คิดนิ่ง หรือ คิดแทน ... คนอื่น

ผมลองใช้กระบวนการละครที่แยก "ความคิด" กับ "ความรู้สึก" ไปพร้อมๆกับความตั้งใจของผมในการสะท้อนให้อาจารย์รุ่นน้องของผมได้เรียนรู้ภาวะผู้นำจากการประชุมพัฒนาหลักสูตรกิจกรรมบำบัด

ผม: อาจารย์ลองสรุปให้พี่ฟังว่า เมื่อวานที่ประชุม ได้เรียนรู้อะไรบ้าง

อจ.: เรียนรู้หลายอย่าง คิดเป็นระบบ คิดเชิงระบบ คิดมีระบบ เพื่อเชื่อมโยงกระบวนการทางกิจกรรมบำบัดสู่เป้าหมายของความสามารถในการทำกิจกรรมการดำเนินชีวิตอย่างมีสุขภาวะ

ผม.: ฟังน้องแล้ว มีข้อมูลมากมาย แล้วการประชุมครั้งหน้าจะทำอะไร

อจ.: ก็ต้องให้น้องๆอาจารย์คิดเชิงระบบตามรายวิชาที่คุยกันไว้ แล้วนำมาคิดเป็นระบบ

ผม: ฟังอีกทีก็ยังไม่เห็นภาพ อจ.ลองทำสมาธิ อยู่กับลมหายใจของตัวเอง ใช้เวลาอย่างช้าๆ ให้ถามตัวเองว่า "คิดอะไร"

อจ.: คิดว่า น้องๆอจ.ยังเข้าใจกระบวนการจัดการหลักสูตรแบบแยกส่วน

ผม: เอาหละ แล้วตัวน้องเองคิดอะไร

อจ.: คิดว่า จะต้องทำให้ทุกคนใช้กรอบแนวคิดให้เป็นระบบ

ผม: อจ.ยังไม่เข้าใจความคิดของตัวเอง พี่ขอถามใหม่ "รู้สึกอะไร"

อจ.: รู้สึกว่า จะต้องทำตัวอย่างให้น้องๆเห็นภาพ

ผม: [หยิบกระดาษเปล่าหนึ่งแผ่น] เขียนให้พี่ซิ ว่า รู้สึกอย่างไร

อจ. [เขียนเป็น จิตนิ่ง คิดเป็นระบบ บนกระดาษ]

ผม: แล้วลองเขียนด้านล่างว่า คิดอย่างไร

อจ. [เขียนเป็นวงจรวนไปวนมาในกระดาษแล้วก็พยายามจะอธิบายวิชาการต่อ]

ผม: [วาดวงกลม 1 รูปกับสี่เหลี่ยม 1 รูป ในกระดาษ] แล้วก็บอกว่า พี่ให้วงกลมคือชีวิตจริง กับ สี่เหลี่ยมคือกรอบวิชาการ จะทำอย่างไรให้วิชาการคูุ่กับชีวิตจริง

อจ.: ก็ต้องแกะสลักกับลบมุมของสี่เหลี่ยมให้กลายเป็นวงกลม

ผม. มีวิธีอื่นๆอีกไหม ลองคิดทบทวนอย่างช้าๆ ไม่ต้องรีบคิดรีบตอบ

อจ.: ก็สร้างวงกลมใหม่

ผม: น่าสนใจแล้วสร้างอย่างไร

อจ.: ก็วาดขึ้นมาใหม่

ผม.: แล้วน้องๆอาจารย์คนอื่นจะวาดได้เหมือนตัวอาจารย์หรือไม่

อจ.: น่าจะวาดไม่เหมือนกัน

ผม.: ลองหลับตา ใช้สมาธิทบทวนความรู้สึกอย่างช้าๆ ถามความรู้สึกของตัวเอง รู้สึกอย่างไร

