กาพย์แก้วกวีกานต์ (๑๓๓) เฟนเดอร์

"แสนเศร้า เจ้าสูญเสีย

ใจละเหี่ย ละห้อยหา

เฟนเดอร์ มาจากลา

แม้เป็นหมา ก็ผูกพัน

รอเรา จนมืดค่ำ

ดุจจะพร่ำ อำลากัน

ทอดร่าง ลงนอนพลัน

หายใจสั้น จนสิ้นใจ"

22/3/58

เรือนสุภาภรณ์ เมืองตาก

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน กาพย์แก้วกวีกานต์



ความเห็น (0)