ณ เวลานั้นของภาพ

SmallGirl
ติดตาม ผู้ติดตาม 
ติดต่อ

........ ภาพทุกภาพล้วนมีความหมาย.....ทุกภาพจะมีความทรงจำดีๆ เก็บไว้เสมอ....ฉันเชื่อแบบนั้น...
ซึ่งแน่นอนภาพที่ฉันได้ถ่ายนั้น......มีความรู้สึก ความหมายและความทรงจำซ่อนอยู่...........

ห้วยน้ำดัง ระหว่างทางไปปาย...เราแวะเที่ยว...บรรรยายดีมาก ดอกไม้สวย

ดอกไม้ยังมีรวยลา....วันเวลาก็ย่อมจางหายไปจะคงเหลือเพียงความทรงจำที่แสนดีตลอกกาล


เรื่องของความรัก..เป็นเรื่องละเอียดอ่อนของคนสองคน

ผู้ซึ่งชอบในการเดินทาง...มีแต่ความกล้าและความท้าทาย...
ชอบที่พี่เขามีแรงบันดาลใจและเป้าหมายชีวิตว่าต้องการอะไร....และรู้ตัวเองว่าจะทำอะไรต่อไปข้างหน้า

ณ ริมน้ำ แห่งหนึ่งในอำเภอปาย

กางเต้นท่ามกลางแสงเทียนอ่อนๆ อบอุ่นด้วยคนข้างกายที่อยู่ข้างๆ

มิตรภาพที่ไม่ต้องหาซื้อ..แค่เราใช้ใจ ในการสื่อสาร
ขอบคุณทุกอย่าง (ใจ แลก ใจ)

นักเรียนกลุ่มแรกที่เราใช้แทนตัวเราเองว่า ครู

ขอบคุณที่เป็นส่วนหนึ่งของกันและกัน
พานักนักเรียนทัศนศึกษาครั้งแรก ใน ฐานะครู.....มันเป็ฯการท่องเที่ยวอีกมุมมองหนึ่ง
มี่เราต้องดูแล....ไม่ใช่ถูกดูแล


แค่ลองเปิดใจที่จะเรียนรู้ สิ่งใหม่ๆ....


เรามองดอกไม้ดอกเดียวกัน....แต่ความคิดของเราอาจต่างกัน กับดอกไม้ดอกนี้

ธรรมชาติสร้างอะไรหลายๆอย่างให้เราได้เรียนรู้....อยู่ที่เราว่าอยากจะเรียนรู็มันเพียงใด

ป้ายมหาวิทยาลัยที่เราช่วยกันทำ ทุกอย่างเราทำได้ เพียงแค่คิดว่าจะทำ ก็สำเร็จไปเกินครึ่ง

ขอบคุณเพื่อนๆที่อยู่เคียงข้างเรา ตลอด สองปีครึ่ง ขอบคุณที่รักกัน

สังเกตการสอนครั้งแรกที่ จังหวัด น่าน

เราได้มิตรภาพมากมาย ไม่ใช่แค่ครูในโรงเรียน ทั้งครอบครัวของเพื่อน ชุมชน ชาวบ้าน และนักเรียน
เราได้อะไรมากมายเหลือเกิน...มันเป็ฯประสบการณืที่จะถูกเก็บในความทรงจำ

บรรยากาศไม่เหมือนบ้านเรา...แต่มองทุกครั้งทำให้คิดถึงบรรยายกาศที่บ้าน

เส้นทางสายนี้เราใช้เดินทางเพื่อไปโรงเรียนทุกเช้า.....บรรยายดีมาก......

นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 ที่น่ารัก คิดถึงทุกคน

ครั้งหนึ่งที่ ดอยอินทนนท์ กับการพักแรมค้างคืน
มันก็ได้บรรยากาศที่ไม่เคยสัผัสไปอีกแบบ ขอบคุณเพื่อนร่วมทาง ทำให้ทริปครั้งนี้ สนุกขึ้นอีกเยอะเลย

...............................................อารมณ์ตามภาพ.........................................................

เวลาเรียนก็ต้องตั้งใจเรียน..เวลาใกล้สอบก็ต้องอ่านหนังสือ
นี่แหละชีวิตนักศึกษาครู มันไม่มีอะไรได้มาง่าย เราต้องใช้ความพยายาม


แค่ลองหลับตาลง....แล้วสัมผัสกับลมหายใจที่มีอยู่ของเราเอง

แค่อ้อมกอดของใครสักคนที่ทำให้มีกำลังก้าวเดินและต่อสู้กับขวากหนามในเส้นทางเดินของอนาคต

มันไม่มีอะไรยากเกินความตั้งใจ...ปากกาหนึ่งด้ามกับแว่นหนึ่งอัน....

โทรศัพท์สาธารณะ...ที่บ้านเรา...ทุกครั้งที่เรากลับจะยืนอยู่จุดๆนี้เพื่อรอรถ

หลังเลิกเรียน บรรยากาศ คิดถึงครอบครัว

เช้าวันใหม่ที่อารมณ์กำลังค้างกับการอ่านหนังสือเรียนเพื่อ...สอบกลางภาคเรียน....

นั่งรอรถรางมารับเพื่อไปเรียน....บรรยากาศแบบนี้ไม่ใช่ใครจะได้สัมผัสง่ายๆ ถ้าไม่ใช่นักศึกษาครูเป็นเลิศ

วันวาเลนไทน์...วันแห่งความรัก....เราจินตรานาการความรักของเราไว้สวยหรู
แต่ใครจะรู้ว่าสิ่งที่เราตินตรานาการ...มันคืออีกโลกหนึ่งที่ไม่ใช่โลกแห่งความเป็นจริง....

ยามเย็น....เพื่อนต่างชวนกันออกกำลังกาย....
การที่เราอยู่แบบนี้ก็ดีนะ.....เราไม่มีอารมณ์เหงา..เพราะ...เราไม่ได้อยู่คนเดียวและไม่มีเวลาที่จะต้องเหงา

อารมณ์หลังออกจากห้องสอบ...
มุมๆเดียวกัน....การมองอาจต่างกัน....
ข้อสอบก็เช่นกัน....ข้อเดียวกันคำตอบอาจต่างกัน...

อารมณ์นี้....คิดถึงบ้าน....

ทุกภาพล้วนเป็นพื้นที่ของความทรงจำ...อารมณ์....และบรยากาศช่วงเวลานั้น
ซึ่งแน่นอนภาพมันบรรยาอะไรได้มากกว่าคำพูด.....

ขอบคุณที่ติดตามชมจนจบคะ ...

Small Girl

31 มีนาคม 2558 06 : 42

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน บันทึกครูเป็นเลิศ..นางสาวโชติมณี จินะโต้ง



ความเห็น (4)

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณที่คิดถึง น่าน เมืองเล็กๆ ที่ครั้งนึ่งคุณเคยผ่านไป ^^

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณ..คุณเพื่อน..แว่นน้อย.

...

เขียนเมื่อ 

ชอบภาพตึกแมลงปอ

ถ้ายภาพสวยมากๆ

ขอชื่นชม

ว่างมาเขียนเรื่องการฝึกสอน

การเรียนบ้างนะครับ

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณคะ อาจารย์ขจิต ฝอยทอง ที่ให้กำลังใจ


ไว้ว่างๆ จะเขียนตามคำแนะนำคะ

หมายเลขบันทึก

588242

เขียน

30 Mar 2015 @ 23:58
()

แก้ไข

31 Mar 2015 @ 06:46
()

สัญญาอนุญาต

ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลง
ดอกไม้: 4, ความเห็น: 4, อ่าน: คลิก