..เป็นครู ... ต้องสู้...ต้องอดทน.....ถึงมีสิทธิ์บ่น....ก็ต้อง...บ่น..เบา ๆ

ฤดูก่าลแห่ง กีฬา ก็เป็นอันว่า การเรียน ต้อง " เพลา ๆ " ไปตามระเบียบ

ครูที่ " ไร้ฝีมือ" อย่างคุณมะเดื่อ ก็ไม่มีหน้าที่อะไรในเรื่อง " กีฬา"



เด็ก ป.๔ ป.๕ ป.๖ เป็นเด็กโต ก็ต้องเป็นนักกีฬาของโรงเรียนมากมายหลายคน

เหลือเด็กชั้นละ สิบกว่าคนบ้าง ไม่ถึงบ้าง ป.๔ เหลือมากกว่าชั้นอื่น ๆ



เด็ก ป.๔ จะมีเด็กผู้ชายมากกว่าผู้หญิง และขึ้นชื่อว่า

" สุดซน " และ " เกเร" สุด ๆ



สองวันมานี้ คุณมะเดื่อ ต้องเดินเข้า เดินออก ป.๔ ป.๕ ป.๖ เพราะ ครูคนอื่น ๆ

เขา " มีฝืมือ" จึงต้องไปทำหน้าที่ต่าง ๆ คุณมะเดื่อจะให้งาน ป.๕ ป.๖

แล้วก็มาประจำที่ ป.๔ สอนโดยทบทวนความรู้ เพราะสอนเดินหน้าไม่ได้ เนื่องจาก

เด็ก ๆ อยู่ไม่ครบชั้น



เหลือครูผู้สอนอยู่โรงเรียนไม่กี่คน เด็ก ๆ ป.๑ ป.๒ ป.๓

จะเหลือเกือบครบชั้น จะมีหัวโจกประจำขั้นหลายคน ที่จะวุุ่นอยู่ในชั้น

ครูก็จะเอามาฝากคุณมะเดื่อ เพื่อปราบพยศ

ช่วงนี้ก็จะเป็นอย่างนี้แทบทุกวัน



บ่ายวันนี้ คุณมะเดื่อต้องให้เด็ก ๆ ออกไปทำกิจกรรมนอกห้องเรียน

เพราะ................." หมดแรงเดิน"................

อยากจะปูเสื่อนอน "เหมือนท่าน ผอ.ชยันต์..คนเก่ง" (ขออนุญาตพาดพิง)

แต่ก็จนปัญญา ปล่อยเด็กทำกิจรรมนอกห้องเรียน แล้ว ไปนั่งพัก (หอบ) ที่

ห้องสมุด (สิ้นชีวิต) ..... รู้ตัวว่าแก่ ก็....ตอนนี้เอง.... พรุุ่งนี้อีกวันที่ต้องเจอสภาพ

แบบนี้ ..... เวรอาหารกลางวันของคุณมะเดื่อด้วย..เฮ้อ....!!



..เป็นครู ... ต้องสู้...ต้องอดทน.....ถึงมีสิทธิ์บ่น....ก็ต้อง...บ่น..เบา ๆ จ้าาา