เพลง..พอเพียง..พาเพลิน

ผม..รับฟังคำกล่าวรายงาน แนะนำโรงเรียน และชมนิทรรศการผลงานนักเรียน ในโครงการตามปรัชญาฯ ที่นักเรียนแบ่งทีมสาธิต รายงาน และนำเสนออย่างชัดถ้อยชัดคำ..นักเรียนนำชมแหล่งเรียนรู้ทางการเกษตร..เป็นระบบครบวงจร

"ภายใต้ฟ้าที่กว้างใหญ่ มีขุนเขาให้คนปีนป่ายอยากจะไปให้ไกลให้สุดดังใจฝัน พอหวังสูงจนเกินไป กลับเป็นทุกข์ท้อแท้ในใจ และดวงดาวไม่ใช่คำตอบที่ต้องการ..."

ได้ฟัง..บทเพลงนี้อีกครั้ง..เมื่อเขตพื้นที่การศึกษา แต่งตั้งให้เป็นคณะกรรมการฯ ประเมินสถานศึกษาพอเพียงโรงเรียนในสังกัด ประจำปีการศึกษา ๒๕๕๘ ..เริ่มออกประเมินสองโรงเรียนแรก ในช่วงเช้าเป็นโรงเรียนประถมศึกษาขนาดใหญ่ มีนักเรียนเกือบ ๓๐๐ คน ช่วงบ่าย..เป็นโรงเรียนขนาดเล็ก เด็กนักเรียนไม่ถึงร้อย...

ส่วนที่เหมือนกัน..คือการต้อนรับด้วยอัธยาศัยไมตรีที่ดียิ่ง บ่งบอกการเตรียมความพร้อม ที่มีการซักซ้อมมาก่อนหน้านี้ เห็นได้จากนักเรียน สีหน้ายิ้มแย้ม แจ่มใส ใส่อารมณ์และความรู้สึกกับบทเพลง..อยู่อย่างพอเพียง..ที่ท่วงทำนองดนตรี น่าฟัง เนื้อหากินใจ ให้ข้อคิด นักเรียนร้องประสานเสียงได้อย่างน่ารัก.. อยากฟังซ้ำนานๆ

สองโรงเรียน..เปิดหัวจั่วเรื่องราว..ให้กรรมการฯได้ค้นพบและรับทราบ..จากบทเพลงที่เหมือนกัน เพื่อก้าวไปสู่..สถานศึกษาต้นแบบ..เชื่อว่า..ถ้านักเรียนและครู ร่วมด้วยช่วยกัน ด้วยพลังรักและศรัทธาในปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง..อย่างแท้จริง..ยากและสูงแค่ไหน..ก็จะไปถึงได้

"กลับมาเอนกาย ซบลงแนบอุ่นไอดินสู่ความเคยชินที่เราเคยหลงลืมไปนาน ก็จะรู้ว่าผืนดินท้องฟ้าหน้าบ้านเรานั้นที่เป็นของสำคัญเกินสิ่งใดๆ"

ผม..รับฟังคำกล่าวรายงาน แนะนำโรงเรียน และชมนิทรรศการผลงานนักเรียน ในโครงการตามปรัชญาฯ ที่นักเรียนแบ่งทีมสาธิต รายงาน และนำเสนออย่างชัดถ้อยชัดคำ..นักเรียนนำชมแหล่งเรียนรู้ทางการเกษตร..เป็นระบบครบวงจร

ผมคิดถึงโรงเรียน..คิดถึงงานที่จากมา และคิดถึงนักเรียน..ตลอดจนธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมที่ร่มรื่น ..ห่อหุ้มงานเกษตรพอเพียง ดินและน้ำ..ที่ชุ่มฉ่ำ..ที่เคยนำนักเรียนเดินเล่นและเรียนรู้เพลิดเพลิน..เสียงเพลง..อยู่อย่างพอเพียง..ยังแว่วดังอยู่ในความรับรู้ของหัวใจ..อยากกลับไปถ่ายทอดบทเพลงนี้..ให้นักเรียนทบทวนใหม่อีกครั้ง..หลังจากห่างหายไปเมื่อปิดภาคเรียน...

"อยู่อย่างพอเพียง ใกล้ตัวความสุขยังมี อยู่อย่างพอดี ไม่มีทุกข์ร้อนในใจ สุขจริงแท้ในชีวิตคน จะค้นเจอได้ไม่ไกล อยู่ในใจของคนรู้จักเพียงพอ....."

ได้ออกไปเห็นโรงเรียนที่กว้างใหญ๋ ..กลับคิดได้และภูมิใจในโรงเรียนหลังเล็กที่อบอุ่น ถ้าอยู่อย่างพอดี ความสุขที่จะสัมผัสได้ก็ยังพอมี ขอเพียง..ทำงานกับเพื่อนร่วมงานให้เป็นสุข สนุกกับงานการศึกษา..ที่เป็นปัจจุบัน ไม่ต้องฝันไกล..แต่ต้องทำเรื่องใหญ่ให้เป็นจริง..คือ คุณภาพนักเรียน...ด้วยสมองและสองมือ...ด้วยแรงกายและพลังใจแห่งศรัทธา..

"ความมุ่งมั่นยังมีอยู่ ยังต้องสู้ต้องทำทุกอย่าง อยู่บนทางที่แม้จะเหนื่อยแต่ยังไหว ยังต้องคิดต้องทำดี ต้องมานะพากเพียรเข้าไป แต่ดวงดาวไม่ใช่คำตอบที่ต้องการ...."

ชยันต์ เพชรศรีจันทร์

๑๖ มิถุนายน ๒๕๕๘

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เรื่องเล่า....จากโรงเรียนเล็ก



ความเห็น (1)

เขียนเมื่อ