แค่ปลายนิ้วชี้กดแป้นบันทึกในหน้าเพิ่มบันทึก คุณก็มีความสุขใน gotoknow ได้แล้ว

  gotoknow ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเราไปแล้วหรือเปล่านี่....... ขอบคุณครับ gotoknow  

จากการเขียนบันทึกของผมในgotoknowมาราว 7 เดือน ผมมีความรู้สึกว่าทุกครั้งที่ปลายนิ้วชี้ของผมกดแป้นบันทึกเพื่อสั่งตีพิมพ์บทความแต่ละบทความ มันแสนจะสร้างความรู้สึกสุขใจสบายใจให้กับผมอย่างบอกไม่ถูกครับ

ผมวิเคราะห์ว่าอะไรกันแน่ที่เป็นสาเหตุทำให้ผมมีความรู้สุขเช่นนั้น ผมว่ามันน่าจะมีสาเหตุมาจากหลายประการรวมกัน แตกต่างๆไปตามพื้นฐานของแต่ละคน อย่างผมนี่ต้องเสียค่าบริการอินเตอร์เน็ตให้กับทีทีแอนด์ทีเดือนละหหกร้อยกว่าบาท มันคือต้นทุนที่ผมจ่ายไป ผมตีพิมพ์ได้หนึ่งบทความมันก็ทำให้ผมมีความรู้สึกคุ้มค่า คุ้มทุน ผมต้องทำงานหลายๆอย่างในแต่ละวันทั้งงานในหน้าที่ราชการเยอะแยะมากมาย งานการส่วนตัวอีกจิปาถะ เมื่อตีพิมพ์ได้ ผมก็มีความรู้สึกภูมิใจว่าเห็นไหมงานเรายุ่งปานไหนเราก็บันทึกได้ เราก็เก่ง ....(นี่หว่า) ระบบเทคนิคต่างๆที่เราจะต้องอาศัย หรือใช้ในการบันทึกแต่ละครั้งเราไม่ชำนาญต้องลองผิดลองถูกต้องอ่านต้องถามคนโน้นคนนี้ ต้องฝึกฝนตนเองเรียนรู้ฟันฝ่ากว่าจะสำเร็จได้สักบันทึก เมื่อจัดแจงได้ผมก็รู้สึกว่าผมก็เอาชนะอุปสรรคนั้นได้ เป็นความสุขอย่างหนึ่งเหมือนกันที่เอาชนะตัวเองได้ ...และจากสาเหตุอื่นๆอีกหลายๆสาเหตุที่ทำให้ผมมีความสุข ...แต่สาเหตุสำคัญที่สุดที่ทำให้ผมมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกเมื่อได้สั่งตีพิมพ์หรือบันทึกบทความแต่ละบทความคือการได้ปลดปล่อยความคิดนึกของตนเองออกไป เป็นความรู้ประสบการณ์ภายในตัวของผมเอง จะเป็นประโยชน์กับคนอื่นหรือไม่ผมไม่ทราบ บอกได้แต่ว่าสิ่งที่ได้ให้ไปมันเป็นความตั้งใจของผม เมื่อได้ให้ไปแล้วผมก็มีความสุขใจ

ฉะนั้นเมื่อกดแป้นบันทึก หรือสั่งตีพิมพ์ในหน้าเพิ่มบันทึกแต่ละครั้ง มันทำให้ผมมีความสุข และเมื่อข้อความที่จะขึ้นตามมาในหน้าต่อไปว่าบันทึก....ชื่อบันทึกของเราเสร็จสิ้นสมบูรณ์แล้ว ยิ่งทำให้ผมมีความรู้มีความสุขยิ่งขึ้นไปอีก....เพราะความสุขที่เกิดขึ้นอย่างนี้นี่เองมันทำให้ผมต้องเรียนรู้ค้นคว้างานการที่ทำอย่างไม่รู้จบ จะเหน็จจะเหนื่อยยากสักปานใดก็ตาม เพื่อทำให้ตนเองได้มีความสุขอีก....อีก ..เรื่อยไป ประมาณว่าอาการติดเกมส์ของเด็กอย่างไงอย่างงั้น.....ช่วงที่ gotoknow มีปัญหาทางเทคนิคบางประการก็ดี หรือช่วงย้ายสำมะโนครัวgotoknow จากสหรัฐมาเมืองไทย บันทึกแล้วขัดข้องทางเทคนิค หรือไม่ได้บันทึก มันมีอาการหงุดหงิดเอานะครับ.....gotoknow ได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเราไปแล้วหรือเปล่านี่....... ขอบคุณมากๆครับ gotoknow