อจ.: รู้สึกถึงความพยายามให้วาดวงกลมให้เข้ากันได้ในอจ.แต่ละคน

ผม.: รู้สึกอะไร

อจ.: รู้สึกยากในการวาดวงกลมให้เท่ากันในอจ.แต่ละคน

ผม: แล้วคิดจะหาวิธีการสร้างวงกลมอย่างไร ลองทำตามความรู้สึก

อจ.: [ค่อยๆบรรจงใช้มือฉีกวงกลมแกะออกมาจากกระดาษ]

ผม.: รู้สึกอย่างไร คิดอย่างไร

อจ.: มันนิ่งดีขณะที่ใช้มือค่อยๆฉีกกระดาษ รู้สึกกลัว คิดว่าจะฉีกกระดาษได้ไม่เท่ากัน

ผม: เรียนรู้อะไรขณะฉีกกระดาษเป็นวงกลม

อจ.: สร้างวงกลมได้ตามที่ตัวเองต้องการ

ผม: ลองคิดอีกครั้งว่าเรียนรู้อะไร วงกลมที่จับต้องได้คือชีวิตจริง แล้วสี่เหลี่ยมที่เหลือบนกระดาษคือกรอบวิชาการ

อจ.: เราต้องช่วยกันสร้างชีวิตจริงร่วมกัน

ผม: แล้วรู้สึกอย่างไร คิดอย่างไร ในการสร้างวงกลมรูปนี้ ลองนิ่งๆทำสมาธิ ใจเย็นๆ หลับตา ทบทวนตัวเอง ถ้าพร้อมๆค่อยๆลืมตาบอกพี่

อจ.: อืม คิดออกแล้ว ผมต้องไม่คิดแทนอจ.คนอื่นๆ รู้สึกนิ่ง ปล่อยวาง ปล่อยให้ทุกคนช่วยกันคิด ได้แค่ไหนก็ควรทำได้แค่นั้น

ผม: ดีมาก นั่นแหละ ที่พี่ต้องการให้น้องเรียนรู้ด้วยตัวเอง

อจ. [สีหน้ายิ้ม ตื่นเต้นกับคำตอบที่ชัดเจนของตัวเอง] จริงที่พี่พูด นี่ศาสตร์อะไรเนี่ย ทำให้เห็นความจริงมากๆ ให้คิดนิ่งๆ กับตัวเองมากกว่าคิดแทนคนอื่น ทำให้เราเข้าใจความรู้สึกกับความคิดของตัวเองและคนอื่นๆ มากยิ่งขึ้น ขอบคุณมากครับอ.ป๊อป

ผม:. เราใช้เวลาเพียง 20 นาที พี่ใช้ความรู้สึกให้คุยกับอจ.ด้วยกระบวนการละครครับ [อมยิ้มแล้วเดินออกไปพร้อมโบกมือลาน้องไปประชุมนอกคณะ]

"ขอบพระคุณมากครับ ที่กระบวนการละครจุดประกายให้ผมได้พัฒนาสุขภาวะทางจิตสังคมให้น้องอาจารย์ท่านนี้ลดอัตตาจากความคิดมากมายสู่เพิ่มความงดงามในใจ"

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน กิจกรรมบำบัดชีวิต



ความเห็น (8)

เจ๋งมากๆครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ บันทึกดีดีนี้ค่ะ

เขียนเมื่อ 

ชอบใจกิจกรรมแบบนี้

ต้องให้เวลานะเนี่ย

เขียนเมื่อ 

ชอบจังเลยค่ะ

ขอบพระคุณความเห็นที่งดงามจากคุณบุญญฤทธิ์ พี่ดร.เปิ้น พี่ขจิต และคุณวิราวรรณ

ขอบพระคุณกำลังใจจากพี่โอ๋ คุณปภังกร อ.เพ็ญศรี คุณ Blossom Out คุณ Bonjure คุณอร และคุณวินัย

เขียนเมื่อ 

มีดอกไม้มาฝาก

มีความบริสุทธิ์ ใจ มาให้เก็บเกี่ยว...เจ้าค่ะ..

ขอบพระคุณมากครับคุณยายธี