กาพย์สุรางคนางค์ ๓๒ : ค่ำคืน (๑๐๒)

บันทึกที่ ๓๒ บทกวี : ค่ำคืน

........ตะวันลับฟ้า...............เหล่าสกุณา

โผบินถลา.........................กลับคืนรังนอน

เริ่มมืดสลัว........................ตะวันลาจร

เรไรบินร่อน.......................เกาะไม้พักพิง

........

........

........

........น้ำค้างพร่างพรม..........หนาวเหน็บผสม

เย็นฉ่ำแรงลม......................หมอกแผ่กระจาย

หนาวเย็นยะเยือก.................ห่มผ้าพันกาย

หนาวให้ผ่อนคลาย...............อบอุ่นค่ำคืน

(อร วรรณดา ๑ เม.ย.๕๘)

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บทกวีจำเป็น



ความเห็น (10)

เขียนเมื่อ 

ไพเราะมากครับ

ขอบคุณครับ

เขียนเมื่อ 

สุดยอด...จ้ะ


เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะ อ.ดร.ขจิต ที่มาอ่านให้กำลังใจ

พึ่งจะหัดแต่งกาพย์สุรางคนางค์ 32 ตอนมาเป็นสมาชิก G2K นี้ค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ คุณครูมะเดื่อ ที่มาอ่านและให้กำลังใจค่ะ

เขียนเมื่อ 

อ่านแล้ว ... ให้ข้อคิด... มองเห็นภาพ นะคะ


ขอบคุณค่ะ

งดงามทั้งภาพและคำกลอน ขอบคุณค่ะ

เขียนเมื่อ 

สวัสดีค่ะคุณอร เพราะมากค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะ คุณหมอ Dr.Ple

ที่เข้ามาอ่านและให้กำลังใจกวีจำเป็น(จำเป็นต้องหัดเขียน)ค่ะ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะ อาจารย์นงนาท สนธิสุวรรณ เข้ามาอ่านให้กำลังใจ ทำให้มีพลังอยากฝึกเขียน
ด้วยรักในภาษาไทยของเราค่ะ


เขียนเมื่อ 

ขอบคุณค่ะ คุณยาย มนัสดา

ขอบคุณที่ชอบค่ะ