ท่านละ! ....เมื่อยามที่ท่านกดแป้นบันทึกบทความของท่านไป ท่านมีความรู้สึกอย่างผมหรือเปล่าครับ

บันทึกมาเพื่อการแลกเปลี่ยน สร้างสีสันให้ห้องย่อย gotoknow ในงานมหกรรมจัดการความรู้แห่งชาติครั้งที่ 3 วันที่ 1-2 ธันวาคม 2549 คึกคักครับ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ครูนอกโรงเรียน

คำสำคัญ (Tags)#gotoknow#การพัฒนางานวิชาการ#การเผยแพร่ความรู้#การพัฒนารูปแบบกิจกรรม กศน.#การจัดทำสื่อการเรียนการสอน

หมายเลขบันทึก: 58928, เขียน: 12 Nov 2006 @ 20:47, แก้ไข, 11 Feb 2012 @ 16:19, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 15, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (15)

ชายขอบ
เขียนเมื่อ 12 Nov 2006 @ 21:04
    เช่นกันครับพี่บ่าว รู้สึกไม่ต่างจากที่พี่บรรยายออกมาเลยครับ ช่วงที่หาย ๆ ไป แม้ได้บันทึกไว้ แต่ความสุขสุดท้ายมันอยู่ที่การตีพิมพ์ใน Blog ของเรา ที่รู้สึกเป็นของเราเพื่อคนอื่นจริง ๆ ครับ
สิงห์ ป่าสัก
เขียนเมื่อ 12 Nov 2006 @ 21:17
  • ตามอาจารย์ชายขอบมาอีกแล้วครับ
  • เช่นกันครับ...ในทุกๆ ประเด็นที่บันทึกไว้รวมทั้งที่อาจารย์ชายขอบได้แสดงข้อคิดเห็นด้วย
เมตตา
IP: xxx.172.89.9
เขียนเมื่อ 12 Nov 2006 @ 21:41
ตามคุณสิงห์ป่าสักมาค่ะ...ขอโทษที่ไม่ได้ login ลูกกวนให้พาไปนอน แต่ขอแจมบันทึกนี้ก่อนนะลูก....เช่นกันค่ะ...มันเป็นวันละหลายๆ ครั้งของชีวิตดิฉั๊นไปแล้ว.......เมื่อยามที่ดิฉันกดแป้นบันทึกบทความของลงไป ดิฉันมีความรู้อย่างคุณเลยค่ะ...แต่สาเหตุสำคัญที่สุดที่ทำให้ผมมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกเมื่อได้สั่งตีพิมพ์หรือบันทึกบทความแต่ละบทความคือการได้ปลดปล่อยความคิดนึกของตนเองออกไป เป็นความรู้ประสบการณ์ภายในตัวของผมเอง จะเป็นประโยชน์กับคนอื่นหรือไม่ผมไม่ทราบ บอกได้แต่ว่าสิ่งที่ได้ให้ไปมันเป็นความตั้งใจของผม เมื่อได้ให้ไปแล้วผมก็มีความสุขใจ   ขอลอกหน่อยนะคะไม่ได้ลอกข้อสอบใครนานแล้ว .....comment นี้ก่อนพาลูกไปนอนก็มีความสุขแล้วค่ะ...
คนอ่านก็มีความสุขที่ได้อ่านเช่นกันค่ะ :) 
  • ถ้าวัดความสุขกับการบันทึกได้ ก็จะดีนะคะ 
  • ครูอ้อยก็มีความคิดเห็นเหมือนทุกท่านที่กล่าวมา
  • แต่ยิ่งกว่าสุข  คือการนำความสุขนั้นมาพูดคุยกันอีก  เป็นการต่อยอดของความสุข 
  • ครูอ้อยเริ่มอ่านความคิดเห็นของท่านอื่นแล้ว  พบว่า  มีความเห็นคล้ายกันหมด คือ  ความสุขกับการได้เขียน และอ่านค่ะ
โอ๋-อโณ
เขียนเมื่อ 13 Nov 2006 @ 07:56

เป็นความรู้สึกร่วมที่เข้าใจได้ทันทีเลยค่ะ มีความสุขที่ได้เขียน ได้ปลดปล่อยความคิด ที่ทำให้เราอยากคิดอีก เรียกได้ว่าเราได้บริหารสมองตลอดเวลา ซึ่งเป็นประโยชน์กับตัวเราเอง จริงไหมคะ

