สพป.กจ.๔..เขตพื้นที่ของผมทราบดี..มีการนิเทศติดตามอย่างใกล้ชิด..มีการศึกษาดูงาน มีการอบรมสัมมนา แลกเปลี่ยนเรียนรู้กันอย่างสม่ำเสมอและต่อเนื่อง...เพื่อ..ทำความเข้าใจให้ตรงกัน..แต่ละฝ่ายปรับบทบาทหน้าที่ และใช้ DLTV. บนพื้นฐานความรู้และความรับผิดชอบ...อย่างจริงจัง..วัดและประเมินได้

เช้าวันนี้..เป็นคิวของนักเรียนชั้นป.๑ ซึ่งมีทั้งหมด ๙ คน..ผมขอพบตั้งแต่เวลา ๐๗.๔๕ น. จนถึง ๐๘.๑๐ น. ก่อนเวลาเคารพธงชาตินั่นเอง..ก่อนหน้านี้..พบเด็กชั้นนี้ มาแล้ว ๓ - ๔ ครั้ง ได้คำตอบว่า เด็กป.๑ ทั้งหมดอ่านคำง่ายๆ ที่ไม่มีตัวสะกดได้ ต่อเมื่อให้อ่านคำพื้นฐานที่ยากขึ้น และมีตัวสะกด นักเรียนจะอ่านไม่คล่อง ซึ่งแสดงว่าเขายังไม่มีความพร้อม ครูต้องรีบแก้ไข โดยสอนสระทั้งรูปและเสียง ให้นักเรียนแม่นยำ เพื่อการอ่านสะกดตัวผสมคำของนักเรียน..จะได้เกิดเป็นทักษะที่คล่องตัวยิ่งขึ้น

ข้อสงสัยของผมวันนี้ก็คือ..นักเรียนมีความแม่นยำ..ในพยัญชนะไทยทั้ง ๔๔ ตัวมากน้อยเพียงใด..จึงทดสอบโดยพิมพ์พยัญชนะเป็นแถวๆ แต่ละแถวพยัญชนะจะไม่เรียงกัน นักเรียนจะเดาไม่ได้เลย ปรากฎว่า นักเรียนทุกคนรู้จักและอ่านได้คล่อง..ก็แสดงให้เห็นว่า..พยัญชนะไม่มีปัญหา..ครูต้องรีบเดินเครื่องไปสู่การสะกดคำ โดยให้นักเรียนเข้าถึง..สระ..ให้ได้โดยเร็ว

นักเรียนอ่านไปได้พักใหญ่..ก็มีหญิงสาวที่เป็นผู้ปกครองนักเรียน..จูงมือเด็กในชุดนักเรียน สะพายกระเป๋าพร้อม..ผมเชิญให้นั่ง..จากนั้นก็สัมภาษณ์ทันที

ได้ความว่า..ลูกชายอยู่ชั้น ป.๒ เรียนอยู่ที่โรงเรียน...ห่างจากโรงเรียนบ้านหนองผือราว ๔ กม. สาเหตุที่ต้องไปเรียนที่....เพราะตามพี่ไป และหมู่บ้านไม่ได้อยู่เขตอำเภอเลาขวัญและ ไม่ใช่เขตบริการของหนองผือ...

"...แล้ววันนี้..คิดอย่างไร..จึงจะย้ายลูกมาเรียนที่นี่.." ผมถามผู้เป็นแม่..เป็นคำถามที่ผมจะถามผู้ปกครองทุกคน และขอร้องให้พูดความจริง..เพื่อโรงเรียนจะได้ใช้เ่ป็นข้อมูล...ดูแลและแก้ปัญหา

การย้ายมา..หลังจากโรงเรียนเปิดเรียนไปแล้ว..ย่อมมีเหตุผลที่สำคัญทั้งสองฝ่าย ผู้ปกครองไม่ผ่านการประชุมรับทราบนโยบาย..และ..ไม่ได้เรียนมาตั้งแต่ชั้นอนุบาล..ย่อมต้องพูดคุยรู้จักกันก่อน

ผู้เป็นแม่บอก ครอบครัวไม่มีปัญหาอะไร..ตอนที่ลูกชายอยู่ชั้น ป.๑..สนใจเรียน อยากไปโรงเรียน..พอขึ้นชั้นป.๒ ได้เรียนกับครูผู้ชาย..ครูเขาจะปล่อยให้ดูแต่ทีวี ไม่ค่อยได้สอน ลูกชายบอกจดไม่ค่อยทัน ..ตื่นขึ้นมาก็ร้องไห้..ไม่อยากไปโรงเรียน.."

