วันนี้มีเรื่องพิพาทเล็กๆ ระหว่างข้าพเจ้ากับแม่
ที่อาจเป็นกรณี classic ระหว่างแม่กับลูกสาวคือ..

การ 'สั่ง' ให้กิน..
(ด้วยความปรารถนาดีของแม่ แต่น้ำเสียงห้วนๆ ตามสไตล์ประธานนักเรียน 40 ปีก่อน)
ข้าพเจ้าปฎิเสธว่า ยังไม่อยากทานตอนนี้
แต่แม่ก็ยังยืนยันคำสั่งเดิม

ปมบางอย่างในใจข้าพเจ้า ก็ทำให้ระเบิดเสียงห้วนๆ ว่า

'ไม่กิน แม่อย่าออกคำสั่งได้ไหม'

.................

จนพ่อต้องเข้ามาไกล่เกลี่ย

แม่จึงเล่าเรื่องในอดีต

ตอนที่ แม่ตั้งท้อง แล้วยายสั่ง 'ห้ามกินแตงโม'

แม่จึงบอกกลับไปว่า 'ไม่จริงหรอก อย่าห้าม'

ทำเอายายถึงกับไปร้องไห้

แม่จึงไปกราบเท้าขอโทษยาย

และหลังจากนั้นมา แม่ก็ไม่เถียงยายอีก

จนวาระสุดท้าย ที่ยายเริ่มหลง

เห็นผ้าที่ตากไว้เป็นเต่า แล้วบอกแม่ว่า ให้ไปเก็บเต่ามา

แม่ก็ไปเก็บ 'เต่าของยาย' ให้โดยดี

==========================

บทเรียนวันนี้ ข้าพเจ้าสอบตก

และทำให้ข้าพเจ้าได้พิจารณา
เราน่าจะลดปัญหาความขัดแย้ง อันเกิดจาก 'ความหวังดี' ได้

ด้วยคำว่า 'ถนอมน้ำใจ'

ข้าพเจ้าคงไม่สามารถทำใจให้ชอบ 'โดนสั่ง'ได้

และข้าพเจ้าก็ตั้งปณิธานว่าจะ 'ออกคำสั่ง' กับผู้อื่นให้น้อยที่สุด

แต่ข้าพเจ้าน่าจะมองข้าม การชอบหรือไม่ชอบ

แล้วมองไปที่ความรักความเอาใจใส่ของแม่

และพูดแบบ 'ถนอมน้ำใจ' มากกว่านี้

...

ขอโทษและขอบคุณค่ะแม่