ปริญญาเอก...ของผม

แนวดำเนินการ..ตามโมเดลการบริหาร..ที่ยึดปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง..ผ่านกระบวนการทำงาน ที่เป็นภาพเชิงประจักษ์และเห็นผลจริง...จึงเป็น..หลักสูตร..ปริญญาเอก..ของผม ที่เรียนรู้อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน เป็นทักษะชีวิต..ที่ผมแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ลงสู่เด็ก..ที่จะเป็นอนาคตของเขา และอนาคตของชาติ

ผมเคยคิดเรียนต่อปริญญาเอก..หลายครั้ง...นับตั้งแต่จบปริญญาโท ตอนนั้นเป็นครู อยากเรียนมาก พอมาเป็นผู้บริหารสถานศึกษา ก็ยังใฝ่ฝัน..ที่จะเรียนอยู่พอสมควร แต่...ไม่มีเงิน..ส่วนเวลาที่จะไปเรียนก็มีอยู่อย่างเหลือเฟือ..

มาถึง..ณ เวลานีี้ มีเงินที่พร้อมจะเรียน..แต่...ไม่มีเวลาพอที่จะเรียนในระบบแล้ว..เวลา..เกือบทั้งหมดทั้งมวล ต้องใช้ไปกับการบริหารจัดการในโรงเรียนขนาดเล็ก บริหารงานคุณภาพการเรียนการสอน ในท่ามกลางปัญหาอุปสรรคและความขาดแคลน ที่ไม่อาจปล่อยปละได้เลยแม้แต่น้อย..

เพื่อนร่วมรุ่น..และรุ่นน้อง เรียนปริญญาเอกกันมากมายหลายคน บางคนจบแล้ว คนที่ยังไม่จบ..ก็มาขอให้เป็นที่ปรึกษา มาศึกษาดูงานที่โรงเรียน รวมทั้งพาบุคลากรที่ศึกษาปริญญาโท..มาศึกษาเรียนรู้ภาคสนาม และขอให้ผมเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านเครื่องมือ..ปริญญานิพนธ์..พอผมเต็มใจให้คำปรึกษา(ฟรี) สิ่งที่ผมได้รับคือ..เพื่อนและมิตรภาพ..ที่ยั่งยืน..และอบอุ่น..จนคุ้นเคยกันไปตามประสาคนในสังกัดเดียวกัน

ผู้ให้..ย่อมเป็นที่รัก..เสมอ..เมื่อน้องและเพื่อนจบปริญญาเอก..ก็ยังคบกันได้เป็นปกติ และกลับมาเรียกผมว่า..ด๊อกเตอร์ชยันต์..ซึ่งเป็นถ้อยคำเย้าหยอก..ที่สังเกตได้ว่าคนพูด..มีแววตา แฝงไว้ด้วยความจริงใจ..เมื่อห้ามไม่ให้เรียก..แล้วไม่ฟังกัน..อยากเรียกก็เรียกไป..ผม..ก็ไม่ได้หลงไหลได้ปลื้มกับถ้อยคำเยินยอนั้น..เพราะเข้าใจได้ว่า..อย่างไรก็ไม่ใช่ตัวตนของเรา..

ครับ..ถึงผมจะไม่จบปริญญาเอก..แต่ผมก็ไม่เคยน้อยเนื้อต่ำใจ..งาน..ทำให้ผมมีความสุขและประสบความสำเร็จ..มากกว่าเรียนจบปริญญาเอกเสียอีก..ในช่วงเวลาเกือบ ๑๐ ปี ในโรงเรียนขนาดเล็ก ผมมั่นใจเหลือเกินว่า ผมได้เรียนรู้มากกว่าหลักสูตรปริญญาเอกหลายเท่านัก เป็นภาคปฏิบัติตรง และไม่มีสัญญาณหรือใบปริญญาที่บ่งบอกว่าผมจะเรียนจบ..จึงเป็นการเรียนรู้สู้งานไม่รู้จบเสียที...

ศึกษาเรียนรู้ทุกวัน..แก้ปัญหาและพัฒนาจนประสบความสำเร็จไปแล้วหลายงาน/หลายกิจกรรมและโครงการ จนหลายชื้นงาน เป็น..Best Practice..ที่นำเสนอและเผยแพร่เป็นเอกสารมาแล้วหลายเวที..

การมีแหล่งเรียนรู้..ที่มั่นคงและยั่งยืน ไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องอาศัยการวางแผน และการทำงานแบบมีส่วนร่วม จากหลาบฝ่าย ที่จะต้องทำงานเป็นหนึ่งเดียว..การจัดการชั้นเรียนที่ครูไม่ครบชั้น การบริหารนวัตกรรมสื่อทางไกล ที่ต้องประสานใจสื่อสารความรู้ความเข้าใจให้ตรงกัน..รองรับนโยบายการศึกษาที่ถาโถมไม่จบสิ้น เพื่อดิ้นให้อยู่รอด และไปสู่เป้าหมาย..คือคุณภาพ..การอ่าน..ที่วัดและประเมินผลได้จริง ตลอดจนผล NT และ O-Net...ที่พึงมีพึงได้ และไม่ง่ายเลย แต่ก็ไม่เคยเป็นปัญหาให้เขตพื้นที่ต้องแบกรับภาระ..

แนวดำเนินการ..ตามโมเดลการบริหาร..ที่ยึดปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง..ผ่านกระบวนการทำงาน ที่เป็นภาพเชิงประจักษ์และเห็นผลจริง...จึงเป็น..หลักสูตร..ปริญญาเอก..ของผม ที่เรียนรู้อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน เป็นทักษะชีวิต..ที่ผมแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ลงสู่เด็ก..ที่จะเป็นอนาคตของเขา และอนาคตของชาติ

และผมก็เชื่อว่า..ความภูมิใจในเกียรติและศักดิ์ศรีของความเป็น..ครู..ไม่ได้อยู่ที่จบวุฒิการศึกษาใด..แต่อยู่ที่การทำหน้าที่และมีความรับผิดชอบในงานที่ทำ..เต็มที่ เต็มใจ และเต็มเวลา..ครับ..ปริญญาเอก..ในชีวิตของผม..คุ้มค่าจริงๆ

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๑๓ กรกฎาคม ๒๕๕๘



บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า....จากโรงเรียนเล็ก



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ 

หวัดดีท่าน ผอ.คนเก่ง

ขอฝากความมาถึงท่าน ผอ.และคณะครู

ของบ้านหนองผือ ไว้คร่าว ๆ ก่อน ว่า...

ประมาณ วันที่ ๘ - ๙ สิงหา ( เสาร์ , อาทิตย์)

คุณมะเดื่อ ( อาจจะ...และคณะ) จะมาเยี่ยมเยียนท่านอีกครา

พร้อมกับนำหนังสือมาบริจาคด้วยจ้ะ

รายละเอียด จะคุยหลังไมค์ อีกครั้งนะจ๊ะ

แจ้งคร่าว ๆ ไว้กอ่นจ้าาาา


หมายเลขบันทึก

592323

เขียน

13 Jul 2015 @ 20:20
()

แก้ไข

13 Jul 2015 @ 20:21
()

สัญญาอนุญาต

ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง
ดอกไม้: 10, ความเห็น: 1, อ่าน: คลิก