นี่คือข้อมูล..ของผู้ปกครอง..ที่บอกให้ผม..ทราบ ในแง่มุมเดียว..ถามว่า..ผมเชื่อไหม..ก็ต้องฟังหูไว้หู ข้อเท็จจริง..อีกไม่นาน..สัมภาษณ์เด็กนิดเดียวก็รู้แล้ว..ผมใจเย็นไว้ก่อน..แต่ก็คิดในใจว่า..DLTV...บางแง่มุมก็มีปัญหา..ที่การสื่อสารและการบริหารจัดการ..ที่ครูและผู้ปกครองเอง ยังไม่ปรับให้ตรงกัน..และถามว่า ..สพฐ.ทราบไหม..ผมไม่แน่ใจ...

แต่ สพป.กจ.๔..เขตพื้นที่ของผมทราบดี..มีการนิเทศติดตามอย่างใกล้ชิด..มีการศึกษาดูงาน มีการอบรมสัมมนา แลกเปลี่ยนเรียนรู้กันอย่างสม่ำเสมอและต่อเนื่อง...เพื่อ..ทำความเข้าใจให้ตรงกัน..แต่ละฝ่ายปรับบทบาทหน้าที่ และใช้ DLTV. บนพื้นฐานความรู้และความรับผิดชอบ...อย่างจริงจัง..วัดและประเมินได้

ก่อนที่หญิงสาว..ผู้เป็นแม่จะลากลับไป..เพื่อให้ลูกชาย ป.๒ ได้อยู่กับครูใหม่ เพื่อนใหม่..และเข้าแถวเคารพธงชาติ..ก่อนเข้าเรียนเป็นครั้งแรก..ในโรงเรียนขนาดเล็ก..ใกล้บ้านแต่ต่างสังกัด..ผมบอกผู้ปกครองว่า...

"...แม่ไม่ต้องห่วงนะครับ...ผมกับครูจะสอนลูกแม่อย่างดีที่สุด แต่ผมก็ต้องขอบอกก่อนนะครับ..ที่นี่ก็เรียนกับทีวีเหมือนกัน..แต่ครู..จะอยู่ในห้องตลอด จัดเตรียมอุปกรณ์และคอยเดินดู สังเกตนักเรียนว่าตั้งใจเรียนมากน้อยแค่ไหน เรียนทันหรือไม่ ขาดเหลืออะไร..ถ้าเรียนไม่ทัน ไม่เข้าใจ ก็จะเสริมเติมเต็มให้ตอนกลางวันและตอนบ่ายสองโมงครึ่ง....เรื่องจดไม่ทัน..ของเราไม่ได้เน้นครับ...." ผู้เป็นแม่ยิ้ม..เหมือนจะเบาใจ

ผู้ปกครอง..แม่ของเด็ก ป.๒ ยกมือไหว้แล้วลุกขึ้นเดินไปที่รถ..ผมเดินไปส่ง..อดไม่ได้..ที่จะถามประโยคเด็ด..ที่ค้างคาใจ..

"เมื่อกี้แม่พูดว่า...เด็กหนองผือ..อ่านเก่ง..แม่รู้ได้อย่างไรครับ...." ผมถาม...เพื่อต้องการคำตอบ

"อ๋อ...มากินก๊วยเตี๋ยวที่นี่บ่อย...ร้านก๊วยเตี๋ยวเขาเล่าให้ฟัง....."

ชัดเจนเลย..นึกว่ารู้มาจากที่ไหน..ก็เจ้าของร้านก๊วยเตี๋ยวที่ว่านี้..อยู่หลังโรงเรียน เป็นกรรมการโรงเรียนด้วย และลูกชายเขาอยู่ ป.๓ ก็อ่านคล่อง....ช่วยบอกต่อกันแบบนี้...เดี๋ยวก็ย้ายมากันเพียบหรอก...

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๗ กรกฎาคม ๒๕๕๘