เดินสะดุดบนทางเรียบ

ล้มลงและคลุกคลาน

สร้างบาดแผล ความเจ็บปวด

มีเศษหินและกรวดแทรกเข้าเนื้อ

เลือดแตกซิบไหลอาบขา

ใช้ผ้าเช็ดหน้าพันเข้าไว้

มือสองยันประคองลุกขึ้นไป

เดินก้าวไปช้าๆแต่ก็เดิน


เลือดติดแห้งกรังบนผ้าเช็ดหน้า

แกะผ้าแผลแห้งเลือดหยุดไหล

แต่ความปวดยังมี.....อาจไม่มากมาย

พอให้รู้สึกแบบคันๆ


จนแผลหายกลายเป็นแผลเป็น

เดินไปไหน ทุกที่เห็นแผลเป็นไม่อาจหาย

แต่ไร้ความเจ็บ ความปวด มันด้านไป

เหลือไว้แต่รอย ให้จดจำ


ดั่งคำพูด พูดไม่คิด

เจ็บแสบนัก...ร้อยคนรักทำให้เกลียด

เปลี่ยนแปลผล.....

แม้เวลาอาจเยียวยาให้.........ทลายลง

แต่แผลคงยังสะกิด ให้ติดใจ