บันทึกที่ ๙๖ คุณค่าของชีวิต

........เมื่อเข้าใจ ชีวิต ด้วยปัญญา

สร้างคุณค่า ตัวตน ให้คนเห็น

ด้วยสร้างเสริม คุณความดี อย่างที่เป็น

แสนร่มเย็น เมื่อจิต คิดเมตตา

........คุณค่าคน มิใช่อยู่ ที่มั่งมี

แต่อยู่ที่ ดวงจิตใฝ่ กรุณา

คอยเอื้อเฟื้อ เจือจุน คนด้อยกว่า

แล้วนำพา สู่สุข ชี้ทางธรรม

........บันทึกนี้ ผู้เขียนตั้งใจเขียนขึ้นเพื่อใช้เตือนสติตนให้เข้าใจ รู้คุณค่าของชีวิต ใช้ชีวิตด้วยความระมัดระวังไม่ประมาท คิดก่อนทำหรือพิจารณาไตร่ตรองให้รอบคอบก่อนลงมือ อย่างที่พูดกันว่า"ใช้ปัญญา นำพาชีวิต" การที่เราได้เกิดเป็นมนุษย์ถือว่าประเสริฐที่สุดแล้ว ฉะนั้นจึงควรใช้ชีวิตให้มีคุณค่าต่อตัวเอง ครอบครัว และสังคม

........การที่เราอยู่ร่วมกันในสังคมนั้นเราต้องสร้างตนให้มีคุณค่าโดยเฉพาะเพื่อส่วนรวม ผู้ที่มีโอกาสหรือพอจะมีโอกาสทางด้านต่างๆ ได้ให้ช่วยเหลือผู้ที่ขาดโอกาสหรือด้อยกว่าด้วยความกรุณาปรานี เอื้อเฟือเผื่อแผ่แบ่งปันซึ่งกันและกัน ก็เชื่อได้ว่าสังคมจะอยู่อย่างเป็นสุข ผู้ที่ให้ให้ด้วยใจบริสุทธิ์ ผู้ที่รับก็มิใช่จะรอรับเพียงอย่างเดียว ต้องหัดช่วยเหลือตนเองด้วย ผลที่จะเกิด "สุขทั้งผู้ให้และผู้รับ" จะสุขยิ่งขึ้นถ้าผู้รับนำไปเป็นแนวทางในการดำเนินชีวิตที่มีคุณค่าเพิ่มขี้น และร่วมปลูกฝังคุณธรรมให้เกิดในตัวเด็กๆซึ่งจะเป็นอนาคตของชาติต่อไป

อร วรรณดา ๒๗ -๐๓ -๕๘