ส่วนประโยชน์ต่อผู้อื่น ก็เช่นที่ได้รับจากการอ่านบันทึกครูนงนี่แหละค่ะ ได้รับความสุข ได้รู้ว่ามีคนคิดเหมือนหรือแตกต่างจากเรา ได้แลกเปลี่ยนต่อยอดเติมเต็มกับกัลยาณมิตรทั้งหลาย ยิ่งรู้ว่าสิ่งที่เราเขียนมีคนได้ประโยชน์ ไม่ว่าจะทางจิตใจหรือการกระทำ ก็ยิ่งเป็นการสร้างความสุขให้เกิดกับคนเขียน คนอ่านและคนที่เข้ามาพูดคุย

เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งว่า เราต้อง ขอบคุณ Gotoknow ที่ทำให้การ blogging ของเรา มีประโยชน์กับบ้านเมืองของเราไปด้วยค่ะ

พยาบาลPCU
IP: xxx.7.160.28
เขียนเมื่อ 13 Nov 2006 @ 09:35
.ใกล้ตัวเข้ามาอีกนิด  อยากต่อสายภาคใต้ด้วยคะเวลาจะไปดูได้ไม่ต้องไปไกล  ขอต่อยอดความสุขด้วยคนคะ
วิศว์
เขียนเมื่อ 13 Nov 2006 @ 10:54
     การได้มามีส่วนร่วมกับชุมชนชาวบล็อก...ตามที่อาจารย์ฯ สอนเอาไว้ ทำให้ผมมีความรู้สึกว่า...โลกนี้มีอะไรดีๆอีกมากมายที่เป็นประโยชน์ต่อความสุขของมวลรวม.

เขาเรียกว่า "แฟนพันธุ์แท้" หรือเปล่าคะ

ไม่ได้ตามใครมา แต่โผล่มาเองค่ะ ... หลังจากบรรเทาภาระกิจงานที่ยุ่งเหยิงค่ะ

รู้สึกคล้ายกันเลยครับ การที่เราได้สร้างผลงาน(บันทึก) สักอันหนึ่งคล้ายกับได้สร้างอะไรที่สำเร็จออกมา ได้ทบทวนตัวเองอีกด้วยว่าได้คิดทำอะไรไป บางทีก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมาระหว่างพิมพ์

ที่สำคัญ คือ ทุกท่านในที่นี้จะมีความรู้ ความสุขที่ได้มาเผยแพร่ให้ทุกคนได้ไป

ผมก็หนึ่งในคนติด G2K ด้วยครับ อิอิ

 

เรียน พี่น้องชาวบล็อก ทุกท่าน

           ผมจึงฝากคำถามประจำวัน ! สำหรับถามตัวเราเองเพื่อสร้างสรรค์สิ่งดีๆ(บันทึก)ว่า "วันนี้เราได้ใช้ปลายนิ้วชี้กดแป้นความสุขแล้วหรือยัง"

เมตตา
เขียนเมื่อ 14 Nov 2006 @ 19:24
ตอบครูนง...วันนี้ใช้แล้วค่ะ...

คุณเมตตา ครับ

              ดีใจด้วยครับที่มีความสุขวันนี้...พรุ่งนี้ และวันต่อๆไป

อ.ลูกหว้า
เขียนเมื่อ 21 Dec 2006 @ 18:21
           รู้สึกเช่นเดียวกันค่ะ    การที่เราได้ทำงานหนักทั้งวัน จนบางครั้งแทบจะไม่ได้คุยกับใคร   บางครั้งเราเครียด   เราเศร้า  เราเหงา  แต่เพียงเราเข้ามาที่นี่แล้วกดแป้นบันทึก  เหมือนเราได้ปลดปล่อยความคิด  ความรู้สึกต่างๆของเราออกไป  ซึ่งบ้างครั้งก็ไม่สามารถออกมาเป็นคำพูดได้   ดีใจจังที่ได้รู้จักกับแป้นแห่งความสุข ค่ะ

อ.ลูกหว้า ครับ

            อาจารย์จะเรียกมันว่าแป้นอะไรก็ได้ครับ ที่อาจารย์กดแล้วมันรู้สึกสุขใจที่ได้ให้ ได้แบ่งปันความรู้ให้กับมวลหมู่สมาชิก gotoKnow ของเราด้วยความบริสุทธิ์ใจครับ ดีใจที่อาจารย์เห็นคุณค่าของ gotoKnow