ผมลองใช้กระบวนการละครที่แยก "ความคิด" กับ "ความรู้สึก" ไปพร้อมๆกับความตั้งใจของผมในการสะท้อนให้อาจารย์รุ่นน้องของผมได้เรียนรู้ภาวะผู้นำจากการประชุมพัฒนาหลักสูตรกิจกรรมบำบัด

ผม: อาจารย์ลองสรุปให้พี่ฟังว่า เมื่อวานที่ประชุม ได้เรียนรู้อะไรบ้าง

อจ.: เรียนรู้หลายอย่าง คิดเป็นระบบ คิดเชิงระบบ คิดมีระบบ เพื่อเชื่อมโยงกระบวนการทางกิจกรรมบำบัดสู่เป้าหมายของความสามารถในการทำกิจกรรมการดำเนินชีวิตอย่างมีสุขภาวะ

ผม.: ฟังน้องแล้ว มีข้อมูลมากมาย แล้วการประชุมครั้งหน้าจะทำอะไร

อจ.: ก็ต้องให้น้องๆอาจารย์คิดเชิงระบบตามรายวิชาที่คุยกันไว้ แล้วนำมาคิดเป็นระบบ

ผม: ฟังอีกทีก็ยังไม่เห็นภาพ อจ.ลองทำสมาธิ อยู่กับลมหายใจของตัวเอง ใช้เวลาอย่างช้าๆ ให้ถามตัวเองว่า "คิดอะไร"

อจ.: คิดว่า น้องๆอจ.ยังเข้าใจกระบวนการจัดการหลักสูตรแบบแยกส่วน

ผม: เอาหละ แล้วตัวน้องเองคิดอะไร

อจ.: คิดว่า จะต้องทำให้ทุกคนใช้กรอบแนวคิดให้เป็นระบบ

ผม: อจ.ยังไม่เข้าใจความคิดของตัวเอง พี่ขอถามใหม่ "รู้สึกอะไร"

อจ.: รู้สึกว่า จะต้องทำตัวอย่างให้น้องๆเห็นภาพ

ผม: [หยิบกระดาษเปล่าหนึ่งแผ่น] เขียนให้พี่ซิ ว่า รู้สึกอย่างไร

อจ. [เขียนเป็น จิตนิ่ง คิดเป็นระบบ บนกระดาษ]

ผม: แล้วลองเขียนด้านล่างว่า คิดอย่างไร

อจ. [เขียนเป็นวงจรวนไปวนมาในกระดาษแล้วก็พยายามจะอธิบายวิชาการต่อ]

ผม: [วาดวงกลม 1 รูปกับสี่เหลี่ยม 1 รูป ในกระดาษ] แล้วก็บอกว่า พี่ให้วงกลมคือชีวิตจริง กับ สี่เหลี่ยมคือกรอบวิชาการ จะทำอย่างไรให้วิชาการคูุ่กับชีวิตจริง

อจ.: ก็ต้องแกะสลักกับลบมุมของสี่เหลี่ยมให้กลายเป็นวงกลม

ผม. มีวิธีอื่นๆอีกไหม ลองคิดทบทวนอย่างช้าๆ ไม่ต้องรีบคิดรีบตอบ

อจ.: ก็สร้างวงกลมใหม่

ผม: น่าสนใจแล้วสร้างอย่างไร

อจ.: ก็วาดขึ้นมาใหม่

ผม.: แล้วน้องๆอาจารย์คนอื่นจะวาดได้เหมือนตัวอาจารย์หรือไม่

อจ.: น่าจะวาดไม่เหมือนกัน

ผม.: ลองหลับตา ใช้สมาธิทบทวนความรู้สึกอย่างช้าๆ ถามความรู้สึกของตัวเอง รู้สึกอย่างไร

อจ.: รู้สึกถึงความพยายามให้วาดวงกลมให้เข้ากันได้ในอจ.แต่ละคน

ผม.: รู้สึกอะไร

อจ.: รู้สึกยากในการวาดวงกลมให้เท่ากันในอจ.แต่ละคน

ผม: แล้วคิดจะหาวิธีการสร้างวงกลมอย่างไร ลองทำตามความรู้สึก

อจ.: [ค่อยๆบรรจงใช้มือฉีกวงกลมแกะออกมาจากกระดาษ]

ผม.: รู้สึกอย่างไร คิดอย่างไร

อจ.: มันนิ่งดีขณะที่ใช้มือค่อยๆฉีกกระดาษ รู้สึกกลัว คิดว่าจะฉีกกระดาษได้ไม่เท่ากัน

ผม: เรียนรู้อะไรขณะฉีกกระดาษเป็นวงกลม

อจ.: สร้างวงกลมได้ตามที่ตัวเองต้องการ

ผม: ลองคิดอีกครั้งว่าเรียนรู้อะไร วงกลมที่จับต้องได้คือชีวิตจริง แล้วสี่เหลี่ยมที่เหลือบนกระดาษคือกรอบวิชาการ

อจ.: เราต้องช่วยกันสร้างชีวิตจริงร่วมกัน

ผม: แล้วรู้สึกอย่างไร คิดอย่างไร ในการสร้างวงกลมรูปนี้ ลองนิ่งๆทำสมาธิ ใจเย็นๆ หลับตา ทบทวนตัวเอง ถ้าพร้อมๆค่อยๆลืมตาบอกพี่

อจ.: อืม คิดออกแล้ว ผมต้องไม่คิดแทนอจ.คนอื่นๆ รู้สึกนิ่ง ปล่อยวาง ปล่อยให้ทุกคนช่วยกันคิด ได้แค่ไหนก็ควรทำได้แค่นั้น

ผม: ดีมาก นั่นแหละ ที่พี่ต้องการให้น้องเรียนรู้ด้วยตัวเอง

อจ. [สีหน้ายิ้ม ตื่นเต้นกับคำตอบที่ชัดเจนของตัวเอง] จริงที่พี่พูด นี่ศาสตร์อะไรเนี่ย ทำให้เห็นความจริงมากๆ ให้คิดนิ่งๆ กับตัวเองมากกว่าคิดแทนคนอื่น ทำให้เราเข้าใจความรู้สึกกับความคิดของตัวเองและคนอื่นๆ มากยิ่งขึ้น ขอบคุณมากครับอ.ป๊อป

ผม:. เราใช้เวลาเพียง 20 นาที พี่ใช้ความรู้สึกให้คุยกับอจ.ด้วยกระบวนการละครครับ [อมยิ้มแล้วเดินออกไปพร้อมโบกมือลาน้องไปประชุมนอกคณะ]

"ขอบพระคุณมากครับ ที่กระบวนการละครจุดประกายให้ผมได้พัฒนาสุขภาวะทางจิตสังคมให้น้องอาจารย์ท่านนี้ลดอัตตาจากความคิดมากมายสู่เพิ่มความงดงามในใจ"