่งเล็กน้อย เพราะโดยปกติ คนที่จะพาลูกมาทำแท้งมักจะเป็นแม่เสียมากกว่าคนเป็นพ่อ จึงรู้สึกอยากนั่งฟังมากกว่ารีบวิ่งออกไปประชุม

"เป็นยังไงเหรอครับ" ผมเป็นผู้เริ่มการสนทนาก่อน เพราะเอาเข้าจริงๆ ชายคนที่เข้ามานั่งตรงหน้าผมนั้นกลับนั่งนิ่งๆและก้มหน้ามองปลายเท้าเสียมากกว่า

"ลูกสาวผมท้องครับหมอ หาพ่อไม่ได้ และมันก็ติดยาด้วย หมอต้องช่วยผมนะหมอนะ" มันเป็นคำตอบที่ทำให้ผมถูกสะกดลึกลงไปอีก

"ใจเย็นๆ ลองเล่าเรื่องให้หมอฟังหน่อยได้ไหม" บรรยากาศในการพูดคุยคงเริ่มเย็นลง เพราะคนที่บอกว่าเป็นพ่อนั้นเริ่มเงยหน้ามามองผม อีกทั้งการที่เหลือเราเพียง ๒ คน คงจะทำให้เขาเล่าเรื่องราวได้สะดวกขึ้น แน่นอนว่า เรื่องแบบนี้คงไม่ค่อยมีใครอยากเล่าหรืออยากให้เกิดขึ้นกับตัวเองสักเท่าไหร่

"ผมพกรูปสาวไว้กับตัวตลอดเลยนะหมอ" ว่าแล้วผู้เป็นพ่อก็ล้วงไปในกระเป๋าสตางค์ หยิบรูปเด็กสาวรุ่นกระเตาะคนหนึ่งมาให้ผมดู "บ้านเราหาเช้ากินค่ำ แม่เขาออกไปขายของ ส่วนผมขับรถตุ๊กๆ ผมเองไม่เคยกินเหล้าไม่เคยสูบบุหรี่เลย ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมลูกสาวผมจึงได้ไปติดยาจนได้ บางครั้งลูกใช้ยาบ้าจนเกิดอาการประสาทหลอน ต้องคอยวิ่งไล่จับ บางทีลูกหายไปกับเพื่อนสองสามวัน ไปกินกระท่อมผสมยาแก้ไอ กลับมาบ้านทีนึงก็นอนหลับยาวเป็นวันๆ ไอ้ผมเห็นมันนอนอยู่ กะว่าจะไม่สนใจมัน แต่ก็ทนไม่ได้ ต้องไปห่มผ้าให้มันอีก จะทำยังไงได้นะหมอ ก็เราเป็นพ่อมันตลอด ๒๔ ชั่วโมงนะหมอนะ"

ความสะเทือนใจเกิดขึ้นในอกผมอีกจนได้

วันนี้เจ้าตัวไม่ยอมมาโรงพยาบาล เพราะเธอไม่ยอมตื่นนอนหลังจากที่คงจะอดนอนมาเกือบ ๓ วันจากการเสพยา ลูกศิษย์คนหนึ่งบอกผมว่ามันน่าจะเป็น "สี่คูณร้อย" นั่นจึงเป็นเหตุที่ทำให้คนเป็นพ่อต้องมาพบผมเพียงคนเดียว

"หมอไม่แน่ใจนักว่าจะช่วยได้แค่ไหนนะ แต่เอาเหอะ พาเจ้าตัวมาให้ตรวจหน่อยสิ จะได้วางแผนช่วยกันอย่างจริงจัง ถ้าท้องมันแก่เกินไปก็คงจัดการให้ไม่ได้ แต่ถ้าทำได้จะได้คุมกำเนิดให้เลย และจะปรึกษาจิตแพทย์มาช่วยร่วมกันดูแลด้วย จะได้พยายามเลิกยา" ผมตอบออกไป และสังเกตเห็นแววตาที่มีความหวังผุดแว๊บขึ้นมาเพียงนิดหนึ่ง

"ครับหมอ ถ้าจะทำไม่ได้ผมก็คงต้องทำใจ แต่ถ้าหมอช่วยได้ก็จะช่วยพวกเราได้มากเลยครับ อย่างน้อยผมกับแม่มันจะได้ไม่มีภาระเพิ่ม ตอนนี้เราก็ต้องเลี้ยงลูกคนแรกของลูกสาวคนนี้ไว้แล้วคนนึง หาพ่อไม่ได้เหมือนกัน มันไม่เคยสนใจลูกเลยนะครับหมอ ผมนี่จนใจจริงๆ ๓ วันที่ผ่านมานี้ ผมไม่มีแรงออกไปขับรถเลยครับ เป็นห่วงมัน"

ผมบันทึกเรื่องนี้หลังจากเหตุการณ์ผ่านไปราวเกือบเดือน เพราะนึกไปทีไรก็ยังคงสะเทือนใจ แต่ในช่วงบรรยากาศอันชื่นมื่นของวันแม่ ที่อ่านในสังคมออนไลน์ก็จะพบแต่คำประกาศรักแม่ ทำให้ผมอดคิดถึงชายผู้นั้นไม่ได้

ผมคิดถึงวันพ่อครับ

วันพ่อตลอด ๒๔ ชั่วโมง

ธนพันธ์ พ่อลูกสาวสองเมียหนึ่ง

๑๑ สค ๕๘

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ผมเอง



ความเห็น (0)